Καλά νέα

Για όσους ενδιαφέρονται, το βιβλίο μου «Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων» θα μεταφραστεί στα δανέζικα και στις αρχές του επόμενου έτους θα βρίσκεται στα δανέζικα βιβλιοπωλεία, από τις εκδόσεις Forlaget Pressto - www.forlaget-pressto.dk

Παράλληλες ιστορίες της εποχής μας

Τη Λίνα τη γνώρισα πριν από τρία χρόνια στο κομμωτήριο της γειτονιάς. Δούλευε στη μαύρη. Δεν είχε χαρτιά. Το πραγματικό της όνομα δεν το έμαθα ποτέ. Δεν τη ρώτησα άλλωστε. Η Λίνα ήταν από τη Βαγδάτη. «Χριστιανή από τη Βαγδάτη», μου είπε όταν συστηθήκαμε. Τόνισε το «χριστιανή» σαν συνθηματικό που θα της επέτρεπε να περάσει στην άλλη πλευρά, στην καλή πλευρά. Μιλούσε καλά ελληνικά, με εκείνη τη χαρακτηριστική προφορά των Αράβων που κάνει το «χ» να μοιάζει με αναστεναγμό ή προσευχή... (Η συνέχεια ΕΔΩ & ΕΔΩ)

Κάµα Σούτρα στο Μετρό

Εχω τη διαστροφή να προσπαθώ να δω τους τίτλους των βιβλίων που διαβάζουν οι άλλοι που κάθονται δίπλα ή απέναντί µου. Στην παραλία, στο Μετρό, στο λεωφορείο, στο τρένο. Συµπεριφέροµαι κυριολεκτικά σαν ηδονοβλεψίας. Νιώθω ένα αίσθηµα έντονης µη ικανοποίησης όταν δεν καταφέρνω να δω τον τίτλο. Εν πάση περιπτώσει, θέλω να αφηγηθώ τη σπάνια προχθεσινή µου εµπειρία. Στο Μετρό, µεσηµέρι, µια κυρία γύρω στα σαράντα, µε ένα µοβ βραχιόλι στο δεξί της χέρι, κάθεται στο απέναντι κάθισµα και διαβάζει. Για την ακρίβεια, ξεφυλλίζει ένα χοντρό βιβλίο που έχει ακουµπήσει στο αριστερό της πόδι. Ρίχνω µια µατιά στον τίτλο: «Κάµα Σούτρα, το εγχειρίδιο του έρωτα». (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Ενας περιττός λαός στην Ευρώπη

Υπάρχει ένας λαός που περισσεύει, και πάλι, αυτές τις ημέρες στην Ευρώπη: οι Ρομά. Αυτούς που περιφρονητικά αποκαλούμε «γύφτους». Ο Σαρκοζί τους απελαύνει κακήν κακώς από τη Γαλλία. Κατεδαφίζει τους καταυλισμούς και τους στέλνει πίσω στις χώρες τους, στη Ρουμανία και τη Βουλγαρία, όπου είναι, έτσι κι αλλιώς, ανεπιθύμητοι. Οπως λέει και το τραγούδι:
«Δεν έχω τόπο, δεν έχω ελπίδα/ δεν θα με χάσει καμιά πατρίδα»... (Η συνέχεια ΕΔΩ & ΕΔΩ)

Τροχοφόρος δολοφονικός ρατσισµός

Ανήµερα Δεκαπενταύγουστο έλαβα το µήνυµα αυτό στο µπλογκ µου: «Σκατοµαλάκα Αλβανοεβραίε, για τον δικό µας που φάγατε ούτε λέξη. Φταίµε εµείς που δεν σας κάνουµε τα ίδια - Μάκης». Τελευταία, στα µπλογκ τους οι ακροδεξιοί µε βαφτίζουν «Εβραίο». Ισως επειδή το «Αλβανός» δεν φτάνει για να µε µισούν όπως µόνο εκείνοι ξέρουν να µισούν. Το ίδιο πύον στα µυαλά και στην καρδιά τους κουβαλούν και οι Αλβανοί που δολοφόνησαν τις προάλλες τον 37χρονο Αριστοτέλη Γκούµα, Ελληνας της Αλβανίας και κάτοικος της Χειµάρρας, επειδή, όπως αναφέρουν αυτόπτες µάρτυρες, µιλούσε ελληνικά... (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Το μέλλον που μας περιμένει...

«Η ζέστη και η ξηρασία συνέχιζαν περισσότερο από είκοσι ημέρες... Ενα κομμάτι της αμμώδους σκόνης είχε τσαλαπατηθεί από τα πόδια και τους τροχούς. Ενα άλλο κομμάτι σηκωνόταν και κρεμόταν στον αέρα, σαν σύννεφο πάνω στα στρατεύματα, έμπαινε στα μάτια, στα μαλλιά, στα αυτιά, στα ρουθούνια και προπαντός στους πνεύμονες των ανθρώπων και των ζωών... Ο ήλιος έμοιαζε με μια μεγάλη πορφυρή σφαίρα. Δεν φύσαγε και ο κόσμος ασφυκτιούσε μέσα σε εκείνη την ακίνητη ατμόσφαιρα». Ετσι περιέγραφε ο Τολστόι το 1812 την πορεία του Ναπολέοντος προς τη Μόσχα. Θυμίζει την ασφυκτική κατάσταση στη Μόσχα αυτές τις ημέρες... (Η συνέχεια ΕΔΩ & ΕΔΩ )

Η ιστορία ενός ανθρώπου που... δεν υπάρχει

Το όνομά του είναι Ντομενίκ Νικολά. Γεννήθηκε πριν από τριάντα τρία χρόνια στην πόλη Σφαξ της Τυνησίας. Από πατέρα Αραβα χριστιανό και μητέρα Γαλλίδα. Γεννήθηκε στο σπίτι του πατέρα του και δεν δηλώθηκε καν στο νοσοκομείο. Τη στιγμή που μας αφηγείται την ιστορία του βρίσκεται στον Κορυδαλλό. Εχει καταδικαστεί για χρήση ναρκωτικών και έλλειψη ταξιδιωτικών εγγράφων. Είναι πρώην τοξικομανής. Εχει ήδη εκτίσει την ποινή του αλλά παραμένει στη φυλακή. Δεν βρίσκουν χώρα για να τον απελάσουν. Ο Ντομενίκ είναι ένας άνθρωπος που δεν υπάρχει πουθενά στα χαρτιά... (Η συνέχεια ΕΔΩ & ΕΔΩ)

Γενέθλια στα χρόνια του facebook

Μόλις συµπληρώνεις τα σαράντα, κάτι συµβαίνει. Είναι η «µοιραία ηλικία» νοµίζω. Πριν, κάθε φορά που είχες γενέθλια, σκεφτόσουν αποκλειστικά το µέλλον. Μετά, κάθε φορά που έχεις γενέθλια, σκέφτεσαι το µέλλον αλλά ταυτόχρονα και το παρελθόν. Σαν να θέλεις να αποτιµήσεις και να διδαχθείς από τη διαδροµή που διήνυσες έως τώρα. Τουλάχιστον αυτό συµβαίνει µε µένα. Προχθές συµπλήρωσα τα σαράντα τρία... (Η συνέχεια ΕΔΩ)