Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 30, 2010

My name is Europe


Dear friends,


Some of you asked me if there is any information on my new book in English.

You can have a look at the prospectus in the attachment – which will be presented in the Frankfurt Book Fair - and also read an extract of my new book in English. Click KatalogUe GazmendKapllani Low

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 28, 2010

«Σας γράφω γιατί είµαι άρρωστη...»

«Με λένε Αννα Λ. Σας γράφω γιατί είµαι άρρωστη. Πάσχω από ρατσισµό. Προσπάθησα να αντισταθώ, αλλά στο τέλος κόλλησα… Ο Θεός ή καλύτερα η µοίρα µού έπαιξε ένα πολύ περίεργο παιχνίδι. Αγάπησα και αγαπώ πολύ έναν Αλβανό. Τον ερωτεύτηκα από την αρχή. Πάντα όµως απωθούσα από τη σκέψη µου την καταγωγή του. Την απωθούσα µε βία. Δεν χώραγε αυτή η λέξη στο µυαλό µου... Τον αγαπώ και όµως φοβάµαι... (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 22, 2010

Με λένε Ευρώπη

Μόλις κυκλοφόρησε

Για όσους ενδιαφέρονται, μια συνέντευξη στο ελCulture, για το βιβλίο, την οικονομική κρίση και το αίσθημα της παρακμής που μας περικυκλώνει, την λογοτεχνία, το χιούμορ, για το τι σημαίνει να γράφεις σε μια γλώσσα που δεν είναι η μητρική σου, για το τι μας κάνει να γράφουμε... ΕΔΩ

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 21, 2010

«Μη µας αφήνετε µόνους µε τους Αλβαναράδες!»

Διαβάζω, σε ένα από τα εξαιρετικά ρεπορτάζ του Γιάννη Παπαδόπουλου στα «ΝΕΑ», για την «καθαρή» πλατεία του Αγίου Παντελεήµονα: «Θέλουµε έναν Χίτλερ ή έναν Χότζα για να κόψει κεφάλια. Είµαι υπέρ της αυστηρότητας, λέει ένας ψαροµάλλης Αλβανός που παρακολουθεί την παρτίδα». Και µετά κάποιος άλλος αλβανός µετανάστης προσθέτει πως αυτός είναι λευκός, όχι σαν και αυτούς, Αφγανούς και Πακιστανούς και λοιπούς µελαψούς. Διαβάζοντας όλα αυτά σκέφτηκα ότι το αλλοτινό σύνθηµα, στις αρχές του '90, πρέπει πλέον να αλλάξει: «Αλβανοί µετανάστες µη µας αφήνετε µόνους µε τους Αλβαναράδες!»... (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 14, 2010

Εκείνοι που µισούν την Αµερική


Μεγάλωσα σε µια χώρα στην οποία η λέξη «Αµερική» ήταν η πιο µισητή. Οταν στην Αθήνα διάβασα το σύνθηµα «φονιάδες των λαών Αµερικάνοι», για εµένα ήταν σαν να διάβαζα µεταφρασµένο στα ελληνικά το σύνθηµα που άκουγα από το νηπιαγωγείο στην Αλβανία. Μελετώντας όµως προσεκτικά τα βιβλία του Ενβέρ Χότζα ανακαλύπτεις ότι πίσω από το µίσος για την Αµερική υπάρχει µπόλικος φθόνος. Σε ένα από τα πολλά «άγρια», αντιαµερικανικά βιβλία του, ο Χότζα διατυπώνει σε µια αράδα την αντίληψή του για την Αµερική: «Ενα έθνος που ήρθε από το πουθενά και έφτασε στα άστρα».... (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 08, 2010

Με λένε Ευρώπη - My name is Europe

«Στην αρχή με βασάνιζε ειδικά το «γ» στο «γαμώτο» ή στη «γάτα». Μόνο τώρα, μετά από τόσα χρόνια, κατάφερα να το δαμάσω κάπως. Στα αλβανικά δεν υπάρχει το «γ» του «γαμώτο» και της «γάτας». Οι φίλοι μου γελούσαν γιατί πρόφερα «γκαμώτο» και «γκάτα», ειδικά όταν ήμουν κουρασμένος. Με τη λέξη «μαλάκας» όμως δεν υπήρχε καμία γλωσσική δυσκολία. Δίσταζα παρ’ όλα αυτά να την προφέρω. Γιατί από πολύ νωρίς εγώ άρχισα να μιλώ ελληνικά υπό το βλέμμα της Ευρώπης...»



Σύντομα στα βιβλιοπωλεία - Coming soon


«Την Ευρώπη τη γνώρισα στο πανεπιστήμιο. Ήταν ο πρώτος μου ελληνικός έρωτας. Ο πρώτος επί ελληνικού εδάφους. Η ιστορία μας δε διήρκεσε πολύ. Μόλις δεκαοχτώ μήνες. Ήταν τόσο έντονη και τόσο συνδεδεμένη με την ελληνική γλώσσα. Μια γλώσσα άγνωστη μέχρι τότε σε μένα. Γι’ αυτό, ίσως, όποτε θυμάμαι την Ευρώπη ή όποτε με επισκέπτεται στα όνειρά μου, το πρώτο πράγμα που εισβάλλει στη μνήμη ή στην ονειρική φαντασία μου είναι το στόμα της. Τα υπέροχα χείλη της και οι άγνωστες ελληνικές λέξεις που πρόφεραν κι εγώ καταβρόχθιζα με λαιμαργία»...


Πώς γίνεται και γράφοντας για μια γλώσσα που δεν είναι η μητρική σου καταλήγεις να μιλάς για την Αθήνα, την Ευρώπη και τον έρωτα; Πώς γράφοντας για άγνωστες ελληνικές λέξεις καταλήγεις να μιλάς για τον Κώστα Ταχτσή, τα αλβανικά και τα σεξ σινεμά στην Ομόνοια; Πώς γράφοντας για ένα ταξίδι στην Αλβανία του μέλλοντος καταλήγεις να μιλάς για έναν Κινέζο πρόσφυγα στο Λονδίνο; Πώς γράφοντας για την άδεια παραμονής καταλήγεις να μιλάς για το Μεγάλο Ανατολικό του Ανδρέα Εμπειρίκου και την Ανάσταση του Κυρίου; Πώς γράφοντας για τους μετανάστες καταλήγεις να μιλάς για τον Μαρξ, την αθεΐα και τους ιπτάμενους δίσκους; Πώς γράφοντας για τη γλώσσα των ονείρων καταλήγεις να μιλάς για τα Βαλκάνια και την Αγια-Σοφιά; Πώς γράφοντας για έθνη και ιδεολογίες καταλήγεις να μιλάς για αυτό το ιλαροτραγικό ον που λέγεται Άνθρωπος; Πώς γράφοντας για την απελπισία καταλήγεις να μιλάς για την ελπίδα; Πώς γράφοντας για τους Άλλους ανακαλύπτεις, ξαφνικά, ότι μιλάς για τον εαυτό σου; Στο βιβλίο "Με Λένε Ευρώπη" το αύριο συνυπάρχει με το σήμερα, ο σπαρακτικός ρεαλισμός με το μαγικό παραλογισμό, η ειρωνεία με τον έρωτα, η Δύση με την Ανατολή και η πραγματικότητα με τη μυθοπλασία…


Τρίτη, Σεπτεμβρίου 07, 2010

Καπνίζοντας σαν Τουρκάλες!


Και, ενώ µιλάµε για τον κοµµουνισµό, µας τραβά την προσοχή ο εύθυµος θόρυβος στη διπλανή καφετέρια. Οι θαµώνες βλέπουν µπάσκετ: Ελλάδα - Τουρκία. Οταν η Ελλάδα βάζει καλάθι η καφετέρια σείεται. Οταν βάζει η Τουρκία ακούγονται κάποια... χλωµά χειροκροτήµατα. Σηκώνοµαι όρθιος και βλέπω στη µέση της καφετέριας µια παρέα νεαρών κοριτσιών. Χειροκροτούν µέσα σε απόλυτη αδιαφορία. Ο Αµπράαµ απορεί. Εχει ακούσει ότι Ελληνες και Τούρκοι «σφάζονται». Ευτυχώς οι καιροί αλλάζουν, του λέω. Ακούω εναλλάξ τις επευφηµίες για τα ελληνικά καλάθια και τα άτονα χειροκροτήµατα για τα τουρκικά. Ολα αυτά µέσα σε ένα πολιτισµένο κλίµα. Βλέπω ξανά τις νεαρές Τουρκάλες. Καπνίζουν συνέχεια. Καπνίζουν σαν Τούρκοι σαν Τουρκάλες για την ακρίβεια. (Όλο το άρθρο ΕΔΩ)