Λέξεις, σύνορα και βίζες

Βαρκελώνη, παραµονές Χριστουγέννων, κάθοµαι σε ένα τραπέζι στην Placa Reial. Κάποτε αυτή εδώ η πλατεία είχε γίνει σαν την Πλατεία Οµονοίας σήµερα. Σε σηµείο που έρχονταν εδώ περίεργοι τουρίστες για να απολαύσουν ένα διεστραµµένο σόου: το πώς τα κλεφτρόνια έκλεβαν τσάντες από τους ανίδεους περαστικούς. Υστερα από σοβαρή δουλειά του δήµου, των κοινωνικών λειτουργών και της Αστυνοµίας το διεστραµµένο «σόου» σταµάτησε. Η πλατεία τώρα είναι ήρεµη και κανονική. Στολισµένη για τις γιορτές αλλά λιτά πολύ, ως αποτέλεσµα της οικονοµικής κρίσης που µαστίζει την Ισπανία. Στη Βαρκελώνη αυτές τις µέρες ακούς παντού ελληνικά. Η πόλη είναι εδώ και καιρό προτιµητέος προορισµός των ελλήνων τουριστών. ∆ίπλα στο τραπέζι µου κάθεται µια παρέα Ελλήνων... (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Η βία µαµµή της Ιστορίας

Ολοι το νιώθουµε. Ζούµε σε ιστορικό σταυροδρόµι. Οι ιστορικοί αποκαλούν τις στιγµές αυτές ιστορικές. Και οι στιγµές όταν αποκαλούνται ιστορικές δεν είναι ακριβώς στιγµές. Συνήθως διαρκούν δεκαετίες. Ισως και έναν ολόκληρο αιώνα. Μια εποχή πεθαίνει και µια άλλη προσπαθεί να γεννηθεί. Αυτήν που πεθαίνει κάποιοι την είπαν «party». Αυτή που προσπαθεί να γεννηθεί κανείς δεν ξέρει πώς να τη βαφτίσει. Μέχρι τώρα µόνο η Μέρκελ τής έχει τάξει όνοµα: «Λιτότητα uber alles!». Και όλοι αυτοί που είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους στην κατανάλωση τα πήραν στο κρανίο ή έπεσαν σε κατάθλιψη… (Η συνέχεια ΕΔΩ)
(Στην ιστοσελίδα των "ΝΕΩΝ", το κομμάτι κάτω απο το άρθρο μου: "Ο γκασταρµπάιτερ ονοµάζεται «συλλέκτης»" - έχει κολλήσει κατά λάθος. Ταιριάζει όμως απόλυτα με τον ρυθμό του άρθρου νομίζω¨)))

Παρουσίαση σήμερα του βιβλίου "Με λένε Ευρώπη"

Athens burning

Διαδηλώσεις ενάντια στα μέτρα λιτότητας έγιναν σήμερα σε πολλές πόλεις της Ευρώπης. Η Αθήνα κατείχε πάλι τα πρωτεία στην βία...

Ευρώπη, αγάπη µου

Ετυχε να βρεθώ στις Βρυξέλλες όταν το Βέλγιο ανέλαβε την προεδρία της Ε.Ε., πριν από έξι µήνες. Επικρατούσε εορταστική ατµόσφαιρα εκείνο το βράδυ στην Place de Luxemburg. Η τελετή είχε προγραµµατιστεί να αρχίσει στις εννιά το βράδυ. Καθυστέρησε επειδή ο κόσµος στα µπιστρό έβλεπε τον ποδοσφαιρικό αγώνα Ισπανία – Παραγουάη. Οι περισσότεροι θέλαµε να νικήσει η Ισπανία. Το νιώθαµε σαν νίκη της Ευρώπης. Αν οι ευρωπαίοι πολίτες έδειχναν για την Ενωµένη Ευρώπη το εν δέκατο του πάθους που δείχνουν για την µπάλα, αυτήν τη στιγµή δεν θα αναρωτιόµασταν εάν θα επιζήσει η Ευρώπη... (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Κοράκια στην πόλη των αγγέλων

Στέκονταν στην ταράτσα, απέναντι απότο µπαλκόνι µου, µαύρα, κατάµαυρα, ισορροπούσαν πάνω σε µια κεραία, τσιµπολογούσαν εναλλάξ από µια σακούλα δεµένη γύρω από ένα σκουριασµένο σίδερο. Πρώτη φορά βλέπω κοράκια σε πυκνοκατοικηµένη περιοχή της Δυτικής Αθήνας. Ισως να τους έφερε εδώ η µυρωδιά των σκουπιδιών που «κοσµούν» ακόµα τους δρόµους της γειτονιάς µου, σαν σαρκαστικά εορταστικά στολίδια. Τα κοράκια τρέφονται µε τα απορρίµµατά µας. Η παρουσία τους συµβολίζει κάτι το ζοφερό. Στη δυτική κουλτούρα θεωρούνται σύµβολα του θανάτου, της αρπαγής, της εκδίκησης. Προσωπικά, κάθε φορά που τα βλέπω θυµάµαι την περιγραφή του Primo Levi: το πώς τα κοράκια τρέφονταν µε τα πτώµατα στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στην ανατολική κουλτούρα όµως, στην Κίνα και στην Ιαπωνία φερ’ ειπείν, τα κοράκια θεωρούνται πουλιά που φέρνουν τύχη και ευηµερία, σύµβολα της αρετής, απεσταλµένα του ηλίου και του φωτός. Βλέπω αυτά τα δυο κοράκια στην ταράτσα απέναντι από το µπαλκόνι µου, σε µια συνοικία της Δυτικής Αθήνας και αναρωτιέµαι αν πρέπει να ερµηνεύσω την παρουσία τους εδώ σύµφωνα µε τις κινεζικές ή τις δυτικές δοξασίες; Ή µήπως µε καµία από τις δυο; (Όλο το άρθρο ΕΔΩ)

Η παρουσίαση του βιβλίου "Με λένε Ευρώπη"

Η παρουσίαση του βιβλίου "Με λένε Ευρώπη"

Πότε: Πέμπτη, 16 Δεκεμβρίου · 8:00 μ.μ.

---

Που: Θέατρο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης - Μασσαλίας 22, Κολωνάκι

Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο ηθοποιός Δημήτρης Πιατάς και οι δημοσιογράφοι Τάσος Τέλλογλου και Αχιλλέας Πεκλάρης