Τρίτη, Ιανουαρίου 18, 2011

Είκοσι χρόνια και ένας φονικός φράχτης



Αφιερωμένο σε όσους έχουν περάσει ορατούς και αόρατους φράχτες...
Στις 15 Ιανουαρίου συµπληρώθηκαν ακριβώς είκοσι χρόνια από την ηµέρα που πέρασα τα σύνορα και ήρθα στην Ελλάδα. Μαζί µε ένα καραβάνι ανθρώπων, όπως περιγράφω τη σκηνή στο βιβλίο µου «Μικρό ηµερολόγιο συνόρων». Περνούσαµε έναν φονικό φράχτη που µας είχε χωρίσει βίαια για πέντε δεκαετίες από τον κόσµο, που µετέτρεψε την Αλβανία σε φυλακή και µας είχε πετάξει έξω από τον χρόνο.
Οι Αλβανοί φύλακες µε τα Καλάσνικοφ ήταν ακόµα εκεί. Το καθεστώς κατέρρεε, επικρατούσε χάος, δεν ήξεραν αν έπρεπε να µας πυροβολήσουν – όπως είχαν κάνει σε χιλιάδες περιπτώσεις µέχρι τότε – ή να µας αφήσουν να περάσουµε. Τελικά, έκαναν στην άκρη και µας άφησαν. Θυµάµαι τα φονικά τους βλέµµατα ενώ µας έβλεπαν να τρέχουµε σαν λυσσασµένοι για να περάσουµε στην άλλη πλευρά των συνόρων, στην άλλη πλευρά του κόσµου. Θυµάµαι τα δικά µας λυσσασµένα βλέµµατα ενώ σκίσαµε τα καταραµένα συρµατοπλέγµατα: ποιος ξέρει πόσοι και πόσοι, πριν από µας, είχαν αφήσει την τελευταία τους πνοή εκεί. Και µετά η κραυγή: «Περάσαµε τα σύνορα!». Απίστευτο και τόσο µεθυστικό! (Η συνέχεια ΕΔΩ)

2 σχόλια:

Kostas (a.k.a. Black Sheep) είπε...

Με κάθε σεβασμό συνάδελφε... Τι σχέση έχει η φύλαξη των συνόρων μίας χώρας με τα ανθρώπινα δικαιώματα???
Υπάρχει ένα σημείο όπου τα σύνορα μας είναι αφύλακτα και αποφάσισε η κυβέρνηση μας να τα φυλάξει.
Πως αυτό εμπίπτει σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ρατσισμού κλπ?
Όποιος έχει δικαίωμα πολιτικού ασύλου μπορεί να πάει σε ένα φυλάκιο και να το ζητήσει. Απλά και χωρίς κανένα πρόβλημα...

el Romandante είπε...

Φίλε Γκάζμεντ, το άρθρο σου μου ξύπνησε πολλές αναμνήσεις από όταν 20 χρόνια πριν βρέθηκα από την άλλη πλευρά του φράκτη από ότι οι συμπατριώτες σου. Αν θέλεις ρίξε μια ματιά σε αυτή την ανάμνηση εδώ http://stahtikaiburberry.blogspot.com/2011/01/blog-post_21.html

Επίσης, θα ήθελα να αναφερθείς, αν γνωρίζεις βέβαια, σε λεπτομέρειες για εκείνο το "στρατόπεδο συγκέντρωσης" σε σχολείο της Φιλιππιάδας εκείνη την εποχή. Δε μπορώ δυστυχώς να επιβεβαιώσω αν υπήρχαν και αλλού. Πρόκειται για κάτι για το οποίο δεν μπορώ να βρω καμιά πληροφορία στο διαδίκτυο.
Πολλά ευχαριστώ για αυτή την ανάρτηση μα και για τα γραπτά σου συνολικότερα!