Τρίτη, Μαρτίου 08, 2011

Χιόνι και Ερωτηματολόγια

Ήμουν τυχερός. Έφθασα στο αεροδρόμιο του Ντιτρόιτ μερικές ώρες πριν τη μεγάλη χιονοθύελλα. Στην Ελλάδα δεν ήξερα εάν θα απογειωθούν τα αεροπλάνα λόγω της απεργίας. Στην Αμερική δεν ήξερα εάν θα προσγειωθούν λόγω της χιονοθύελλας. Ο πιλότος είπε – εάν θυμάμαι καλά – ότι μας περιμένουν οκτώ ίντσες χιονιού. Δεν ξέρω τι σημαίνει να μετράς το χιόνι με ίντσες. Επειδή έχω ζήσει σε χώρες και πόλεις όπου η λέξη «χιόνι» αποτελεί από μόνο του γεγονός.

Προσπαθώ να μετατρέψω τις ίντσες σε εκατοστά για να προσανατολιστώ. Αυτό είχα πάθει και την πρώτη φορά που βρέθηκα στην Αμερική. Η αμερικανική «γλώσσα της μέτρησης» με έκανε να νιώθω από άλλη ήπειρο. Πόδια για το ύψος, Πάουντς για το βάρος. Όσο για τη μέτρηση της θερμοκρασίας με Fahrenheit αυτό με κάνει πάντα να νιώθω όχι από άλλη ήπειρο αλλά από άλλο πλανήτη. Για να μετατρέψεις τα Fahrenheit σε βαθμούς Κελσίου πρέπει να αφαιρέσεις 32, μετά να πολλαπλασιάσεις επί πέντε και έπειτα να διαιρέσεις δια 9: its all Greek to me!

Πριν προσγειωθούμε, οι αεροσυνοδοί, έδωσαν από δυο ερωτηματολόγια στον κάθε επιβάτη. Έπρεπε να τα συμπληρώσουμε για τις ανάγκες των υπηρεσιών ασφαλείας. Πόσα κόστιζαν τα δώρα που φέρναμε μαζί μας; Μεταφέραμε εξωτικά πουλιά μαζί μας; Μεταφέραμε όπλα μαζί μας; Και ούτω καθεξής.

Έδωσα τα συμπληρωμένα ερωτηματολόγια στον αστυνομικό που έλεγξε το διαβατήριό μου. Χαλαρός και σοβαρός μου είπε να «περάσω» τα δάκτυλά μου απο το ηλεκτρονικό μηχάνημα. Κόλλησε ένα χαρτί πάνω στην βίζα μου και με άφησε να περάσω. Πήρα την βαλίτσα μου. Έπρεπε όμως να περάσω από άλλον έλεγχο, εκείνο των συσκευών. Ένας νεαρός αστυνομικός μου είπε να ακολουθήσω την μπλε γραμμή και να περιμένω. Έτσι έκανα. Μέχρι που εμφανίστηκε μπροστά μου ένας άλλος νεαρός αστυνομικός. Με την ευγένεια ενός πωλητή με ενημέρωσε ότι πρέπει να ελέγξει την βαλίτσα μου. Την άνοιξα. Εκείνος άνοιξε λίγο πιο πολύ τα μάτια του. Περιεργάστηκε τα πράγματά μου.

Ενώ έλεγχε την βαλίτσα παρατήρησα ένα σημείωμα πιο πέρα. «Εάν εντοπιστεί όπλο στις συσκευές σας θα τιμωρηθείτε όχι περισσότερο από πέντε χρόνια φυλάκισης». Μου έκανε εντύπωση αυτό το «όχι περισσότερο από…». Νομίζω ότι στην Ευρώπη, για την τιμωρία, θα έγραφαν «όχι λιγότερο από...». Εδώ σου λένε τη μέγιστη ποινή και όχι την ελάχιστη. Για να σε «καθησυχάσουν»; Ή για να σε προστατέψουν από την κατάχρηση του κάθε δικαστή;

Μου είπε να κλείσω τη βαλίτσα και να προχωρήσω. «Ξεμπλέξαμε με τους ελέγχους κύριε;» τον ρώτησα. «Ναι κύριε» είπε και ταυτόχρονα μου άφησε ένα χαρτί στο χέρι. «Τι είναι αυτό;» ρώτησα. «Διαβάστε και θα καταλάβετε» απάντησε και μου έκλεισε το μάτι συνωμοτικά. Ήταν ένα Comment Card. Άλλο ένα ερωτηματολόγιο. Έριξα μια γρήγορη ματιά.

«The officer was professional in conduct:

Strongly Agree

Agree

Neither Agree not Disagree

Disagree

Strongly Disagree

Not Applicable».

Έβαλα το ερωτηματολόγιο στην τσέπη του παλτού και προχώρησα.

Άφησα πίσω τους αστυνομικούς και βρήκα τον οδηγό του ταξί, που το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν είχε κανονίσει να με περιμένει στο αεροδρόμιο. Ένας λιγομίλητος νεαρός μαύρος που μίλησε μόνο δυο φορές. Μια φορά είπε: «please follow me Sir». Την δεύτερη φορά: «here we are Sir». Είχαμε φθάσει στο ξενοδοχείο. Αφού διασχίσαμε ένα λευκό τοπίο.

Πριν ανέβω στο δωμάτιό μου άφησα την βαλίτσα στην ρεσεψιόν και πήγα να πιω έναν καφέ στην καφετέρια του ξενοδοχείου. Να συνέλθω λίγο. Τον ήπια. Μαζί με την απόδειξη η σερβιτόρα έφερε και ένα ερωτηματολόγιο.

«Πως ήταν το σέρβις;

Πολύ καλό

Μάλλον καλό

Θα προτιμούσα καλύτερο

Κακό

Δεν ξέρω/Δεν απαντώ».

Το έβαλα και αυτό στην τσέπη του παλτού μου. Έγιναν τρία τα ερωτηματολόγια. Ή μάλλον τέσσερα. Και όταν έφθασα στο δωμάτιό μου βρήκα άλλο ένα, για τις υπηρεσίες του ξενοδοχείου. «Ο δρόμος προς την Αμερική είναι στρωμένος με φόρμες και ερωτηματολόγια», σκέφτηκα. Καλώς ήρθες στην χώρα των άψογων υπηρεσιών, των ελέγχων, των multiple choices, των πολλών επιλογών…

4 σχόλια:

zouri1 είπε...

φυσικα ολα αυτα δεν ειναι τιποτα παραπανω απο τον "ελεγχο"των εργαζομενων.Απο την αλλη γιατι στο ξενοδοχειο δεν σε ρωτανε για τις τιμες,για το αν χρειαζεται ανακαινιση,αν οι πετσετες ειναι παλιες"?
Θελει λιγο ψαξιμο ο ψευτικος παραδεισος τους.

mantz είπε...

@zouri1: Αν πας θα καταλάβεις. Αρκεί να έχεις αφήσει τις προ-κατ εξηγήσεις πίσω σου.

δημήτριος παν. μεντεσίδης είπε...

Να θυμηθούμε λιγάκι τι ακριβώς μας ρωτάνε στα αεροδρόμια του δικού μας προτεκτοράτου; Με το τσιγάρο στο στόμα και στη διαπασών τα σκυλάδικα.
'Ετσι με υποδέχτηκαν ερχόμενο από το Άμστερνταμ στο παλιό Ελληνικό. Από την Ολλανδική απόλυτη ησυχία της αναμονής ενόψει αεροπορικού ταξιδιού στην απόλυτη καφρίλα του Ελληνάρα οδηγού με το τσιγάρο (!) από το αεροπλάνο στο τέρμιναλ !!!

σοκολάτα πορτοκάλι είπε...

Η δημόσια συμπεριφορά τους ειναι όντως πολύ ευγενής (και θα μου λείψει), όχι απαραίτητα επειδή ξεχειλίζουν από καλά αισθήματα αλλά επειδή χρειάζονται ένα μινιμουμ ηρεμίας και ειρήνης στην καθημερινότητά τους προκεiμένου να λειτουργήσει αρμονικά αυτό το ετερόκλητο σύνολο που απαρτίζει τις ΗΠΑ.
Και τα καταφέρονουν αρκετά καλά, ώστε η καθημερινότητα να μη δημιουργει άγχος και να υπάρχει η αίσθηση ότι συμμετέχουν και διαμορφώνουν τη ζωή τους.


Δεν μπορούμε όμως να αγνοήσουμε την κατάθλιψη (λέγε με πρόζακ), την οργή (georgia-tech shooter, drivers rage etc), την έλλειψη ελευθερίας στα σημαντικά ζητήματα, όπως αυτό της μόρφωσης (αλλίμονο αν εισαι φτωχός ή αν δεν εχεις γραμματιζούμενους γύρω σου), καθώς και την παντελή αδιαφορία πάρα πολλών για την ιστορία και την πολιτική. Συνολικά, την εχουν πατήσει άσχημα.

Εν τέλει, αυτή η δυνατότητα των πολλών επιλογών ειναι μόνο επιφανειακή. Μια αντίστοιχη (ψευδ)αίσθηση λήψης αποφάσεων συναντάμε καθημερινά στα Starbucks!
Να διαλέξω Hot chocolate with mocha sauce, whipped cream and caramel drizzle ή πήπως να πάρω Cinnamon dolce cream cappuccino with soy milk?