Σάββατο, Απριλίου 23, 2011

«Το ταξίδι μου έμαθε ότι δεν ξέρω τίποτα»


Στη στήλη "Grεεκς" οι Ελληνες που ζουν, προσωρινά ή για πάντα, σε διάφορες χώρες του κόσμου αφηγούνται τις αληθινές τους ιστορίες και μιλούν για την Ελλάδα του χθές και του σήμερα

Το όνομά μου είναι Γιώργος Κωνσταντίνου. Γεννήθηκα τον Δεκέμβριο του 1967 στην Θεσσαλονίκη. Την ημέρα που ο βασιλιάς έφυγε από την Ελλάδα. Στην Χούντα θυμάμαι τον πατέρα μου, δεξιός, να ακούει Θεοδωράκη και να μας λέει «μη τυχόν το πείτε σε κανέναν». Στο δημοτικό θυμάμαι έναν συμμαθητή μου που μας έλεγαν να μην του μιλάμε. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί. Ήταν ο «Άλλος». Ως παιδί, διάβαζα κόμιξ, κυρίως το «Μπλεκ» - τον ήρωα της εξεγερμένης Αμερικής ενάντια στους Άγγλους. Και έτρεχα στις αλάνες. Κάποια στιγμή ξύπνησα και είδα ότι ο πεζός περίσσευε απέναντι στο αυτοκίνητο (η συνέχεια ΕΔΩ)

4 σχόλια:

pap είπε...

Καλή "αρχή"! καλή "ανάσταση"!καλή αντάμωση!

Meropi είπε...

"Με θλίβει ο συνδυασμός γκρίνιας, εσωστρέφειας, ρατσισμού και σπατάλης που δεν έχει όμοιό του στην Ευρώπη" λέει ο Γ. Κωνσταντίνου για την Ελλάδα. Κι εμένα ακριβώς αυτό με ενοχλεί.
Καλή Ανάσταση εύχομαι

Σημειώσεις Ανυπομονησίας είπε...

ο καθένας κουβαλά την δικιά του ιστορία,
(σημαντικό να ακούμε) για
ένα ταξίδι μέσα στο ταξίδι, για τις αναμνήσεις μέσα στις αναμνήσεις,
όλα μπερδεύονται μεταξύ τους, και οι άνθρωποι
για αυτό... συνυπάρχουμε!

καλή αρχή...

Λωτοφάγος είπε...

Είναι τόσο γοητευτικές τέτοιες αφηγήσεις! Και τόσο παρήγορες συνάμα! Διότι υπάρχουν Έλληνες με ανοιχτή καρδιά και ανοιχτό μυαλό, που κάνουν αυτό που ονειρεύονται όπου κι αν βρεθούν! Σε αντίθεση με εμάς τους γκρινιάρηδες.