Κυριακή, Σεπτεμβρίου 25, 2011

Αναμνήσεις από ένα ταξίδι στην Σικελία

Βλέποντας την Ιταλία να βουλιάξει αυτές τις μέρες – και ίσως αυτό θα είναι και το τελειωτικό χτύπημα στην Ενωμένη Ευρώπη – θυμήθηκα ένα ταξίδι πριν δυο χρόνια στην Σικελία. Είχα συναντήσει τότε έναν Ιταλό κομμουνιστή, τον κ. Ροζάριο Κροτσέτα, που σήμερα είναι Ευρωβουλευτής. Από την κουβέντα μαζί του κατάλαβα πολύ καλά ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε έναν Ιταλό και σε έναν Έλληνα οργανωμένο κομμουνιστή. Αλλά δεν τον θυμήθηκα για αυτό. Τον θυμήθηκα κυρίως για τα λόγια του για την Ιταλία και τον Μπερλουσκόνι. Ήταν προφητικά. Αναδημοσιεύω μερικά αποσπάσματα από το τότε μου ταξίδι και την συνάντηση με τον Κροτσέτα…

Σικελία, Κατάνια, η πόλη της Αίτνα. Είναι Παρασκευή βράδυ, κοντά στην κεντρική πλατεία, βρίσκομαι μπροστά σε εξαίσια σικελικά σπεσιαλιτέ, με καλή παρέα και τον ήχο από τις κόρνες των αυτοκινήτων που πνίγει ακόμα και τις φωνές μας. Δεν έχω γνωρίσει άλλη πόλη όπου οι άνθρωποι να κορνάρουν τόσο πολύ όπως στην Κατάνια. Η Αθήνα μοιάζει (σχεδόν) σαν τη Ντίσελντορφ. Βρίσκομαι στο σπίτι ενός γνωστού μου, του Αντόνιο Πρέστι, ενός συγκλονιστικού ανθρώπου, που κληρονόμησε μια οικονομική αυτοκρατορία και αποφάσισε να την επενδύει σε έργα τέχνης και σε προσφορές για τους αποκλεισμένους. Δίπλα μου μια Ιταλίδα δημοσιογράφος, η Τζουζεπίνα, με την οποία έχουμε πιάσει κουβέντα για την Αίτνα και την υπαρξιακή σχέση των κατοίκων της πόλης με το ηφαίστειο. Ξαφνικά μας ενημερώνουν ότι στο τραπέζι μας θα έρθει ο Ροζάριο Κροτσέτα. Μετά από πέντε λεπτά, βλέπω στην είσοδο του σπιτιού έναν άνδρα γύρω στα πενήντα, με μια τσάντα κρεμασμένη στον ώμο και τον οποίον συνόδευαν έξι νεαροί. Βλέποντας την έκπληξη στο πρόσωπό μου η Τζουζεπίνα μου ψιθυρίζει στο αυτί: «είναι οι αστυνομικοί που τον φυλάνε. Η μαφία θέλει να τον σκοτώσει». Στο τραπέζι γίναμε δώδεκα άτομα. Έξι εκ των οποίων αστυνομικοί με πολιτικά. Δυο άλλοι περίμεναν κάτω στην είσοδο…

Ο Ροζάριο Κροτσέτα είναι ένας χαρισματικός άνθρωπος και θαρραλέος πολιτικός. Γέννημα θρέμμα της Σικελίας, έχει εκλεγεί δυο φορές Δήμαρχος της Τζέλα, μιας πολίχνης κοντά στην Κατάνια, που αποτελεί φρούριο της Μαφίας. Εκλέχτηκε με το σύνθημα: «Η Σικελία ενάντια στη Μαφία». Τα έβαλε με τους νονούς και κέρδισε μαζί του τους κατοίκους. Σήμερα είναι ένας από τους δημοφιλέστερους πολιτικούς στην Σικελία. Η Μαφία συγχωρεί τα πάντα αλλά όχι την δημοτικότητα. Γιατί η μεγαλύτερη απειλή για αυτήν δεν είναι όσοι μιλούν εναντίον της, ούτε οι αστυνομικοί και οι εισαγγελείς. Η μεγαλύτερη απειλή είναι η απομόνωσή της. Εδώ και πέντε χρόνια, ο Κροτσέτα αποτελεί τον πιο περιζήτητο «στόχο» της μαφίας. Γι’αυτό κινείται έχοντας στο κατόπιν του οκτώ αστυνομικούς. Είναι ένας μεταμοντέρνος πολιτικός. Από αυτούς που μόνο η Ιταλία νομίζω, και ειδικά η Σικελία, μπορεί να βγάλει. Τα έχει βάλει με τη μαφία, είναι κομμουνιστής, καθολικός, φιλελεύθερος και γκέι. Ο πρώτος δήμαρχος στην ιστορία της Ιταλίας, και ο τρίτος στην Ευρώπη, που τόλμησε να δηλώσει ανοιχτά την σεξουαλική του ταυτότητα. Αναρωτιέμαι πως αντέχει στην Σικελία των μαφιόζικων κυκλωμάτων και της μάτσο νοοτροπίας…

Ο Κροτσέτα καπνίζει ασταμάτητα και καθηλώνει το ακροατήριό του όταν μιλάει. Συζητάμε για τη Μαφία, την Ιταλία, το φαινόμενο Μπερλουσκόνι. «Για να καταλάβεις το φαινόμενο Μπερλουσκόνι» μου λέει «πρέπει πρώτα να καταλάβεις ότι η Ιταλία φτιάχτηκε από την αρχή ως διεφθαρμένη Πολιτεία. Αρκεί να διαβάσεις τους «Αρραβωνιασμένους» του Μαντζόνι. Θα βρεις εκεί όλο το πλέγμα της θρησκοληψίας και της διαπλοκής της εξουσίας. Αυτή η χώρα μεγαλούργησε χάρη σε δυο ρεύματα. Την Αναγέννηση - πυλώνας της φιλελεύθερης σκέψης - και την Αντίσταση, που είναι ο πυλώνας των αντιφασιστικών αξιών. Αυτά τα δυο τα μισεί και κατάφερε να τα ξεκάνει ο Μπερλουσκόνι». «Αλλά dottore, πως αντέχουν οι Ιταλοί τον Μπερλουσκόνι» τον ρωτώ. Τραβάει μια βαθιά τζούρα. «Μην εκπλήσσεσαι. Δυστυχώς οι Ιταλοί άντεξαν είκοσι δυο χρόνια τον Μουσολίνι» απαντά κοφτά. «Και οι δυο έχουν κάτι κοινό: χαϊδεύουν τα πιο ποταπά ένστικτα των Ιταλών». Οι λαοί, σε συνθήκες πολιτικού κενού, γίνονται σαν τα παιδάκια που αρέσκονται να τους νανουρίζουν με παραμύθια. Και έτσι αποκομίζονται, με την κοιλιά όλο και πιο άδεια, συνήθως…

Δεν υπάρχουν σχόλια: