Δευτέρα, Οκτωβρίου 03, 2011

Σάντουιτς



Βράδυ Παρασκευής. Η Αθήνα είναι μια πόλη παραδομένη. Στα Προπύλαια βαράνε ενέσεις ενώ ένα μηχάνημα του Δήμου καθαρίζει τον χώρο και δυο εργάτες που μοιάζουν με σκιές, με μια μακρύ βούρτσα, σβήνουν τα μαύρα συνθήματα στους τοίχους του Πανεπιστημίου. Στην Ερμού, ως συνήθως, πέφτουν πάνω σου ζητιάνοι. Νεαρά παιδιά με ντύσιμο underground που επαναλαμβάνουν το ίδιο συνθηματικό καθώς κατεβαίνουν τον δρόμο «ρε παιδιά μήπως υπάρχουν πενήντα λεπτά να πάρω ένα σάντουιτς;». Η Ελλάδα σάντουιτς ανάμεσα στην παγκόσμια οικονομική κρίση και την κουτοπονηριά και την απροθυμία των ντόπιων πολιτικών να την κατανοήσουν και να την αντιμετωπίζουν. Πιο κάτω κάποιος παίζει ένα ηπειρώτικο μοιρολόγι που σου τρυπάει σαν βελόνα το συκώτι, λίγο πιο κάτω ένας μαύρος παίζει αριστουργηματικά και σε τρελά κέφια Μπομπ Μάρλει, δέκα μέτρα πιο κάτω, σε ένα στενό, οι θαμώνες της ταβέρνας τραγουδάνε ρεμπέτικα. «Θα κάνω ντου βρε πονηρή στα στέκια που αράζεις/ κι αν σε τρακάρω πουθενά/ μ' αυτο τον άνθρωπο ξανά/ να ξέρεις δεν τη βγάζεις/ Καθάρισε τη θέση σου/ μ' αυτή σου την κατάσταση/ πριν κάνω επανάσταση/ Θα κάνω ντου για να σε βρω Αθήνα και Περαία κι αν θα σε κάνω τσακωτή/ να ξέρεις η βραδιά σου αυτή θα είν' η τελευταία»

Δεν υπάρχουν σχόλια: