Τρίτη, Νοεμβρίου 01, 2011

Δημοψήφισμα...(μέρος ΙΙ)


Μερικές πρόχειρες και αντιφατικές διαπιστώσεις:

Πως θα ζήσουμε τους επόμενους τρεις μήνες; Θα μας δανείσουν οι Ευρωπαίοι μέχρι να στηθούν οι κάλπες; Μήπως θα έχουμε χρεοκοπήσει πριν στηθούν οι κάλπες;

Βλέποντας τις δημοσκοπήσεις διαπιστώνει κανείς ότι η «κοινή γνώμη» στην Ελλάδα θέλει και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη. Θέλει να μείνει στην Ευρώπη αλλά δεν θέλει να εκχωρήσει κυριαρχικά δικαιώματα. Θέλει το ευρώ αλλά χωρίς θυσίες. Δεν θέλει τα δυο μεγάλα κόμματα αλλά θα ψηφίσει ένα από αυτά πλειοψηφικά ξανά. Η κακή πλευρά του δημοψηφίσματος είναι ότι υπεραπλουστεύει υπερπερίπλοκα ζητήματα. Η βασανιστική αρετή του είναι ότι δεν μπορείς να έχεις και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα ολόκληρη.

Όταν σε θέτουν μπροστά στις ευθύνες σου τότε δεν μπορείς να ζεις πλέον με την θεωρία «για ο,τι μου συμβαίνει φταίνε οι άλλοι». «Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους;» ΓΑΠ;

Η εχθρότητα για το δημοψήφισμα στην Ελλάδα πηγάζει και από το γεγονός ότι ως κίνηση προσκρούει στην κύρια εθνική αφήγηση (που έχει ρίζες βαθιές): η αφήγηση της αντίστασης. Το δημοψήφισμα είναι μια διαδικασία που δεν αναγνωρίζει την «ηθική της αντίστασης» αλλά την ηθική της ευθύνης και συνευθύνης.   

Θύμωσαν Μέρκελ και Σαρκοζί. Έχουν δίκιο προφανώς. Αλλά από την άλλη όταν σπέρνεις την ηθική της τιμωρίας κάποια στιγμή θα θερίζεις την ηθική της αυτοτιμωρίας

Γιατί προκαλεί τόση ταραχή το δημοψήφισμα; Για πολλούς λόγους. Ανάμεσα σε αυτούς και για το γεγονός ότι ο λαός δεν εμπιστεύεται το πολιτικό σύστημα που ο ίδιος εξέλεξε και συντήρησε τόσα χρόνια. Αλλά προπαντός επειδή δεν εμπιστεύεται την ίδια την κρίση του.

Λένε κάποιοι: «όχι στο δημοψήφισμα επειδή ο λαός έχει χάσει αυτή την στιγμή την ψυχραιμία του». Ενώ αν γίνουν εκλογές θα την ξαναβρεί;

Κι αν  υπάρχει μια επιδημία δημοψηφισμάτων στην ευρωζώνη; Και εάν - λέω εάν – οι άλλες χώρες της ευρωζώνης κάνουν δημοψήφισμα με το ερώτημα «θέλετε να παραμείνει η Ελλάδα μαζί μας στο ευρώ ή όχι;». Τότε τι κάνουμε, ακόμα και σε περίπτωση που εμείς έχουμε απαντήσει «ναι, θέλουμε να μείνουμε;».

Είδηση της ημέρας: διάβασα στο διαδίκτυο ότι θύμωσε ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής με τα «διχαστικά διλήμματα» που θέτει ο Γιώργος Παπανδρέου. Όταν διαβάζεις τέτοιες ειδήσεις και όταν βλέπεις πάμπολλα λαμόγια να παρελαύνουν στις οθόνες τότε το ξανασκέφτεσαι μήπως τελικά πρέπει να γίνει το δημοψήφισμα. Ή μήπως όχι; 

1 σχόλιο:

BUTTERFLY είπε...

Καλησπερα.
Η προσωπικη μου αποψη ειναι οτι το δημοψηφισμα σε αυτη τη φαση ειναι απλα κοροιδια.
Ο λαος ζηταει δημοψηφισμα απο την υπογραφη του πρωτου μνημονιου. Τοτε, ναι ειχε ουσια. Γιατι το δημοψηφισμα το κανεις πριν κανεις την μ@@^&*α, οχι μετα. Τωρα αν γινει δημοψηφισμα θα αφορα τι; Την συμφωνια της 27ης Οκτωβριου; Και οι προηγουμενες συμφωνιες; Ακυρωνονται; Ισχυουν;
Στην Ιρλανδια το δημοψηφισμα εγινε ΠΡΙΝ πανε στο ΔΝΤ οχι κατοπιν εορτης.
Αφου τοσο καιρο δεν σεβαστηκε το λαϊκο αιτημα για δημοψηφισμα, τωρα ξαφνικα το κανει απο πολιτικη ευθιξια; Η μηπως γιατι αν το εκανε εξαρχης ηξερε την απαντηση που θα επαιρνε, ενω τωρα εχει τοσο τραβηξει η κατασταση που και ο κοσμος ειναι μπερδεμενος;
Δεν νομιζω οτι φοβαται την ευθυνη ο λαος, αλλιως δεν θα το ζητουσε τοσους μηνες πριν. Απλα η συγκυρια ειναι ακρως υποπτη, καθως και ολα τα διλημματα που εθεσε ο Βενιζελος απο το βημα της βουλης...
Ιδωμεν...