Σάββατο, Φεβρουαρίου 26, 2011

Οι δικτάτορες πεθαίνουν δύσκολα...

Αυτή εδώ είναι μια θλιβερή λίστα. Μυρίζει αίμα, παράνοια, εξαπάτηση. Ιδεολογικά πρόκειται για δεξιούς και αριστερούς. Πολιτισμικά προέρχονται από κάθε κουλτούρα και ήπειρο. Είναι η λίστα των πιο «μακρόβιων» δικτατόρων του 20ου αιώνα. Εκείνοι που πέρασαν περισσότερα από 30 χρόνια στην εξουσία. Μερικοί ζουν ακόμα. Και συνεχίζουν να σκοτώνουν. Μερικούς, σαν τον Χίτλερ, δεν τους έβαλα στην λίστα επειδή δεν έπιασαν (ευτυχώς) τα 30 χρόνια στην εξουσία. Αυτό δεν τους εμπόδισε να αιματοκυλήσουν τον 20ο αιώνα. Εάν έχω ξεχάσει κάποιον να μου το θυμίσετε. Βλέποντας την λίστα πάντως σκέφτηκα ότι οι δικτάτορες και οι δικτατορίες πεθαίνουν δύσκολα. Και σκοτώνουν τόσο εύκολα. Γι’αυτό με τις δικτατορίες και τους δικτάτορες ισχύει ό,τι ισχύει και με το καρκίνο: η καλύτερη «προστασία» είναι η πρόληψη…

1. Fidel Castro (Κούβα): 49 χρόνια e 8 μέρες

2. Chiang Kai-shek (Κίνα): 46 χρόνια και 177 μέρες
3.
Kim Il-sung (Βόρεια Κορέα): 45 χρόνια και 302 μέρες
4. Omar Bongo (
Γκαμπόν): 41 χρόνια και 188 μέρες
5. Muammar al-Gaddafi (
Λιβύη ): 41 χρόνια και πόσοι νεκροί ακόμη;
6. Enver Hoxha (Αλβανία):
40 χρόνια και 171 μέρες
7. Francisco Franco (
Ισπανία): 39 χρόνια και 51 μέρες

8. Gnassingbé Eyadéma (Τόγκο): 37 χρόνια και 297 μέρες
9.
Josip Broz Tito (Jugoslavia): 36 χρόνια και 157 μέρες
10. António de Oliveira Salazar (
Πορτογαλία): 36 χρόνια και 82 μέρες
11. Todor Zhivkov (
Βουλγαρία): 35 χρόνια και 258 μέρες
12. Paul Biya (
Καμερούν): 35 χρόνια και συνεχίζει
13. Félix Houphouët-Boigny (
Ακτή Ελεφαντοστού): 34 χρόνια και 220 μέρες
14. Alfredo Stroessner (
Παραγουάη): 34 χρόνια και 172 μέρες
15. Ali Abdullah Saleh (
Υεμένη): 32 χρόνια και συνεχίζει…
16. Yumjaagiin Tsedenbal (
Μογγολία): 32 χρόνια και 210 μέρες
17. Dawda Jawara (
Γκάμπια): 32 χρόνια και 40 μέρες
18. János Kádár (
Ουγγαρία): 31 χρόνια και 214 μέρες
19. Habib Bourguiba (
Τυνησία): 31 χρόνια και 210 μέρες
20. Teodoro Obiang Nguema Mbasogo (
Γουινέα): 31 χρόνια και συνεχίζει ...
21. Lee Kuan Yew (
Σιγκαπούρη): 31 χρόνια και 176 μέρες
22. Mobutu Sese Seko (
Ζαΐρ): 31 χρόνια και 173 μέρες
23. José Eduardo dos Santos (
Αγκόλα): 31 χρόνια και συνεχίζει...
24. Hastings Kamuzu Banda (
Μαλάουι): 31 χρόνια και 109 μέρες

25. Suharto (Ινδονησία): 31 χρόνια και 70 μέρες
26.
Joseph Stalin (Σοβιετική Ένωση): 30 χρονια και 336 μέρες
27.
Robert Mugabe (Ζιμπάμπουε): 30 χρόνια και συνεχίζει....
28.
Abdou Diouf (Σενεγάλη):30 χρόνια και 35 μέρες
29.
Maumoon Abdul Gayoom (Νησιά των Μαλδίβων): 30 χρόνια
30. Muhammad
Hosni Sayyid Mubarak (Αίγυπτος): 29 χρόνια και 120 μέρες: δ
εν τον άφησαν να γιορτάσει τα 30 χρόνια στην εξουσία

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 25, 2011

Το σεξ και τα χρόνια πολλά

Μια Βρετανίδα γιαγιά, ονόματι Γκλάντις Γκό, υπερέβη τον έναν αιώνα ζωής και προ ημερών πάτησε αισίως τα 103 χρόνια ζωής. Και σε μια συνέντευξη στην εφημερίδα «Sun» αποκάλυψε το μυστικό της: δεν έχει κάνει ποτέ σεξ.
«Είμαι 103 και δεν έχω κάνει ποτέ σεξ»
είπε. «Δεν παντρεύτηκα ποτέ, ούτε είχα ποτέ φίλο. Δεν ήθελα να χάνω τον χρόνο μου με τους άνδρες. Πάντα έτρωγα τα γεύματά μου τακτικά και πάντα φρόντιζα να τρέφομαι καλά. Απλώς οι άνδρες ποτέ δεν υπήρξαν μέρος της ζωής μου».

Και εγώ που νόμιζα ότι αυτά τα πράγματα τα λένε μόνο οι μουσουλμάνες. Πράγματι, αν αυτό το είχε δηλώσει κάποια μουσουλμάνα γιαγιά με τσαντόρ, πόσα άρθρα για τους «αναφομοίωτους», «σεξουαλικά καταπιεσμένους», «πολιτισμικά καθυστερημένους μουσουλμάνους» θα είχαμε διαβάσει;

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 24, 2011

Οι παραβάτες απεργοί πείνας

Από τη σημερινή ειδησεογραφία ξεχωρίζω την παρακάτω είδηση: «Τη δίωξη του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών Θεοδόση Πελεγρίνη, των 300 μεταναστών που είχαν προχωρήσει στην κατάληψη της Νομικής και οκτώ μελών οργανώσεων για την προάσπιση των δικαιωμάτων των μεταναστών ζητεί με το πόρισμά του ο εισαγγελέας Εφετών Σπύρος Μουζακίτης, μετά την ολοκλήρωση της προκαταρκτικής εξέτασης».

Έχω μια απορία: σε περίπτωση που κάποιος από τους 300 παραβάτες απεργούς πείνας πεθάνει, το «αδικήματα» που διέπραξε παραγράφονται – όπως ισχύει στην περίπτωση των ζώντων βουλευτών – ή θα παραπέμπεται σε δίκη μετά θάνατον;

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 23, 2011

Ένας παρανοϊκός κλόουν...

Είδα χθες το βράδυ στο Αλ Τζαζίρα τον Καντάφη. Το πρόσωπό του, το παραλήρημά του, τις χειρονομίες του, το Πράσινο Βιβλίο του, την σκηνή που είχε στήσει: τα ερείπια που παρέπεμπαν στις βόμβες των Αμερικανών.

Ο «Στρατηγός» Καντάφη ήρθε στην εξουσία το 1969 με ένα διάγγελμα στο ραδιόφωνο. «Οι στρατιωτικές δυνάμεις έδιωξαν το αρχαϊκό και αντιδραστικό καθεστώς» είπε τότε. Τώρα προσπαθεί να κρατηθεί στην εξουσία με ένα διάγγελμα στην τηλεόραση. Λέει πως δεν θα φύγει, πως θα πολεμήσει μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματος του, καλεί όσους τον στηρίζουν να σκοτώσουν όσους θέλουν να τον διώξουν. Δεν τον ενδιαφέρει τι θα γίνει με την Λιβύη. Δεν τον ενδιέφερε ποτέ.

Ο Μπεν Αλί και ο Μουμπάρακ ήταν κουρασμένοι δικτάτορες. Την τελευταία στιγμή φρόντιζαν να σώσουν τα «λάφυρα» που είχαν μαζέψει. Είχαν αίσθηση της έννοιας του «συμβιβασμού» που ο κάθε "ορθολογικός" τύραννος κρατά ως τελευταίο όπλο για την επιβίωσή του. Ο Καντάφη όχι. Εκείνος πιστεύει στα αλήθεια ότι είναι Θεός. Ότι είναι Πνεύμα. Ο Καντάφη δεν προσποιείται τον παρανοϊκό. Ο Καντάφη είναι παρανοϊκός.

Αυτό που βλέπουμε δεν είναι το τέλος του. Όσοι γνωρίζουν τι σημαίνει παράνοια της εξουσίας μπορούν να «αναγιγνώσκουν» τις χειρονομίες του Καντάφη. Να καταλάβουν ότι ετοιμάζει στον εαυτό του ένα τέλος επικών διαστάσεων. Έναν λουτρό αίματος που ο αραβικός κόσμος θα το θυμάται για αιώνες.

Ο Καντάφη είναι ένας βίαιος κλόουν που ξέρει πάντα να διαβάσει καλά το σενάριο. Όπως τότε που έγινε ίνδαλμα των αντι-ιμπεριαλιστών και των «Αριστερών» (τρομάρα τους!). Όταν έκλεισε τις αμερικανικές βάσεις, όταν εθνικοποίησε τις ξένες τράπεζες, όταν απαγόρευσε το αλκοόλ και τον χορό της κοιλιάς, όταν έδιωξε κακήν κακώς τους Ιταλούς της Λιβύης ως «απογόνους των αποικιοκρατών». Όταν κατάργησε τα κόμματα και την ευτελή αστική δημοκρατία: αυτό τον δόλο που η Δύση ρίχνει στους καταπιεσμένους λαούς για να τους εκμεταλλευτεί. Όταν καταργούσε τους μισθούς, έκαιγε το κτηματολόγιο για να δείξει ότι η περιουσία ανήκει στον λαό, όταν προσλάμβανε Αμαζόνες σωματοφύλακες, όταν αποτραβιόταν στην έρημο για να απαλλάσσει την ψυχή του από την εξάντληση και την διαφθορά της εξουσίας, όταν ονειρευόταν να γίνει βασιλιάς της Αφρικής, όταν έγραφε την Πράσινη Βίβλο του, αυτό το μαοϊκό μνημείο εφαρμοσμένης παράνοιας. Από αυτή την άποψη, οι λαϊκιστές όλου του κόσμου, από την Βενεζουέλα μέχρι την Ελλάδα χάνουν, αυτή την στιγμή, έναν πολύτιμο φίλο…

Το 2003 ο «λυσσασμένος σκύλος της Μέσης Ανατολής» μεταμορφώθηκε σε «καλό παιδί της Δύσης». Όταν κατάλαβε ότι μετά την 11η Σεπτεμβρίου ο Μπους και οι δικοί του έγιναν παρανοϊκοί, σαν και αυτόν, και δεν αστειεύονταν. Ότι μετά το Σαντάμ αισθάνθηκε ότι ερχόταν η σειρά του. Ο Καντάφη ξέρει να διαβάζει και να χειρίζεται την παράνοια της κάθε εξουσίας, σε Ανατολή και Δύση, προπαντός τις φοβίες και την ανεξάντλητη βρώμα αυτού του κόσμου. Χρησιμοποιώντας πότε την απειλή των ισλαμιστών, πότε αυτή των μεταναστών που θα «εισβάλλουν στην Δύση».

Φαίνεται πως οι μόνοι που δεν κατάφερε να εξαπατήσει είναι οι Λίβυοι. Τους οποίους έβλεπε απλά ως ντεκόρ. Όπως κάνει ο κάθε τύραννος με τον λαό του. Ήρθε η ώρα αυτός ο αιμοβόρος κλόουν να κατέβει από την σκηνή....

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 18, 2011

"Με λένε Ευρώπη" - με τα μάτια μιας μπλόγκερ


Επί οκτώ ολόκληρα χρόνια ένα πράγμα προσπαθούσα να μεταδώσω στα παιδιά μου: ότι είμαστε όλοι ίσοι. Όχι ίδιοι. Ίσοι. Και από τα πιο μικράκια μέχρι τα μεγάλα μου, τους μιλούσα για όλους με την ίδια βαρύτητα στη φωνή. Και πάντα τους έλεγα την αλήθεια. Με κίνδυνο μερικές φορές να ακούγομαι ακόμα και κυνική. Σκεφτόμουν ότι όλο για τα δυσάρεστα ακούν από εμένα: πόλεμοι, άτομα με αναπηρίες, πρόσφυγες, μετανάστες, ξεριζωμοί, αδικίες. Αλλά "υπάρχουν όλα μέσα στη ζωή", τους έλεγα και γούρλωναν τα μάτια τους και ήθελαν κι άλλο κι άλλο.
Τον Γκάζι Καπλάνι τον πρωτογνώρισα εδώ. Έμπαινα συχνά και διάβαζα τις ιστορίες που αναρτούσε. Ιστορίες δικές του αλλά και ιστορίες άλλων. Αυτό που μου άρεσε από την αρχή ήταν η απουσία μελοδράματος σε αυτό το μπλογκ. Υπήρχε μια μαγική ισορροπία, που χωρίς να ξέρω από πού πηγάζει, με τραβούσε να διαβάζω.
Όταν διάλεξα το "Με λένε Ευρώπη" στο βιβλιοπωλείο, δεν ήξερα τι ακριβώς θα διάβαζα. Το οπισθόφυλλο, αν και ιδιαιτέρως ελκυστικό, ήταν γεμάτο ερωτηματικά. Με κέρδισε με κάθε του σελίδα. Μια ιστορία βασισμένη στην αλήθεια και στο μύθο, που σε ταξιδεύει. Χωρίς μελοδράματα και υπερβολές. Χωρίς φανατισμούς και ακρότητες. Με την αλήθεια, την ισορροπία και την ειλικρίνεια του ανθρώπου που "υπήρξε εκεί" και τώρα αφηγείται. Πραγματικά, δε μπορώ να απαριθμήσω τις φορές που πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη "τι κρίμα που δεν είμαι πια στο σχολείο. Θα τους το διάβαζα σίγουρα αυτό το κομμάτι. Και αυτή την ιστορία...".
Κλείνοντας το οπισθόφυλλο, ομολογώ ότι λαχτάρησα να κρατούσε λίγο ακόμη.
Και μια που αυτός εδώ ο τόπος ισχυρίζεται πώς ότι καταγράφεται διασφαλίζει την αθανασία του, κλείνω με αυτό:

"Η γραφή είναι αγάπη και θεραπεία μαζί. Χαρά και ανάγκη. Για να δανειστώ μια φράση του Σεπούλβεδα: αφηγούμαι σημαίνει αντιστέκομαι. Προπαντός στη δική μου μιζέρια και μικρότητα. Για να γράφεις πρέπει να διψάς για το παιχνίδι, εκείνο των λέξεων και της πλοκής. Να επιθυμείς να το διασκεδάσεις αλλά και να υποφέρεις συγχρόνως. Δε γίνεται να γράφεις χωρίς μια δόση μαζοχισμού. Γράφεις γιατί έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και ταυτόχρονα γιατί είσαι ανασφαλής. Το λευκό χαρτί είναι ο εξομολογητής και ο εχθρός σου μαζί. [...] Γράφεις γιατί θέλεις να ξορκίζεις το φόβο. [...] Γράφεις για να κάνεις τον άλλο να βγει από το πετσί του. Για όσο διαρκεί το ανάγνωσμα μιας ιστορίας, να δει τον κόσμο με τα μάτια του Άλλου".
"Με λένε Ευρώπη"
ΓΚΑΖΜΕΝΤ ΚΑΠΛΑΝΙ
(Εκδ. Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ)

http://tradescadia.blogspot.com

Τρίτη, Φεβρουαρίου 15, 2011

Ελλάδα, Πολωνία, Δανία - (Μεταφράσεις στην εποχή της παγκοσμιοποίησης)

Γνωστοί με ρωτούν πως έγινε και «κατέληξε» το βιβλίο μου στην Δανία και στα δανέζικα; Αφού ούτε σχέσεις είχα με την χώρα ούτε γνωριμίες. Απαντώ ότι το βιβλίο μου στην Δανία «ταξίδεψε» χάρη στην «παγκοσμιοποίηση», το διαδίκτυο και την τύχη.

Η ιστορία έχει ως εξής. Μια καθηγήτρια πολωνικής καταγωγής, η οποία ζει και εργάζεται στην Δανία, επέστρεψε στην Βαρσοβία για να γιορτάσει τα Χριστούγεννα. Σε κάποιο βιβλιοπωλείο της πόλης είδε το βιβλίο μου μεταφρασμένο στα πολωνικά. Το αγόρασε, το διάβασε και της άρεσε. Επιστρέφοντας στην Δανία παρήγγειλε το βιβλίο στα αγγλικά. Το χάρισε σε συναδέλφους της στους οποίους άρεσε επίσης το βιβλίο.

Κάθισε μια μέρα στο διαδίκτυο, έψαξε το όνομά μου, βρήκε το e-mail μου και μου έστειλε μήνυμα. Με ρώτησε αν θα με ενδιέφερε να μεταφραστεί το βιβλίο μου στα δανέζικα αφού γνωρίζει κάποιους ανθρώπους που εργάζονται σε εκδοτικούς οίκους. Την ευχαρίστησα για τα τόσο καλά της λόγια και απάντησα ότι με ενδιαφέρει πολύ η μετάφραση του βιβλίου στα δανέζικα.

Η κυρία αυτή λέγεται Άνια. Μια υπέροχη γυναίκα με την οποία έχουμε γίνει πλέον φίλοι.

Η Άνια έδωσε το βιβλίο στην Λένε, μια καταπληκτική Δανέζα συγγραφέας και δημοσιογράφος που συνεργάζεται με εκδοτικούς οίκους. Στην Λένε άρεσε το βιβλίο και έτσι το πρότεινε στον Μπιάρκε Λάρσεν, τον εκδότη του Forgalet Presto. Έτσι το βιβλίο «μπήκε» στην Δανία και μεταφράστηκε στα δανέζικα, αριστουργηματικά από την Μπίργκιτ Όλσεν.

Έτσι, λοιπόν, μπόρεσα και εγώ να ταξιδέψω στην Δανία. Να γνωρίσω από κοντά όλα τα πρόσωπα για τα οποία μίλησα. Να γνωρίσω από κοντά την υπέροχη φιλοξενία του εκδοτικού οίκου, να γνωρίσω την Βίμπεκε, την υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του εκδοτικού οίκου, μια πανέξυπνη και γενναιόδωρη γυναίκα που με συνόδεψε σε όλη την παραμονή μου στην Δανία. Να γνωρίσω πάμπολλους Δανούς δημοσιογράφους. Όλοι τους ευγενικοί και σοβαροί που ξέρουν να σέβονται και να ακούν τον συνομιλητή τους.

Και να διαπιστώσω για άλλη μια φορά τι αφόρητες μπούρδες είναι αυτές που εμείς οι Νότιοι κατασκευάζουμε κατά καιρούς για τους Βόρειους ότι είναι τάχα τσιγκούνηδες, κρύοι και απόμακροι. Προσωπικά μου φάνηκαν κατά πολύ λιγότερο αυθάδεις, φθονεροί και δήθεν από «εμάς». Μιλώ τουλάχιστον για αυτούς που εγώ γνώρισα και γνωρίζω…

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 14, 2011

Αντί ευχών για τον Άγιο Βαλεντίνο

Αν δεν με εμπόδιζε αυτό το καταραμένο κρύωμα που με έχει καθηλώσει μια εβδομάδα τώρα στο κρεβάτι, ίσως θα βρισκόμουν και εγώ στην Ρώμη. Όχι για να γιορτάσω τον Άγιο Βαλεντίνο. Για να συμμετάσχω στην διαδήλωση των γυναικών. Γιατί η Ρώμη δεν βρίσκεται μακριά. Γεωγραφικά αλλά προπαντός «πνευματικά». Ειδικά τώρα με την οικονομική κρίση. Θα κατέβαινα στην Πλατεία μαζί με τις Ιταλίδες ενάντια σε όσους περιφρονούν το κορμί και την ψυχή των γυναικών. Δηλαδή ενάντια σε αυτούς του γλοιώδεις τύπους, οι οποίοι φαίνεται πως ήταν τόσο κακογαμημένοι στην εφηβεία τους που μόλις απέκτησαν λίγη εξουσία και έγιναν TV persona, μεταχειρίζονται τις γυναίκες σαν μπιχλιμπίδια. Ενάντια στους αριβίστες που τις χρησιμοποιούν σαν «μέσον» διαφθοράς στους δυνατούς. Ενάντια στα κορίτσια που πουλιούνται χάρη στη ματαιοδοξία τους για λεφτά, σελέμπριτι και ελευθερία. Ενάντια στους γονείς που δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δεχτούν ότι η σάρκα της σάρκας τους αποτελεί ιδανικό εργαλείο "κοινωνικής ανόδου". Ενάντια στην φίλη μου την Τ. που για να εξασφαλίσει μια καλή θέση στην εφημερίδα έπρεπε να κοιμηθεί πρώτα με όλους αυτούς τους αμόρφωτους και ευνουχισμένους γορίλες που λέγονται «παράγοντες». Ενάντια σε όσους πιστεύουν ότι δεν υπάρχει μέση οδός ανάμεσα στην μπούρκα και το μπορδέλο. Υπάρχει και λέγεται «αξιοπρέπεια». Ενάντια στους διαφημιστές που δεκαετίες τώρα γεμίζουν τους τοίχους της πόλης και τις οθόνες μας με οπίσθια και στήθη για να προωθήσουν τη πώληση τηλεφώνων, κοσμημάτων, εφημερίδων, γιαουρτιών που καμία σχέση δεν έχουν με τα εσώρουχα. Αυτοί οι κύριοι, αν θέλουν, ας διαφημίσουν τα οπίσθια της μάνας και του πατέρα τους (αλλά είμαι σίγουρος ότι και αυτό θα το έκαναν για να βγάλουν χρήματα). Ενάντια στις «απελευθερωμένες» γυναίκες που περιφέρονται σαν μασκότ από οθόνη σε οθόνη δεχόμενες αδιαμαρτύρητα αυτό τον ρόλο. Ενάντια σε όσους θεωρούν αυτονόητο ότι το γυναικείο κορμί αποτελεί «δημόσιο παράγοντα». Ενάντια στις σοβαρές εφημερίδες και τα σοβαρά σάιτ όπου αφθονούν οι κώλοι και τα οπίσθια. Και ενάντια σε όσους διαμαρτύρονται αλλά πάντα κλικάρουν εκεί.

Με λίγα λόγια θα κατέβαινα στην Πλατεία και λίγο ενάντια στον εαυτό μου…

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 11, 2011

«Δανία του Νότου» & «Ελλάδα του Βορρά»



Η Ελλάδα είχε τη τιμητική της στην Δανία. Ήταν πρωτοσέλιδη στις σελίδες των μεγαλύτερων δανέζικων εφημερίδων. Για την οικονομική κρίση αλλά και την μεταχείριση των προσφύγων. Όταν ταξιδεύεις στην υπόλοιπη Ευρώπη συνειδητοποιείς ότι η Ελλάδα, αυτή την στιγμή, μοιάζει κάπως με τον μετανάστη, με τον πρόσφυγα της Ευρώπης. Έχει γίνει ο αποδιοπομπαίος της τράγος.
Στην εκπομπή Deadline – μια από τις πιο γνωστές της δανέζικης τηλεόρασης –είχα προσκληθεί για να μιλήσω για το βιβλίο μου, την Ευρώπη, τα σύνορα και τους μετανάστες. Όταν μπήκα στο στούντιο βρέθηκα μπροστά σε μια μεγάλη φωτογραφία προσφύγων στην Ελλάδα. Τα απελπισμένα τους βλέμματα, τα χέρια τους πιασμένα στα σύρματα των «στρατοπέδων» που η Πολιτεία έχει φτιάξει για αυτούς και όπου η ζωή είναι αβίωτη.
Είναι πολλοί οι πρόσφυγες, λένε και γράφουν στην Ελλάδα. Αλλά και όταν ήταν «λίγοι» το ελληνικό κράτος, πάλι, με τον ίδιο τρόπο τους μεταχειριζόταν. Από την άλλη, το πρόβλημα των προσφύγων δεν είναι ελληνικό αλλά ευρωπαϊκό. Οι πρόσφυγες δεν έρχονται στην Ελλάδα αλλά στην Ευρώπη. Έτσι σου απαντούν όταν τους ρωτάς. Καιρός λοιπόν η Ελλάδα να αναλάβει τις ευθύνες της και η Ε.Ε. τις δικές της. Ξεκινώντας από την κατάργηση του «Δουβλίνου ΙΙ», τη οποία υπέγραψαν περιχαρείς οι υπουργοί της προηγούμενης κυβέρνησης. Οι ίδιοι που τώρα λένε «να χτίσουμε τον φράκτη στον Έβρο και δεν δίνουμε δεκάρα για τους Ευρωπαίους που αντιδρούν».
Τα λένε αυτά εκείνοι που υπέγραψαν την συνθήκη για την επιστροφή των προσφύγων ακριβώς για να αρέσουν στους Βόρειους Ευρωπαίους. Υπέγραψαν μια συνθήκη που λέει ότι εάν πιαστεί ένας πρόσφυγας στην Δανία πρέπει να επιστρέψει στην χώρα όπου μπήκε – που κατά πάσα πιθανότητα είναι η Ελλάδα, αφού αποτελεί πύλη εισόδου για την Ευρώπη. Φανταστείτε, δηλαδή, εάν ίσχυε κάτι τέτοιο στην Αμερική. Εάν, λόγου χάριν, οι υπόλοιπες αμερικανικές Πολιτείες επέστρεφαν τους Μεξικανούς μετανάστες στην Αριζόνα.
Αλλά εκείνοι οι Έλληνες υπουργοί και ειδικοί που υπέγραψαν την Συνθήκη φαίνεται πως δεν αντιμετώπιζαν κανένα πρόβλημα. Σιγά μην σκεφτούν που θα τους πάνε αυτούς τους πρόσφυγες. Ας κόψουν τον λαιμό τους. Εκείνοι τα κονδύλια της Ε.Ε. ήθελαν. Την συνέχεια την γνωρίζετε ήδη…
Βγήκα από το στούντιο με αυτές τις σκέψεις και πήγαμε να φάμε. Σε ένα ωραίο δανέζικο εστιατόριο που μου μεταδίδει την θετική του αύρα. Στο τραπέζι υπήρξε φέτα. Δανέζικη και ελληνική φέτα, δίπλα δίπλα. Κάποιος μου θύμισε την έριδα μεταξύ Ελλάδας και Δανίας για την πατρότητα της φέτας. Η Ελλάδα νίκησε. Έτσι η φέτα έμεινε ελληνική.
Κάποια στιγμή, καταβροχθίζοντας φέτα ελληνική και δανέζικη, κοίταξα τους συνομιλητές μου και είπα: «ξέρετε ότι το πιο επιθυμητό σενάριο στην Ελλάδα είναι να γίνει η χώρα Δανία του Νότου;». Εκείνοι απάντησαν: «Ενώ εμείς φοβόμαστε μήπως γίνουμε Ελλάδα του Βορρά».
Και κάπου εκεί ζήτησα ευγενικά άδεια και βγήκα έξω να καπνίσω ένα τσιγάρο…

Η συνέντευξη στην εκπομπή Deadline - ΕΔΩ

Ένα αποκαλυπτικό και θλιβερό ρεπορτάζ για την μεταχείρηση των "ξένων εισβολέων" στην Δανία -
ΕΔΩ


Και μια παρέμβαση της Σεσίλια Μάλμστρομ για το άσυλο - ΕΔΩ



Δανία, Ιανουάριος, 2011

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 10, 2011

Θα μας φάτε το μούτι!!!

Από την ημέρα που γύρισα παρακολουθώ συνέχεια τα γεγονότα στην Κερατέα.
Και ανάμεσα στα άλλα βρήκα το παραπάνω σύνθημα.
"Βαλκάνια, αγάπη μου..." σκέφτηκα.
Ήθελα δεν ήθελα έλιωσα στο γέλιο με εκείνη την τελευταία φράση: "Θα μας φάτε το μούτι".
Γιατί "Do na hani mutin" είναι η πιο γνωστή φράση στην Αλβανία.
Κατά τα άλλα τι να πω;
Από τότε που μπήκαμε στην νεωτερικότητα εμείς οι Βαλκάνιοι τα κάναμε μούτι...
Σε κάθε περίπτωση, προτείνω στον κύριο Ραγκούση να στείλει την αφίσα στους δικαστές του ΣτΕ που προσεγγίζουν την σύγχρονη εθνική ελληνική ταυτότητα με μεσαιωνικούς όρους καθαρότητας του αίματος. Σε αυτή την περίπτωση, ίσως, η αντι-νεωτερική εξέγερση των κατοίκων της Κερατέας αποδεχθεί τελικά εκσυγχρονιστική...

Τρίτη, Φεβρουαρίου 08, 2011

Σημειώσεις από το Μετρό της Κοπεγχάγης

Κοντά στην είσοδο του Μετρό, στο κέντρο της Κοπεγχάγης. Ένας νεαρός (φοιτητής ίσως) εν ώρα εργασίας. Κρατώντας ένα από εκείνα τα κοντάρια όπου είναι καρφωμένες διάφορες διαφημίσεις. Έριχνε χιονόνερο εκείνη την ημέρα και εκείνος είχε χαθεί στο διάβασμα. Δεν ξέρω εάν οι Δανοί είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι στον κόσμο, όπως προέκυψε από μια πρόσφατη έρευνα. Διαπίστωσα όμως ότι διαβάζουν πολύ. Φαντάστηκα μετά, για μια στιγμή, αυτή την σκηνή στην Αθήνα. Ναι, το έκανα και αυτό…

Τώρα που επέστρεψα στην Αθήνα, μετά από τρεις εβδομάδες περιπλανήσεων ανάμεσα σε Ευρώπη και Αμερική, σκέφτηκα να καθίσω κάτω και να ξεφυλλίσω τις σημειώσεις μου. Θα αρχίσω από την Κοπεγχάγη. Βρέθηκα εκεί για να παρουσιάσω το βιβλίο μου, που μόλις μεταφράστηκε στα δανέζικα. Κοπεγχάγη σημαίνει «λιμάνι των εμπόρων». Εκείνοι και οι ψαράδες ίδρυσαν την πόλη. Μια πόλη όμορφη, ευγενική, σύγχρονη, καθαρή, εργασιομανής, εσωστρεφής. Η πρώτη καφετέρια άνοιξε το 1974. Μια πληροφορία που αφήνει άναυδο έναν Βαλκάνιο σαν και μένα. Τώρα τις καφετέριες τις βρίσκεις παντού. Είναι μια από τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης. Κάποιες άλλες τις βλέπεις στο μετρό, το πρωί, όταν τα δανεζόπουλα πάνε στο σχολείο. Ξανθοί και μελαψοί μαζί, με μάτια σχιστά και δέρμα μιγά, να γελάνε, να μιλάνε δυνατά στα δανέζικα. Καθρέφτης μιας Ευρώπης όπου μιγνύονται καταγωγές και χρώματα. Βλέποντας αυτά τα παιδάκια σκέφτομαι ότι οι κραυγές για «αποτυχία της πολυπολιτισμικότητας» και «ξένους εισβολείς» δεν είναι παρά οι οδύνες ενός δύσκολου τοκετού. Τίποτα δεν αλλάζει χωρίς συγκρούσεις, φοβίες, πόνο. Η Ευρώπη δεν αλλάζει. Η Ευρώπη έχει ήδη αλλάξει…

Κάθε φορά που επισκέπτομαι τον Βορρά με εκπλήσσει η φροντίδα που δείχνουν οι Βόρειοι για τους δημόσιους χώρους. Παράξενο. Τούτοι εδώ, τον περισσότερο καιρό, μένουν κλεισμένοι στα σπίτια τους λόγω του τσουχτερού κρύου. Εμάς η Φύση μας έχει χαρίσει έναν υπέροχο ουρανό, που μας καλεί συνέχεια να βγούμε από το σπίτι, να περπατάμε σε δρόμους και πεζοδρόμια. Δεν θα έπρεπε να φροντίζουμε τους δημόσιους χώρους με θρησκευτική ευλάβεια; Αντί αυτού μας κατέχει μια δαιμονική αδιαφορία για κάθε τι το δημόσιο, για κάθε τι το κοινό. Μόνο ο,τι είναι δικό μου μετράει. Μόνο ο,τι αφορά το σόι μου έχει σημασία. Και νομίζω ότι εδώ έγκειται το πρόβλημά μας. Δυσκολευόμαστε να περάσουμε από την «νοοτροπία του σογιού» στην «ιδέα της συλλογικότητας».

Περιπλανιέμαι στο μετρό της Κοπεγχάγης και προσπαθώ να βρω ομοιότητες και διαφορές με εκείνο της Αθήνας. Το δικό μας είναι πιο καθαρό. Εδώ δεν υπάρχουν απεργίες. Tο εισιτήριο είναι πιο ακριβό αλλά και οι μισθοί είναι, τουλάχιστον, δυο φορές παραπάνω. Κάποια στιγμή, χαζεύοντας τον κόσμο, παρατηρώ τις μπότες που φορούν οι γυναίκες. Δεν μιλώ για μποτίνια αλλά για μπότες κανονικές, που φθάνουν ως το γόνατο και μερικές φορές τα καλύπτουν. Έχετε παρατηρήσει ότι φέτος, οι μπότες, κάνουν θραύση ανάμεσα στις γυναίκες; Από την Αθήνα μέχρι την Κοπεγχάγη. Πιο πολύ στην Αθήνα, φυσικά. Η μπότα, αυτό το σύμβολο, κάποτε, της αρρενωπότητας, της ιπποσύνης αλλά και της αυταρχικότητας. Σήμα κατατεθέν του Ντ' Αρντανιάν από το χωριό Γκαστόν. Ίσως πρόκειται για αντιστροφή των ρόλων; Ίσως είναι έκφραση της γυναικείας επιθυμίας για επικράτηση ή περιπέτεια; Μήπως έχει δίκιο ο Μπροντιγιάρ όταν έλεγε πως πάμε προς μια μεικτή σεξουαλική ταυτότητα μεικτή και η μόδα είναι ο καλύτερος καθρέφτης αυτής της τάσης; Ή μήπως, όπως λένε μερικοί, το γυναικείο σώμα είναι ο καλύτερος καθρέφτης των κοινωνικών αγωνιών και τάσεων. Ο ανθρωπολόγος Desmond Morris, λόγου χάριν, περιγράφει πως ιστορικά η οικονομική κατάσταση στην Δύση αποτυπώνεται άμεσα στο μάκρος της γυναικείας φούστας. Κονταίνουν κάθε φορά που υπάρχει οικονομική ευμάρεια. Μακραίνουν κάθε φορά που έρχονται οικονομικές κρίσεις. Εάν ο Morris έχει δίκιο, το καλοκαίρι θα φανεί, επιτέλους, εάν θα υπάρξει επιμήκυνση του χρέους ή αναδιάρθρωση, χρεοκοπία και πολυετή ύφεση ή ανάκαμψη…

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 07, 2011

«New York, New Athens»



Διαβάζω στο ΒΗΜΑ ότι σαν σήμερα - (07-02-1985) - το υπέροχο «New York, New York» του Φρανκ Σινάτρα έγινε ο επίσημος ύμνος της πόλης (http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artId=382968&dt=07/02/2011)

Ένας από τους στίχους του τραγουδιού λέει «If I can make it there, I’ll make it anywhere».

Και όμως έχω την εντύπωση ότι αυτός ο στίχος ταιριάζει πιο πολύ στην Αθήνα. Εάν καταφέρεις να πετύχεις και να επιβιώσεις εκεί θα πετύχεις και θα επιβιώσεις ακόμα και στην Κόλαση…

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 03, 2011

The (bloody) snow from my window

Μετά από εντυπωσιακές χιονοθύελλες ο ήλιος βγήκε στον ουρανό της Ann Arbor, Michigan. Κάνει κρύο και έχω αράξει σε μια καφετέρια. Διαβάζω το «USA Today». Εδώ και μερικές μέρες, κάθε πρωί, κάνω το ίδιο. Η αγαπημένη μου στήλη είναι το «Across the USA»:

Arkansas: Little Rock – οκτώ θανατοποινίτες προσέφυγαν στην Δικαιοσύνη ζητώντας να αποσυρθεί κάποιο εισαγόμενο αναισθητικό που χρησιμοποιείται στις εκτελέσεις επειδή είναι κακής ποιότητας.

South Dakota: Sioux Falls – παντρεμένη λεσβία προσέφυγε στην Δικαιοσύνη επειδή της αρνήθηκαν το δίπλωμα οδήγησης με το επώνυμο της συζύγου της, το οποίο πήρε μετά τον γάμο τους. Η Πολιτεία αυτή δεν αναγνωρίζει τους γάμους ομοφυλοφίλων

New Yersey: NewarkΟ Δαλάι Λάμα θα μιλήσει τον Μάιο στο Newark Peace Education Summit.

Washington – Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής ετοιμάζει σχέδιο νόμου ζητώντας την τροποποίηση άρθρου του Αμερικανικού Συντάγματος σύμφωνα με το οποίο όσοι γεννιούνται στο έδαφος των ΗΠΑ – και τα παιδιά των παράνομων μεταναστών – γίνονται αυτόματα Αμερικανοί πολίτες.

Ο γερουσιαστής προέρχεται από τους κόλπους του Tea Party. Εκείνης της φράξιας της αμερικανικής δεξιάς που εδώ την αποκαλούν «άκρα δεξιά».

Εάν αυτός ο Ρεπουμπλικανός στην Ουάσιγκτον θεωρείται «ακροδεξιός», τότε οι δικαστές του Συμβουλίου της Επικρατείας στην Αθήνα που αποφάνθηκαν ότι ο νόμος για το δικαίωμα ψήφου στους μετανάστες είναι αντι-συνταγματικός επειδή οι μετανάστες δεν έχουν ελληνικό αίμα στις φλέβες τους (!) και τα παιδιά των νομίμων μεταναστών (επαναλαμβάνω των νομίμων μεταναστών) δεν δικαιούνται ελληνική ιθαγένεια - όχι αυτόματα λέει ο νόμος αλλά μετά από πολλές διαδικασίες και συνεντεύξεις και παράβολα και αφού συμπληρώσουν την ηλικία των 18 ετών - επειδή, σύμφωνα με την απόφασή τους, αυτό γίνεται «χωρίς... την εκ μέρους τους εθελούσια αποδοχή των αξιών που συνάπτονται προς τον ελληνισμό και την εντεύθεν απόκτηση ελληνικής συνειδήσεως» (!), αυτούς τους δικαστές μπορεί να μου πει κανείς πώς να τους αποκαλέσουμε;

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_1_03/02/2011_431127