«Η μεγαλύτερη προσφορά μου είναι να ακούω»

«Grεεκς»

Tο όνομά μου είναι Ζωή Σακελλιάδου. Γεννήθηκα το 1982 στην Αθήνα, στο «Αρεταίειο».Οι γονείς μου ζούσαν στην Κάρπαθο και στο νησί δεν υπήρχε καν γυναικολόγος. Είμαι το μοναδικό παιδί της οικογένειας που γεννήθηκα στην Ελλάδα. Οι γονείς μου ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν στην Κάρπαθο και μετανάστευσαν στην Αμερική. Τα κατάφεραν εκεί, έκαναν τη δική τους επιχείρηση, έγιναν αμερικανοί πολίτες, όπως και τα τρία αδέλφια μου που γεννήθηκαν στην Αμερική. Κάποια στιγμή αποφάσισαν να επιστρέψουν στην Ελλάδα.Τίποτε δεν μπορούσε να νικήσει τον νόστο τους για την Κάρπαθο (η συνέχεια ΕΔΩ)

Δυο ερωτευμένες μοναξιές

Απο την Βιβλιοθήκη της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ

Μετά τα Ημερολόγια συνόρων ο Γκασμέντ Καπλάνι συγγράφει ένα ακόμη προσωπικό οδοιπορικό-μαρτυρία, στο οποίο επιχειρεί να αποτυπώσει, με διαφορετικό τρόπο αυτή τη φορά, την προσωπική του εμπειρία ως οικονομικού, αρχικά, μετανάστη στην Ελλάδα, διανθισμένη με τις αφηγήσεις/μαρτυρίες άλλων μεταναστών. Οι μαρτυρίες που συναποτελούν τα κείμενα-αφηγήσεις μεταναστών είχαν δημοσιευτεί στα «Νέα», στη στήλη που κρατούσε ο συγγραφέας, και χρησιμοποιούνται για να αποκαλύψουν παραστατικά τις εμπειρίες και τα βιώματα των μεταναστών. Αναφέρονται στα προσωπικά τους οδοιπορικά για το πέρασμα των συνόρων αλλά και στις απόψεις τους για τη χώρα μας. Πολλοί τη θεωρούν πλέον πατρίδα, ιδιαίτερα τα παιδιά μεταναστών, οι λεγόμενοι μετανάστες δεύτερης γενιάς, που ακόμη δεν έχουν αποκτήσει έγγραφα αυτής της χώρας. Από τις 24 αφηγήσεις οι τέσσερις προέρχονται από έλληνες μετανάστες σε άλλες χώρες όπου βρέθηκαν, είτε λόγω της μετανάστευσης/ προσφυγιάς των γονιών τους είτε από προσωπική τους επιλογή. Η γεωγραφική τους κατανομή των αφηγητών/ αφηγητριών ποικίλλει και περιλαμβάνει τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα: Λατινική Αμερική, Αφρική, Μέση Ανατολή και Ασία, Αυστραλία. (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Κίνημα 10: Τα ρολόγια στον σταθμό

Το Protagon.gr μου ζήτησε να συμμετάσχω στο Κίνημα των 10. Δέκα πράγματα που πρέπει να κάνουμε απέναντι στην κρίση. Παρακάτω είναι τα δέκα σημεία που έγραψα και θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας...

Λιγότερα συνθήματα (εάν γίνεται). Νομίζω ότι η "συνθηματολογία" ως επικρατέστερος τρόπος σκέψης στην Ελλάδα που απευθύνεται αποκλειστικά στο θυμικό έχει νικήσει κατά κράτος τον ορθολογισμό. Δημιούργησε δε μια κοινωνία που μιλάει ακατάπαυστα για αγάπη, νομιμότητα, αλληλεγγύη αλλά που στην καθημερινότητα ο άνθρωπος συμπεριφέρεται συχνά σαν λύκος για τον άνθρωπο (Η συνέχεια ΕΔΩ)

«Το ταξίδι μου έμαθε ότι δεν ξέρω τίποτα»

Στη στήλη "Grεεκς" οι Ελληνες που ζουν, προσωρινά ή για πάντα, σε διάφορες χώρες του κόσμου αφηγούνται τις αληθινές τους ιστορίες και μιλούν για την Ελλάδα του χθές και του σήμερα

Το όνομά μου είναι Γιώργος Κωνσταντίνου. Γεννήθηκα τον Δεκέμβριο του 1967 στην Θεσσαλονίκη. Την ημέρα που ο βασιλιάς έφυγε από την Ελλάδα. Στην Χούντα θυμάμαι τον πατέρα μου, δεξιός, να ακούει Θεοδωράκη και να μας λέει «μη τυχόν το πείτε σε κανέναν». Στο δημοτικό θυμάμαι έναν συμμαθητή μου που μας έλεγαν να μην του μιλάμε. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί. Ήταν ο «Άλλος». Ως παιδί, διάβαζα κόμιξ, κυρίως το «Μπλεκ» - τον ήρωα της εξεγερμένης Αμερικής ενάντια στους Άγγλους. Και έτρεχα στις αλάνες. Κάποια στιγμή ξύπνησα και είδα ότι ο πεζός περίσσευε απέναντι στο αυτοκίνητο (η συνέχεια ΕΔΩ)

Καλό Πάσχα

Ως συνεπής άθρησκος (με μεταφυσικές ανησυχίες) εύχομαι με αυτό το τραγούδι Καλό Πάσχα σε όλους τους πιστούς, άθρησκους και αλλόθρησκους φίλους μου.

Καλή Ανάσταση της φύσης, της δημιουργίας, της σκέψης, του πάθους, του ορθολογισμού, της ελπίδας, της πίστης ότι στο τέλος θα τα καταφέρουμε...

The Balkan Sight of the Mediterranean

Τον Φεβρουάριο του 2011 το Κέντρο για τις Ευρωπαϊκές Σπουδές του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν μου έκανε την τιμή να με καλέσει για μια διάλεξη με θέμα την Μεσόγειο. Σκέφτηκα να μιλήσω για το «Βαλκανικό βλέμμα» της Μεσογείου. Με αυτή την ευκαιρία θέλω να ευχαριστήσω το Τμήμα των Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου για την υπέροχη φιλοξενία στην Ανν Άρμπορ. Αλλά για αυτό θα μιλήσω με περισσότερες λεπτομέρειες μια άλλη φορά.

Το ταξίδι στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν μου έδωσε την ευκαιρία να καταλάβω γιατί η Αμερική θα συνεχίσει να κρατάει τα πρωτεία της ανάπτυξης στον χώρο της επιστημονικής γνώσης, παρά την κρίση που περνάει. Και για όσους πιπιλάνε συνέχεια την καραμέλα της Αμερικής που μετατρέπει την γνώση σε εμπόρευμα δεν έχουν παρά να κάνουν μια επίσκεψη στο Μίσιγκαν. Ενώ οι ανθρωπιστικές επιστήμες κινδυνεύουν να αφανιστούν στην Ευρώπη εκεί ανθίζουν. Όπως ανθίζουν και οι νεοελληνικές σπουδές. Χάρη σε ανθρώπους και επιστήμονες με έμπνευση και ανοιχτούς ορίζοντες.

Το βίντεο και η ομιλία απευθύνεται σε όσους διαθέτουν μια ολόκληρη ώρα και ξέρουν αγγλικά, σε όσους ενδιαφέρονται να ακούσουν για τα Βαλκάνια και την Αβάσταχτη Ομοιότητα του Άλλου. Ευχαριστώ εκ των προτέρων, περιμένοντας τα σχόλια και της παρατηρήσεις σας.

Fuckελος σκισμένος

Γύρισα μόλις από το Λονδίνο. Εξαντλημένος από το ταξίδι. Πήγα στο κοινόχρηστο γραμματοκιβώτιο να δω τα γράμματά μου. Ένας από τους φακέλους -σταλμένος από κάποιο αγαπημένο πρόσωπο από το εξωτερικό - ήταν σκισμένος. Δεν είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει. Ειδικά τους φακέλους που έρχονται από το εξωτερικό τους βρίσκω κάθε τόσο σκισμένους. Αυτή την φορά όμως με πείραξε. Ίσως γιατί ήμουν πολύ κουρασμένος. Ίσως γιατί, μετά από το ταξίδι, ένιωθα φευγάτος και προσγειώθηκα απότομα στην ασχήμια. Και απόρησα με τον εαυτό μου γιατί δεν είχα θυμώσει μέχρι τότε; Γιατί το είχα περάσει στο ντούκου; Γιατί το θεωρούσα «φυσιολογικό»; Έβλεπα και ξαναέβλεπα τον σκισμένο φάκελο. Αναρωτήθηκα πόσο μίζερος και καταπιεσμένος πρέπει να είναι κάποιος που προσπαθεί να νιώσει ότι «ζει» σκίζοντας τους φακέλους των άλλων; Με το κρανίο μου ακόμα γεμάτο από αγγλικούς ήχους και αγγλικές λέξεις άρχισα να αυτοσχεδιάσω: fuckελος σκισμένος, fuckέλωμα χαφιεδίστικο, fuckελάκι λαδώματος. Εκείνη την στιγμή, είχα την εντύπωση, ότι κάποια κοινή νοοτροπία συνδέει όλες αυτές τις «σύνθετες» λέξεις...