Τρίτη, Μαΐου 31, 2011

"Γιατί μας ξυπνήσατε;"

Μια φίλη μου που ζει μακριά με ρώτησε «τι γίνεται στο Σύνταγμα;». «Σαν ομαδική ψυχοθεραπεία μου μοιάζει» έγραφε. Έτσι με ανάγκασε να γράφω βιαστικά τις πρώτες μου εντυπώσεις για όλα αυτά που συμβαίνουν. «Μαζί με τα αρνητικά που μπορεί να διαπιστώσει ο καθένας από μας για την ελληνική πραγματικότητα, βλέπω κάποια πολύ θετικά πράγματα. Το λες και μόνη σου – αυτό που συμβαίνει είναι ένα είδος ομαδικής ψυχοθεραπείας. Οι άνθρωποι είναι σοκαρισμένοι και φοβούνται να μείνουν μόνοι τους. Αυτό συμβαίνει μέχρι τώρα, κατά κύριο λόγο, στο Σύνταγμα. Ώρες ώρες ακούγοντας ανθρώπους και συνθήματα, ψιθύρους και σιωπές στην Πλατεία, έχω την εντύπωση ότι το «σωστό» σύνθημα δεν είναι «ξυπνήσαμε», όσο το «γιατί μας ξυπνήσατε;». Παρόλα αυτά υποστηρίζω αυτό που συμβαίνει. Περιμένω ακόμα να ακούσω προτάσεις και σκέψεις, καθώς περνούν οι μέρες. Ας είναι και μειοψηφικές.

Αυτό που συμβαίνει, ίσως, γίνει αφορμή ώστε μια κοινωνία κατακερματισμένη να προσπαθήσει να κολλήσει τα κομμάτια της. Το θέμα είναι με ποιο υλικό θα τα κολλήσει: με λαϊκισμό, μισαλλοδοξία, απομονωτισμό στα πρότυπα της Αλβανίας του Ε. Χότζα, αυτογνωσία, σκληρή δουλειά; Αυτό μένει να το δούμε. Είμαι αισιόδοξος όταν βλέπω ότι οι άνθρωποι θέλουν να κάνουν κάτι να σταματήσουν το κατήφορο. Δεν είμαι πολύ αισιόδοξος όταν βλέπω ότι η κοινωνία αυτή μοιάζει ακέφαλη: χωρίς σημεία αναφοράς, χωρίς διανοούμενους, χωρίς ενθουσιασμό, χωρίς ίχνος αυτοπεποίθησης.

Υπάρχουν κοινωνίες που όταν βρίσκονται σε κρίση κάνουν φυγή προς το μέλλον. Υπάρχουν άλλες που κάνουν φυγή προς το παρελθόν. Η ελληνική κοινωνία έχει γαλουχηθεί να νιώθει καλά μόνο στο παρελθόν: να αρνείται το παρόν και να εξορκίζει το μέλλον. Ο Χριστόδουλος το είπε με δυο λέξεις: «πίσω ολοταχώς!». Αυτή είναι η επικρατούσα πολιτισμική σταθερά στην Ελλάδα, νομίζω.

Αυτή την στιγμή, όμως, όσοι έχουν λίγο νιονιό και στοιχειώδες αίσθημα αυτοσυντήρησης ξέρουν ότι φυγή στο παρελθόν σημαίνει καταστροφή. Αυτά τα τελευταία τριάντα χρόνια της μεταπολίτευσης είχαν πολλά αρνητικά. Είχαν όμως και πολλά καλά και θετικά. Οι Έλληνες, έστω και μέσα στην ανοργανωσιά και την πελατοκρατία, δοκίμασαν το προνόμιο να βρίσκονται στην πρώτη θέση του παγκόσμιου καραβιού. Το κοινωνικό στάτους των Ελλήνων άλλαξε. Η αυτοεικόνα τους άλλαξε. Και αυτό θέλουν να διατηρήσουν με κάθε τρόπο. Αυτό το κοινωνικό στάτους που απέκτησαν και το είχαν υποτιμήσει, επειδή το θεωρούσαν δεδομένο και αιώνιο. Είναι ανθρώπινο και λογικό να προσπαθείς να διατηρείς το κοινωνικό σου στάτους. Αλλά για να το διατηρήσουν οι Έλληνες πρέπει να αλλάξουν, να αλλάξουν την κοινωνία τους, να αλλάξουν την σχέση τους με τους θεσμούς και το κράτος, πρέπει με λίγα λόγια να αντικρίσουν το παρόν, να σχεδιάσουν με επιμονή και υπομονή το μέλλον, σε χρόνο ρεκόρ και σε ένα παγκόσμιο περιβάλλον που μοιάζει με ναρκοπέδιο. Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της Ελλάδας ως κράτος – έθνος που το παρελθόν αποτελεί άβολο και καταστροφικό καταφύγιο. Πολλοί, οι περισσότεροι, το καταλαβαίνουν, το διαισθάνονται. Είναι η πρώτη φορά ίσως που η ελληνική κοινωνία είναι υποχρεωμένη να βλέπει το πρόσωπό της στον καθρέφτη. Ή πρέπει να το αντέξει ή θα σπάσει τον καθρέφτη. Στην δεύτερη περίπτωση θα σπάσει σε χίλια κομμάτια και το μέλλον της. Θα δούμε»...

Σάββατο, Μαΐου 28, 2011

Η ποίηση, το μπουρδέλο και η Τσατσά...

Ποίηση και πολιτική: ιδού μια μυστηριώδης σχέση. Υπήρχαν καλοί ποιητές που ασχολήθηκαν με την πολιτική. Υπήρχαν και πολιτικοί που ασχολήθηκαν με την ποίηση. Σε γενικές γραμμές όμως, από μια εμπειρική παρατήρηση, στις χώρες όπου η πολιτική είναι σε βαθιά κρίση ανθούν οι ποιητές – πολιτικοί. Στο κοινοβούλιο της Αλβανίας, π.χ., οι μισοί βουλευτές γράφουν ποιήματα. Όσο πιο μπανανία είναι μια χώρα τόσο πιο πολύ ο οίστρος ρέει στις φλέβες εκείνων που διοικούν την μπανανία.

Γράφω αυτό το κείμενο γιατί διαπιστώνω ότι στην Ελλάδα τα καινούργια, «αντισυστημικά», κόμματα που δημιουργούνται επιλέγουν ποιητικά ονόματα. Την αρχή έκανε η «Σπίθα» του κ. Θεοδωράκη. Μοιάζει σαν τίτλος βιβλίου με ινδιάνικα παραμύθια. Ή σαν τίτλος μαγαζιού που πουλάει κάρβουνα. Μετά ήρθε το «Πανελλήνιο Άρμα Πολιτών». Σαν τίτλος μοντέρνας βουκολικής ποίησης δεν μοιάζει; Εάν η πολιτική κρίση βαθαίνει, σύντομα προβλέπω την δημιουργία άλλων κομμάτων με ονόματα όπως «Πανελλήνιο Έλκηθρο Πολιτών». Πρόεδρός του θα είναι ενδεχομένως κάποιος Βασίλης που θα γίνει Άγιος και θα υπόσχεται τα πάντα στους πάντες. Αλλά αυτό που τρέμω πιο πολύ από όλα είναι όταν σκέφτομαι ότι κάποιοι – στο βάθος – έχουν ήδη αρχίσει να κάνουν σκέψεις από τώρα για το κόμμα με τίτλο «Πανελλήνιο Άρμα - Μάχης Πολιτών». Θα έχει ως σύμβολό του την δραχμή και ο ύμνος του θα αρχίσει με τους στίχους «να καεί να καεί το μπουρδέλο η Βουλή»… Όσοι φωνάζουν αυτό το σύνθημα με το μπουρδέλο – συνειδητά ή ασυνείδητα – στρώνουν τον δρόμο για μια μεγάλη Τσατσά…

Παρασκευή, Μαΐου 27, 2011

Ένα ταξίδι μνήμης στο Σαράγεβο


Εχθές συνέλαβαν τον Ρατκο Μλάντιτς. Οι Σέρβοι – τουλάχιστον οι φιλοευρωπαίοι Σέρβοι - ξεφόρτωσαν άλλο ένα αβάσταχτο εγκληματικό φορτίο από τις πλάτες τους.

Παρεμπιπτόντως που βρίσκονται άραγε οι υποστηριχτές του στην Ελλάδα, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, "διανοούμενοι"; Εκείνοι που αποκαλούσαν τον Κάρατζιτς «Ρήγα» και τον Μλάντιτς «Παπαφλέσσα» (η μήπως "Κολοκοτρώνη" δεν θυμάμαι καλά, γιατί του είχαν βάλει πολλά ονόματα και ένδοξα επίθετα. Θα έτριζαν φαντάζομαι τα κόκαλα του Κολοκοτρώνη); Που είναι όλοι αυτοί που επί χρόνια παραπληροφορούσαν συστηματικά και παραληρούσαν ακατάσχετα; Σταλινικοί και εθνικιστές, θρησκόληπτοι και «αντιιμπεριαλιστές», όλοι μαζί, στον κοινό αγώνα για την απόκρυψη της αλήθειας και την απομόνωση της Ελλάδας από την υπόλοιπη Ευρώπη. Εδώ που τα λέμε τώρα, με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα, βρίσκονται κοντά στο όραμά τους. Όταν άκουσα την είδηση για την σύλληψη του Μλάντιτς θυμήθηκα την ευχή ενός κατοίκου του Σαράγιεβο: «Εύχομαι μια ημέρα στα μέρη μας οι δολοφόνοι να μην καταλήξουν στο μουσείο ως ήρωες, αλλά στο εδώλιο». Την ίδια ευχή είχα θυμηθεί και όταν συνέλαβαν τον άλλον «μεγάλο αγωνιστή», τον Ράντοβαν Κάρατζιτς. Την ίδια ευχή θυμάμαι κάθε φορά που συλλαμβάνουν έναν εγκληματία πολέμου, είτε Σέρβος, είτε Κροάτης, είτε Βόσνιος, είτε Αλβανός.

Πριν τρία χρόνια, όταν είχαν συλλάβει τον Κάρατζιτς, είχα γράψει ένα κείμενο για το όμορφο και τραγικό Σαράγιεβο. Το αναδημοσιεύω σήμερα. Σαν φόρο μνήμης για όλους τους νεκρούς αυτού του παράλογου πολέμου. Και για όλους εμάς τους ζωντανούς...



Η ημέρα που συνέλαβαν τον Ράντοβαν Κάρατζιτς στο Βελιγράδι με βρήκε να ξεφυλλίζω το καταπληκτικό βιβλίο του Ολλανδού δημοσιογράφου Χέιρτ Μακ «Ταξίδια στον 20ό αιώνα στην Ευρώπη». Ο Μακ ανοίγει το βιβλίο του με το Άμστερνταμ και το Βερολίνο και το κλείνει με το Σαράγεβο. Κάθε πόλη που επισκέπτεται είναι και μια σελίδα από την ιστορία της Ευρώπης του 20ού αιώνα. Το Σαράγεβο αποτελεί την τελευταία «σελίδα». Είναι απίστευτο πώς μια μικρή πόλη σαν το Σαράγεβο βαστά τόσο πολλή ιστορία (και υστερία) πάνω στις πλάτες της. Είναι μια πόλη που παράγει περισσότερη ιστορία από όση μπορεί να καταναλώσει. Γι΄ αυτό είναι η καρδιά και ο καθρέφτης των Βαλκανίων. Στο Σαράγεβο ξεκίνησαν ο πρώτος και ο τελευταίος πόλεμος στην Ευρώπη. Σε δύο γέφυρες που απέχουν μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα η μία από την άλλη. Στη μία από αυτές, τη Latinska Cuprija (κάποτε την έλεγαν Γαβριήλ Πρίνσιπ), ο Σέρβος Γαβριήλ Πρίνσιπ χτύπησε τον Αυστριακό αρχιδούκα Φερδινάνδο, σηματοδώντας έτσι την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Στην άλλη, τη Vrbanja, τον Μάρτιο του 1992 Σέρβοι ελεύθεροι σκοπευτές δολοφόνησαν γυναίκες που διαδήλωναν στο Σαράγεβο μαζί με χιλιάδες άλλους κατοίκους της πόλης υπέρ της ειρήνης. Ήταν η έναρξη του τελευταίου πολέμου του 20ού αιώνα στην Ευρώπη. Το Σαράγεβο- μία από τις πιο κοσμοπολίτικες πόλεις, όχι μόνο των Βαλκανίων, αλλά όλης της Ευρώπης- εδολοφονείτο επί τέσσερα χρόνια συστηματικά, ανελέητα, καθημερινά. Η δολοφονία του ήταν το ύψιστο «όραμα» του Ράντοβαν Κάρατζιτς...

Μάρτιος του 1992, στιγμιότυπο από την ημέρα που άρχισε ο πόλεμος στο Σαράγιεβο. Πάνω στη γέφυρα Vrbanja, τα «παλικάρια» του Κάρατζιτς πυροβολούν κατοίκους του Σαράγεβο που διαδηλώνουν υπέρ της ειρήνης...

Διαβάζω από το βιβλίο του Μακ για τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: «Σύμφωνα με τον Ερνστ Γίνγκερ, ο ορυμαγδός ενός αδιάκοπου νυχτερινού βομβαρδισμού από το πυροβολικό αποδιοργάνωνε τους άντρες σε τέτοιο βαθμό, που ξεχνούσαν το ίδιο τους το όνομα και δεν μπορούσαν να μετρήσουν ούτε έως τα τρία». Συνέκρινε τον μόνιμο φόβο του θανάτου με την αίσθηση ότι «ήσουν δεμένος, ότι διαρκώς κάποιος περνούσε μια βαριοπούλα ξυστά δίπλα από το κεφάλι σου και ότι ανά πάσα στιγμή μπορούσε να λειώσει το κρανίο σου». Την τελευταία φορά που ήμουν στο Σαράγεβο συνάντησα τον Μλάντε, έναν από τους χιλιάδες Σέρβους που δεν εγκατέλειψαν το πολιορκειμένο Σαράγεβο. Μου περιέγραψε πως κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών της πόλης, επί τέσσερα χρόνια, βίωνε ακριβώς αυτό το σύνδρομο που περιγράφει ο Γίνγκερ. Οι Άγγλοι το λένε «shell shock»- σε ελεύθερη μετάφραση «σύνδρομο της οβίδας». «Αναρωτιέμαι πώς δεν τρελαθήκαμε. Ο άνθρωπος είναι το πιο ανθεκτικό ζώο», μου είχε πει. Στο Σαράγεβο δεν υπάρχει τετραγωνικό μέτρο που να μη σου θυμίσει την τετραετή πολιορκία της πόλης. Κάπου συναντάς τη Λεωφόρο του Θανάτου, όπου σε θέριζαν οι ελεύθεροι σκοπευτές εάν στεκόσουν ακίνητος περισσότερο από πέντε δευτερόλεπτα. Πιο πέρα τα σημάδια από τις οβίδες στα κτίρια. Λίγο πιο κάτω το μεγάλο νεκροταφείο της πόλης, που πριν από τον πόλεμο ήταν ποδοσφαιρικό γήπεδο. Εδώ είχα δει και τους τάφους του «Ρωμαίου» και της «Ιουλιέτας» του Σαράγεβο: της Αντμίρα Ίσμιτς και του Μπόσκο Μπρκιτς. Η Αντμίρα ήταν Βόσνια μουσουλμάνα και ο Μπόσκο Σέρβος. Πριν από τον πόλεμο οι μεικτοί γάμοι ήταν ο κανόνας στο Σαράγεβο. Οι δύο ερωτευμένοι νέοι προσπάθησαν να δραπετεύσουν από την τρέλα του πολέμου. Τους σκότωσαν τα «παλικάρια» του Κάρατζιτς, πάνω στη γέφυρα Vrbanja. Η Αντμίρα και ο Μπόσκο είχαν γεννηθεί το 1968. Υπολογίζεται ότι 12.000 χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν στο Σαράγεβο. Ανάμεσά τους 1.500 Σέρβοι που δεν εγκατέλειψαν την πόλη και 1.000 παιδιά...

Όσοι γνώρισαν από κοντά τον Ράντοβαν Κάρατζιτς λένε ότι λαχταρούσε τη δημοσιότητα. Η άλλη άριστη σχέση του ήταν με τα χρήματα. Η Μπιλιάνα Πλάβσιτς, στενή συνεργάτις του, η οποία παραδόθηκε μόνη της στη Χάγη το 2001, είχε καταθέσει ότι μία από τις πρώτες «ηρωικές» του πράξεις ήταν να κλέψει τριάντα εκατομμύρια μάρκα από τα ταμεία της Βοσνιακής Τράπεζας. Όταν εκείνη αντέδρασε, λέγοντάς του ότι πολεμούν για τον λαό, ο Κάρατζιτς απάντησε: «Ας πάει να γ... ο λαός»... Ο Κάρατζιτς είναι ψυχίατρος και ποιητής. «Να μπούμε στις πόλεις/να σκοτώσουμε όλα τα καθάρματα», έγραφε σε ένα από τα ποιήματά του. Ίσως, ως «φυσιολάτρης», να θεωρούσε την πόλη πηγή «διαφθοράς». Η πόλη είναι χωνευτήρι και κατ΄ εξοχήν χώρος μείξης. Κάποια στιγμή είχε προτείνει να κτιστεί ένα τείχος στο Σαράγεβο, που θα χώριζε τους Σέρβους της Βοσνίας από τους «άλλους». Παρ΄ όλα αυτά δεν άντεχε να ζει κρυμμένος σε χωριά και θάμνους. Είχε ανάγκη την πόλη και τα ακροατήρια. Είναι ίσως ο πρώτος καταζητούμενος στην ιστορία της ανθρωπότητας, που εμφανίζεται μεταμφιεσμένος και αυτάρεσκα μπροστά στις κάμερες. Τα ρεπορτάζ λένε ότι στο Βελιγράδι ήταν τακτικός θαμώνας μιας καφετέριας Σέρβων εθνικιστών με το όνομα «Luda Κuca», που στα σέρβικα μεταφράζεται «Τρελοκομείο». Περίεργη σύμπτωση, για έναν ψυχίατρο που υποτίθεται ότι θεράπευε «τρελούς». Οι Σέρβοι εθνικιστές, που τις προάλλες απείλησαν τον Σέρβο πρόεδρο Τάντιτς ότι «θα τον στείλουν εκεί που έστειλαν τον Τζίντζιτς», τιμούν τον Κάρατζιτς ως ήρωα. Στην ιστορία της Σερβίας, εκτός από τον νόθο Κάρατζιτς υπάρχει και ένας άλλος Κάρατζιτς, ο οποίος δεν σκέφτηκε ποτέ να κρυφτεί και να αλλάξει όνομα. Είναι ο Βουκ Κάρατζιτς. Έζησε τον 19ο αιώνα, είναι πατέρας της σερβικής λογοτεχνίας, ενοποίησε το κροατικό και το σερβικό αλφάβητο και μιλούσε για την αδελφοσύνη των λαών της Γιουγκοσλαβίας πέρα από καταγωγές και θρησκευτικές διαφορές. Αυτόν τον Κάρατζιτς έχουν ανάγκη σήμερα οι Σέρβοι και οι λαοί των Δυτικών Βαλκανίων...

Μία γυναίκα στο παράθυρο, στο πολιορκημένο Σαράγεβο, σε ένα κτίριο γαζωμένο από τις σφαίρες και τις οβίδες

Στο βιβλίο του ο Χέιρτ Μακ περιγράφει το ταξίδι του στην Ιπρ και το Σομ, στα γαλλο-βελγικά σύνορα. Στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εδώ αλληλοεξοντώθηκαν Γερμανοί, Βρετανοί, Γάλλοι και Βέλγοι. Στη μάχη του Σομ, το καλοκαίρι του 1916, έπεσαν 1.200.000 στρατιώτες. Ο Μακ παρατηρεί πως για τους Ευρωπαίους αυτός ο πόλεμος έχει περάσει ήδη στην επόμενη φάση. «Έχει γίνει μια σημαντική τουριστική ατραξιόν, ένα ζωτικό μέρος της εμπορικής υποδομής», γράφει. «Στο ξενοδοχείο μου- είναι 15 Φεβρουαρίου- μένουν τουλάχιστον τρία αντρόγυνα που κάνουν τον γύρο του (πολεμικού) μετώπου, και τα μουσεία ανταγωνίζονται το ένα το άλλο με παραστάσεις ήχου και φωτός», σημειώνει. Σήμερα, οι πρώην εχθροί είναι σύμμαχοι. Αναρωτιέμαι εάν μια ημέρα θα μπορούσε να γίνει τουριστική ατραξιόν η Λεωφόρος του Θανάτου στο Σαράγεβο ή το τούνελ κάτω από το αεροδρόμιο, το οποίο οι κάτοικοι έσκαψαν για να σπάσουν την πολιορκία της πόλης. Εάν περάσουν τρεις-τέσσερις γενιές ίσως να γίνει και αυτό, όσο μακάβριο και αν ηχεί. Τόσες γενιές χρειάστηκαν οι Γάλλοι και οι Γερμανοί. Για την ώρα, όμως, τα Δυτικά Βαλκάνια βρίσκονται σε σταυροδρόμι και βιώνουν τις τρομακτικές συνέπειες της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Η Βοσνία παραπαίει. Ο εθνικισμός των Σέρβων της Βοσνίας φουντώνει ξανά και οι φονταμενταλιστές μουσουλμάνοι ονειρεύονται να δημιουργήσουν μια Παλαιστίνη στη καρδιά των Βαλκανίων. Εάν η Βοσνία διαλυθεί, κανείς δεν είναι σε θέση να προβλέψει τις συνέπειες. «Όταν τα παιδιά μας ακούνε ότι κάποτε ταξιδεύαμε χωρίς πρόβλημα σε όλο τον κόσμο, μας ρωτούν: “Τότε γιατί έγινε ο πόλεμος;”», μου έλεγε ο Μλάντε, και ευχόταν μια ημέρα ο Κάρατζιτς, ο Μλάντιτς και όσοι πρωταγωνίστησαν σε αυτή την ακατανόητη ανθρωποφαγία, να απαντήσουν στο δικαστήριο. Μετά τον πόλεμο ο Μλάντε παντρεύτηκε με μια μουσουλμάνα από το Σαράγεβο και τώρα έχουν ένα παιδί. «Εύχομαι μια ημέρα στα μέρη μας οι δολοφόνοι να μην καταλήξουν στο μουσείο ως ήρωες, αλλά στο εδώλιο», κατέληξε. Θυμήθηκα την ευχή του την ημέρα που συνέλαβαν τον μεταμφιεσμένο Κάρατζιτς...

Info: Χέιρτ Μακ: «Ταξίδια στον 20ό αιώνα στην Ευρώπη», Εκδ. Μεταίχμιο
Λεωνίδας Χαζηπροδροπίδης: «Η δολοφονία της Γιουγκοσλαβίας», Εκδ. Παρατηρητής

Τετάρτη, Μαΐου 25, 2011

Άλλο «indignados» και άλλο «δικτατορία του προλεταριάτου»

Ο «Ριζοσπάστης» (άρα το ΚΚΕ) καταδίκασε το κίνημα των αγανακτισμένων «los indignados» στην Ισπανία ως «οπορτουνιστικό» και «μικροαστικό». Εάν οι «αγανακτισμένοι» στις πλατείες των ισπανικών πόλεων και όσοι προσπαθούν να μεταφέρουν το κίνημά τους και στην Ελλάδα, δεν παρουσίαζαν σοβαρές ελλείψεις στη μελέτη του λενινισμού και του σταλινισμού θα είχαν καταλάβει ότι τον Μάιο εξεγείρονται οι μικροαστοί και οι οπορτουνιστές. Οι βαρβάτοι επαναστάτες επιτρέπεται να ξεσηκωθούν μόνο τον Οκτώβριο…

ΥΓ. Το κίνημα των «αγανακτισμένων» καλεί σήμερα (25 Μαΐου 2011), στις 18.00 η ώρα, σε ειρηνική συγκέντρωση στο Σύνταγμα και σε άλλες πλατείες ελληνικών πόλεων.

Τρίτη, Μαΐου 24, 2011

Η Αθήνα με εικόνες

Εκλογικό περιθωριακό ψηφοδέλτιο. Πολύτιμο "κειμήλιο" από την προ Μνημόνιο Εποχή

Το είχε κρατήσει μια φίλη μου που αρέσκεται να κάνει συλλογή από τέτοια προεκλογικά φυλλάδια και ψηφοδέλτια. Καθώς μου το έδειχνε σήμερα το πρωί, στην τηλεόραση, κάποιος δημοσιογράφος παρομοίαζε την Ελλάδα με την καμαριέρα και τους εταίρους στην Ε.Ε. με τον Στρος Καν!

Ο λαϊκισμός στην πιο ακατάσχετή του εκδοχή. Ο λαϊκισμός είναι το όπιο του λαού. Η ελληνική κοινωνία τόσα χρόνια εμποτίστηκε με αυτό το όπιο. Μέχρι που ήρθε η μέρα και ξύπνησε απότομα, βίαια, ταπεινωμένη, βιασμένη. Με αποτέλεσμα να νιώθει σαν μια καταχρεωμένη καμαριέρα που τόσα χρόνια το έπαιζε Στρος Καν…

Δευτέρα, Μαΐου 23, 2011

Γραφείο Τελετών

Δεν ήξερα ότι και τα γραφεία τελετών ανήκαν στα κλειστά επαγγέλματα. Απόψε το βράδυ το έμαθα. Και τώρα που «άνοιξαν» σημαίνει ότι μπορεί να μας θάψει ο κάθε τυχαίος; Je refuse!

Κάτι σαν δημόσιο... θέαμα

Ερώτηση: τώρα που θα γίνουν περικοπές θέσεων εργασίας, τι θα συμβεί;
Απαντήστε ελεύθερα

Σάββατο, Μαΐου 21, 2011

«Η ταυτότητα δεν τελειώνει με την εθνικότητα»

"Grεεκς"

Καυχιέμαι καμιά φορά ότι η γέννησή μου αποτελεί ένα ιστορικό γεγονός. Έτσι τουλάχιστον άρχισα να το αντιλαμβάνομαι από τη στιγμή που διάβασα την αυτοβιογραφική αφήγηση του πατέρα μου. Προαισθανόμενος τον επικείμενο θάνατο του (πέθανε μόλις στα 38 του), αποφάσισε να απαθανατίσει την – όπως πίστευε ο ίδιος – περιπετειώδη και ενδιαφέρουσα ζωή του και την έγραψε σε ένα χοντρό τετράδιο. Ως μαρξιστής που ήταν έδινε τόσο μεγάλη έμφαση και σημασία στο ιστορικό πλαίσιο, ώστε πολλές φορές ξεχνούσε αυτόν, τη ζωή του οποίου ήθελε να αφηγηθεί: τον εαυτό του. Εκεί λοιπόν που θεματοποιούσε τη διεθνή πολιτική κατάσταση, τη μοίρα του κομουνιστικού κινήματος, τα μετεμφυλιακά προβλήματα, τη προσφυγιά κτλ., κάποια στιγμή πέφτει μια λακωνική φράση: «Στις 2 Οκτωβρίου του 1951 γεννήθηκε ο Ηλίας μας».

***

Οι γονείς μου ερωτεύτηκαν ο ένας τον άλλο σ’ ένα νοσοκομείο της Αλβανίας, όπου βρέθηκαν και οι δυο το 1949, τραυματίες αντάρτες του εμφύλιου πολέμου. Όπως γράφει ο πατέρας μου στην αυτοβιογραφία του, ρώτησαν το Κόμμα, αν από τη μεριά του δεν υπήρχε αντίρρηση να παντρευτούν. Πήραν θετική απάντηση, και έτσι με την ευλογία του ΚΚΕ έγινε ένα σημαντικό βήμα προς τα μπρος για να εμφανιστώ κ’ εγώ στην αρένα της Ιστορίας. Μ’ ένα μυστηριώδη τρόπο οι γονείς μου, χωρίς να το θέλουν, χωρίστηκαν. Η μητέρα μου βρέθηκε στη Τασκένδη του Ουζμπεκιστάν ενώ ο πατέρας μου στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας. Με έναν σχεδόν θαυματουργό τρόπο ο πατέρας μου κατάφερε να φέρει τη μητέρα μου πίσω στο Βουκουρέστι, όπου πρέπει, κατά τους υπολογισμούς μου, να έγινε η σύλληψή μου. Γεννήθηκα, εννιά μήνες αργότερα, στο Βρότσλαβ της Πολωνίας, και όχι στο Κροστσένκο, ένα χωριό στα νοτιοανατολικά της Πολωνίας, όπως κακώς γράφει η ταυτότητα μου.

***

Ως παιδί θυμάμαι τον πατέρα μου να μετακινείται διαρκώς για δουλειές. Όταν έγινε διευθυντής κομματικής σχολής μετακομίσαμε στο Κροστσένκο. Οι κάτοικοί του ήταν σχεδόν όλοι Έλληνες. Στο σχολείο μαθαίναμε και μιλούσαμε ελληνικά. Οι λίγοι Πολωνοί στο τέλος έμαθαν και αυτοί ελληνικά. Στα 16 μου επέστρεψα στον τόπο γεννήσεως μου, στο Βρότσλαβ, όπου ζω μέχρι σήμερα. Εμείς μεγαλώσαμε με την ιδέα ότι κάποια στιγμή θα γυρίσουμε στην Ελλάδα. Αυτή ήταν η ταυτότητά μας. Ότι ανήκουμε αλλού. Το θέμα της ταυτότητας δημιουργήθηκε όταν κατάρρευσε η Χούντα στην Ελλάδα και αρχίσαμε να μιλάμε για επαναπατρισμό… Το πρόβλημα της ταυτότητας εμφανίζεται στην ημερήσια διάταξη, όταν εξαφανίζεται από το υπόβαθρο της ζωής η κοινότητα. Η προσφυγική κοινότητα που θεμελίωνε αυτήν την περίεργη ταυτότητα "αυτών που μένουνε και περιμένουνε" άρχισε να διαλύεται από τη μέρα που έγινε εφικτός ο επαναπατρισμός.

***

Το 1976 ξεκινήσαμε οικογενειακώς να δούμε τους συγγενείς μας στην Ελλάδα. Ήταν το πρώτο μου ταξίδι στην Ελλάδα. Ο Καζαντζάκης γράφει κάπου για εναν σοφό χωριάτη, ο οποίος φτάνοντας στα συνορα μιας ονειρεμένης πόλης έκανε πίσω προαισθάνοντας την πιθανή απογοήτευση... Στην Αθήνα μας περίμεναν οι συγγενείς μας, 50-60 άτομα. Η μητέρα της μάνας μου είχε τυφλωθεί και δεν μπορούσε να δει, μετά από τόσα χρόνια, την κόρη της που επέστρεψε κοντά της… Κατά τα άλλα η Ελλάδα μου φάνηκε σαν Λούνα Παρκ. Πολλά χρώματα σε σύγκριση με την Πολωνία όπου επικρατούσαν τα μουντά χρώματα. Αυτές οι εικόνες με συνόδευσαν καθώς επιστρέφαμε στην Πολωνία.

***

Τότε ήμουν 25 χρονών και ασχολιόμουν με το τραγούδι. Τραγουδούσα κυρίως Θεοδωράκη και τριγυρνούσα όλη την Πολωνία για συναυλίες. Την στιγμή που η Πολωνία άδειαζε από τους Έλληνες. Ήμουν σίγουρος ότι θα επιτρέψω κάποια στιγμή στην Ελλάδα… Η τελευταία απόπειρα επιστροφής ήταν το 1990. Υπέβαλα τότε μια αίτηση για να διδάξω σε Πανεπιστήμιο στην Ελλάδα. Απογοητεύτηκα πλήρως. Δεν μου απάντησαν καν ότι δεν με πήραν. Τότε άρχισα να κάνω πνευματικές ασκήσεις για να ρίξω το βάρος της "κατηγορικής προσταγής" με την οποία ήμουν φορτωμένος και η οποία έλεγε: είναι ανάγκη πάση θυσία να ζήσεις στην Ελλάδα! Επέστρεψα στο Βρότσλαβ για να συνεχίζω την ζωή μου και την διδασκαλία στο Πανεπιστήμιο της πόλης…

***

Τις σπουδές μου τις ολοκλήρωσα την εποχή του κομμουνισμού. Πολιτιστικές επιστήμες και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Βρότσλαβ. Μέσα στο κομμουνιστικό μπλοκ η Πολωνία ήταν σχετικά φιλελεύθερη... Ακόμα και σήμερα θεωρώ τον εαυτό μου αριστερό. Πιστεύω ότι η αποτυχία του κομμουνισμού ως συστήματος ήταν κυρίως πολιτιστική. Ο καινούργιος άνθρωπος για τον οποίον μιλούσε ήταν ένας μικροαστός, τα ιδανικά του οποίου δεν διέφεραν καθόλου από τα ιδανικά του μικροαστού στην Δύση…. Η ανατροπή του καθεστώτος με βρήκε να διδάσκω φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο του Βρότσλαβ, όπου συνεχίζω να διδάσκω. Το ζήτημα της επιστροφής στην Ελλάδα δεν τίθεται πια. Όσο για το ζήτημα της ταυτότητας δε θα μπορούσα να πω ότι αισθάνομαι Πολωνός. Ίσως γιατί είμαι δημιούργημα της ελληνική ιστορίας και μεγάλωσα ως «Άλλος». Συμβαίνει και με ρωτάνε «είσαι Έλληνας η Πολωνός;». Απαντώ ότι η ταυτότητα δεν τελειώνει μόνο με την εθνικότητα. Για να σας πω ποιος είμαι πρέπει πρώτα να κάνω την αφήγηση της ζωής μου.

***

Το θέμα της ταυτότητας είναι κάτι που με απασχολεί βιωματικά και φιλοσοφικά. Στο διαδίκτυο υπάρχει ένα φόρουμ όπου γράφουν φίλοι μου με παρόμοια ιστορία με την δική μου αλλά που επέστρεψαν στην Ελλάδα. Συχνά θέλουν να εκφράσουν την ελληνικότητά τους δείχνοντας αρνητική στάση προς τους Πολωνούς και στο πολωνικό επεισόδιο της ζωής τους. Τότε παίρνω θέση υπέρ των Πολωνών. Το ενδιαφέρον είναι ότι συζητάμε στα Πολωνικά. Ακούγεται σαν ανέκδοτο αλλά πολλές φορές διαβάζω την φράση «η πιο όμορφη γλώσσα του κόσμου είναι η ελληνική» γραμμένη στα πολωνικά. Έχω την εντύπωση ότι οι φίλοι μου σαν να πήγαν στην Ελλάδα και να μην την βρήκαν. Η βιογραφία τους φέρνει και την Πολωνία και την Ελλάδα. Και αυτό αντί να τους δώσει δύναμη τους κόβει τα φτερά. Νομίζω ότι η καλύτερη λύση είναι η ειλικρίνεια απέναντι στην διαφορετικότητά σου, στην ιστορία σου.

***

Την Ελλάδα την επισκέπτομαι κάθε χρόνο. Τα περασμένα χρόνια είδα τους φίλους μου που επέστρεψαν στην Ελλάδα πως τα κατάφεραν. Τώρα τους ακούω να φοβούνται την πτώχευση. Προσωπικά συμμερίζομαι την άποψη του Κονδύλη που μιλούσε για παρασιτικό καταναλωτισμό που τρώει τις σάρκες του… Όσο για την Πολωνία λένε πως κατάφερε να αποφύγει την κρίση. Βλέπω, όμως, ότι ο λογαριασμός μου αδειάζει πολύ πιο γρήγορα από όσο άδειαζε δέκα χρόνια πριν. Και εδώ υπάρχει κρίση, σε μια ατμόσφαιρα ανόδου του εθνικισμού και της θρησκοληψίας… Γεννήθηκα από Έλληνες γονείς στην Πολωνία. Η μητέρα των παιδιών μου είναι Γερμανίδα. Ο γιός μου είναι 14 χρονών και μιλάει έξι γλώσσες. Είναι ένα πολιτισμικό υβρίδιο. Καμιά φορά αναρωτιέμαι πως θα είναι η Ευρώπη του μέλλοντος στην οποία θα ζήσει. Βλέποντας την άνοδο του εθνικισμού και του ρατσισμού παντού στην Ευρώπη φοβάμαι ακόμα και την διάλυσή της. Αλλά η Ιστορία είναι ένα τρένο που δημιουργεί η ίδια τις γραμμές απ’ τις οποίες περνάει. Οι γραμμές δεν προϋπάρχουν. Και δεν ξέρω τι γραμμές θα δημιουργήσει το ευρωπαικό τρένο…


Ο Πολωνός ζωγράφος Andrzej Jarodzki απεικόνισε με αυτό τον τρόπο τον φιλόσοφο Ηλία Βράζα - για τις ανάγκες του εξώφυλλου του τελευταίου βιβλίου του «Η δυσφορία των "νεοελλήνων"» (δεν έχει μεταφραστεί ακόμα στα ελληνικά).

Δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ της Κυριακής: 15/05/2011

Παρασκευή, Μαΐου 20, 2011

Εμείς... του 2011 οι εκδρομεις

Εμείς... του 2011 οι "εκδρομείς"

Ο Διονύσης Σαββόπουλος έστειλε σήμερα επιστολή στην «Ε» όπου μιλάει για λογοκρισία και διαστρέβλωση των λεγομένων του. Όλη η επιστολή εδώ: http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=277003

Παρεμπιπτόντως, μου κάνει εντύπωση ότι και οι λίγοι διανοούμενοι που μίλησαν δεν τόλμησαν να καταγγείλουν την δολοφονία ενός 20χρονου στα Πατήσια και το λιντσάρισμα δεκάδων ανθρώπων στο κέντρο - γκέτο της Αθήνας από τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής, λόγω του χρώματος της επιδερμίδας τους. Το λιντσάρισμα δεν έχει σταματήσει άλλωστε. Καμία σύλληψη δεν έγινε και δεν γίνεται. Καμία εισαγγελική έρευνα δεν έχει αρχίσει. Οι εικόνες κρύφτηκαν και κρύβονται από τα ΜΜΕ. Οι δημοσιογράφοι σιώπησαν και σιωπούν. Κανείς δεν ρωτάει, επιπλέον, τι απέγιναν τα χρήματα που έχει δώσει η Ε.Ε. για κέντρα υποδοχής και στέγασης προσφύγων - οι οποίοι μην έχοντας στον ήλιο μοίρα θηριεύουν στα γκέτο της Αθήνας;

Ευτυχώς, σώθηκαν και σώζονται και μερικές φωτογραφίες όπως αυτή. Σαν τρομερές μαρτυρίες. Για να τις δούμε Εμείς του... 2011 οι εκδρομείς

Πέμπτη, Μαΐου 19, 2011

Εμείς...Του '60 οι εκδρομείς...



O Διονύσης Σαββόπουλος, ο οποίος συμμετείχε στο ραδιομαραθώνιο κατά της βίας που έγινε χθες, από ραδιοφωνικούς σταθμούς της Αθήνας, πρότεινε να
κηρυχθεί η Αθήνα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, τον “καθαρισμό” των κτιρίων της Αθήνας από τοξικομανείς και μετανάστες και τη μεταφορά τους σε αραιοκατοικημένα νησιά, με χαμηλό πληθυσμό και μάλιστα υπό την επίβλεψη του ΟΗΕ. Σε παρατήρηση του δημοσιογράφου Α. Τσέκερη ότι τα ξερονήσια δεν είνα
ι η λύση, ο ίδιος απάντησε παραφράζοντας στίχους του, ότι “ήρθε η ώρα να αποφασίσεις αν θα πεθάνεις ή θα ζήσεις”...

Και μετά προτείνω να πουλήσουμε τα νησιά στους (άλλους) Ευρωπαίους. Με έναν σμπάρο δυο τρυγόνια: πληρώνουμε μέρος του χρέους και τους αφήνουμε και τους μετανάστες – λαθρομετανάστες... Πολύ φοβάμαι ότι με τέτοιους πολιτικούς
και ειδικά τέτοιον δημόσιο λόγο, η Ελλάδα ολόκληρη κινδυνεύει πολύ σοβαρά να τεθεί υπό την επίβλεψη του ΟΗΕ...

Τετάρτη, Μαΐου 18, 2011

Αθήνα με εικόνες

Αφού η Αθήνα ζει ιστορικές στιγμές σκέφτηκα να καταγράψω στην φωτογραφική μου μηχανή ο,τι προλάβω. Έτσι σαν ασήμαντες μαρτυρίες-εικόνες της εποχής που διανύουμε -που θα αναρτήσω κάθε τόσο στο μπλογκ μου. Εάν θέλετε, μπορείτε και εσείς να μου στείλετε τις δικές σας φωτογραφίες. Κατά τα άλλα σχολιάστε ελεύθερα…

Μεσάνυχτα στον Χολαργό. Το «ντεκόρ» είναι φυσικό. Δεν το πείραξα καθόλου. Με "χτύπησαν" οι μπότες πάνω στην ξαπλώστρα. Ζήλεψα τον κάδο (δεξιά) για ανακύκλωση. Στην γειτονιά μου, κοντά στον κέντρο δεν υπάρχουν τέτοιοι κάδοι. Για την ακρίβεια τον έφεραν κάποια μέρα αλλά εξαφανίστηκε την επομένη. Φαίνεται πως δεν τον ανέχτηκαν τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα...

Τρίτη, Μαΐου 17, 2011

Strauss-Kahn

"H καμαριέρα του ξενοδοχείου δεν πρόλαβε να ΣΤΡΩΣ - ΚΑΝ το κρεβάτι;"

Αυτό το λογοπαίγνιο κυκλοφόρησε ευρέως στο ελληνικό διαδίκτυο. Μαζί με πολλά "καλά να πάθει!", μπόλικες θεωρίες συνωμοσίας και αμέτρητες εικασίες. Καλά όλα αυτά και εύλογα. Δεν συμβαίνει κάθε μέρα να βλέπεις έναν άνθρωπο, μέσα σε λίγες ώρες, να κατρακυλήσει από την πολυτελή σουίτα σε ένα βρώμικο κελί στο Μανχάταν. Ενδιαφέρον όμως έχει να αναρωτηθούμε τι θα είχε συμβεί στα μέρη μας εάν μια άγνωστη καμαριέρα - μετανάστρια κι όλας! - είχε κάνει την ίδια καταγγελία για κάποιον άνθρωπο της εξουσίας; Κι όταν δώσουμε απάντηση σε αυτό, τότε, ίσως, εντοπίζουμε τις ρίζες της βίας και της αυθαιρεσίας που σαρώνει την δική μας κοινωνία. Οι καμαριέρες μπορούν καμιά φορά να "σερβίρουν" μαθήματα αυτογνωσίας...

Δευτέρα, Μαΐου 16, 2011

Ημερολόγια Επανάστασης

Η Ελληνοαμερικανική Ένωση παρουσιάζει, σε συνεργασία με το Κέντρο Τεχνών της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, την έκθεση φωτογραφίας Ημερολόγια Επανάστασης (My Revolution Diaries). Η έκθεση εγκαινιάζεται σήμερα, Δευτέρα 16 Μαΐου 2011, στις 20:30. Μην την χάσετε

Για δεκαοχτώ μέρες ο κόσμος παρακολουθούσε τις πρωτοφανείς για την ιστορία της Αιγύπτου διαδηλώσεις που οδήγησαν στην πτώση του τριακονταετούς καθεστώτος, κάτι που ο ίδιος ο αιγυπτιακός λαός βίωσε και αποκάλεσε επανάσταση. Από τις 25 Ιανουαρίου (αποκαλούμενη ως Ημέρα Οργής) ως και τις 11 Φεβρουαρίου του 2011 δεκάδες χιλιάδες Αιγύπτιοι συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Ταχρίρ στο κέντρο του Καΐρου και σε πολλές πόλεις της Αιγύπτου για να διαδηλώσουν κατά των δύσκολων συνθηκών που επικρατούσαν στην χώρα τους. Στις διαδηλώσεις αυτές πρωτοστάτησαν οι νέοι της Αιγύπτου, ανάμεσα στους οποίους περιλαμβάνονται και πολλοί καλλιτέχνες.

Η ισχυρή θέληση, η αποφασιστικότητα και η ελπίδα για αλλαγή των διαδηλωτών της Αιγύπτου, έδωσαν ώθηση στην καλλιτεχνική δημιουργία. Η έκθεση My Revolution Diaries που παρουσιάζεται στην Ελληνοαμερικανική Ένωση για πρώτη φορά εκτός Αιγύπτου, περιλαμβάνει φωτογραφίες-ντοκουμέντα που τραβήχτηκαν πριν, στη διάρκεια και μετά τις διαδηλώσεις στην Αίγυπτο. Σαράντα-τρεις νέοι αιγύπτιοι καλλιτέχνες απαθανατίζουν τα ιστορικά για την χώρα τους γεγονότα, όπως τα βίωσαν οι ίδιοι.

Ελληνοαμερικανική Ένωση

Είσοδος ελεύθερη
16.05.2011 έως 15.06.2011

Δευτέρα έως Παρασκευή: 12:00–21:00
Σάββατο 10:30–14:30

Άλλες πληροφορίες

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες: Raafat Abdallah, Nagwa Abdel Hamid, Asmaa Abdelatif, Mohsen Abdelfattah, Wessam Abdrabo, Mohamed Aboklela, Magdy Mahmoud Ahmed, Mohamed Fawzy Ali, Mohamed Wefky Askar, Ahmed Attia, Abd El Rahman Badr, Heba El Begawi, Abdallah Dawestashy, Ahmed El Kousy, Hadeer El Masry, Fakhr El Sanhoury, Rania El Sayed, Bassem Samir El Shaar, Manal El Sheikh, Ahmed Elmahalawy, Hagar Eltonsy, Ayman Emara, Bassel Emara, Abdel Wahab Essam, Dina Khaled Fahmy, Iman Fouad, Mohamed Hesham, Hassan Kadry, Ahmed Rafik Khalil, Ayman Lotfy, Wessam Maher, Ahmed Yousry Mahfouz, Tarek Makroum, Yara Mekawei, Ahmed Ismail Meligy, Nagia Moharram, Mohamed Nafea, Mohamed Orikat, Taymour Senbel, Doaa Shaarawy, Eman Shokry, Ahmed Waddah, Mahmoud Yakout.

Ελληνοαμερικανική Ένωση

Μασσαλίας 22, Αθήνα, Τηλ: +0302103680900, http://www.hau.gr/


Τετάρτη, Μαΐου 11, 2011

«Οι Ελληνες χάσαμε τον προορισμό μας»

Grεεκς

Το όνομά μου είναι Στέλιος Πλαϊνιώτης. Γεννήθηκα στην Αθήνα τον Αύγουστο του 1977. Οι γονείς μου έμεναν τότε στο Λαύριο. Ως παιδί πήγαινα συχνά στην Θεσσαλονίκη και στην Κρήτη, στους παππούδες μου. Το χωριό των παππούδων μου στην Κρήτη λέγεται Βιάννος. Με επηρέασε πολύ ως παιδί. Το πνεύμα του ηρωισμού που είχαν οι άνθρωποι, οι ιστορίες από την εθνική αντίσταση, οι ιστορίες στα καφενεία που επαναλαμβάνονταν ατέλειωτες φορές αλλά που τις άκουγαν όλοι σαν να ήταν η πρώτη φορά, το γεγονός ότι οι άνθρωποι είχαν αστεία ψευδώνυμα. Ένα κλίμα σουρεαλιστικό, σαν παραμύθι (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Τρίτη, Μαΐου 10, 2011

«Μήδεια Μικρού Μήκους»

Μπορεί η Μήδεια να ειδωθεί αλλιώς;
Μπορεί μια τραγωδία να παιχτεί σ’ ένα δωμάτιο;
Μπορεί η δράση να είναι μόνο δράση;

Για όσους αγαπούν την αρχαία τραγωδία και το θέατρο. Για όσους αγαπούν το εναλλακτικό και το ποιοτικό.

Την παράσταση την είδα χθες και μου άρεσε πολύ. Γιαυτό την προτείνω στο μπλογκ μου

Η ταυτότητα της παράστασης

Παίζουν: Γιάννης Μπουραζάνας, Τζίνη Παπαδοπούλου

Μουσικοί: Ελένη Γκουζίνη, Γιάννης Σαπάκος
Σκηνικά - κοστούμια: Αλεξάνδρα Σιάφκου-Αριστοτέλης Καρανάνος
Χορογραφία: Έλενα Γεροδήμου
Φωτισμοί: Γιάννης Μπουραζάνας


Στο θέατρο ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ Κολωνού 31, Μεταξουργείο (μετρό ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ)

Διάρκεια παραστάσεων από 2 Μαΐου έως 5 Ιουνίου

Ώρα έναρξης: 21.00
Ημέρες παραστάσεων: Δευτέρα & Τρίτη
Διάρκεια: 70 λεπτά
Τιμή εισιτηρίου: 12 ευρώ γενική είσοδος/ Για όσους το επιθυμούν, υπάρχει η δυνατότητα
αγοράς ενός εισιτηρίου των 18 ευρώ που αντιστοιχεί σε δύο παραστάσεις του ΣΥΝΕΡΓΕΙΟΥ.