Κυριακή, Ιουνίου 26, 2011

«Με πληγώνει η λέξη Γερμαναράς»

GRεεκς

Ονομάζομαι Αλίνα Νταλιάνη, γεννήθηκα το 1976 στην Αθήνα. Μεγάλωσα όμως στην Πελοπόννησο, δίπλα στη θάλασσα, στο Ρίο, περήφανο για την όμορφη γέφυρα που συνδέει δυο κατεστραμμένες και επικίνδυνες οδικές αρτηρίες, ένα από τα πολλά αντιφατικά της πατρίδας μου. Λατρεύω την θάλασσα. Το σάλτο που δίνεις και πέφτεις στο δροσερό νερό τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού, είναι κάτι που λαχταρώ εδώ στα βόρεια (Η Συνέχεια ΕΔΩ)

Τετάρτη, Ιουνίου 22, 2011

Τελευταίος Έλληνας



Τον αναφέρουν συχνά οι πολιτικοί στις τηλεοπτικές τους εμφανίσεις, στις ομιλίες τους, στις προτάσεις τους. Τον αναφέρουν οι παρουσιαστές της τηλεόρασης, εκείνοι των ενημερωτικών και πολιτικών εκπομπών ιδιαίτερα. Ακόμα και κάποιος «αγανακτισμένος» τον ανέφερε σε μια από τις παρεμβάσεις του στις «Λαϊκές Συνελεύσεις», όπου έτυχε και βρέθηκα. Ειδικά αυτές τις κρίσιμες μέρες που το παλιό καταρρέει και το καινούργιο δεν φαίνεται στον θολό ορίζοντα, ο Τελευταίος Έλληνας έχει την τιμητική του (Η Συνέχεια ΕΔΩ)

Δευτέρα, Ιουνίου 20, 2011

«Εµαθα να µην αφήνω φαγητό στο πιάτο µου»

Grεεκς

Το Ταξίδί είναι σαν το ναρκωτικό: ξεχνιέσαι και θέλεις όλο και µεγαλύτερες δόσεις. Εχω δει πολλές χώρες· δεν ξέρω καν πόσες. Εχω ζήσει σε δεκαπέντε πόλεις· τουλάχιστον. Το ταξίδι, ίσως, σε καλυτερεύει ως άνθρωπο. Και ίσως να καλυτερεύει και τον κόσµο. δεν ταξιδεύω ως τουρίστας. Θεωρώ τον εαυτό µου ταξιδευτή. ο τελευταίος έχει µέσα του την περιέργεια. από µικρός είχα µέσα µου την περιέργεια να ζήσω το «αλλού». Για µένα, τότε, το «αλλού» λεγόταν αθήνα, Πάτρα, Θεσσαλονίκη (Η Συνέχεια Εδώ)

Κυριακή, Ιουνίου 19, 2011

Εκκλησία του Δήμου

Βρέ εμμονή που έχουν κάποιοι παρουσιαστές της τηλεόρασης με την «εκκλησία του Δήμου» που έχει στηθεί ξανά στο Σύνταγμα. Από τον τρόπο που το λένε, έχω την εντύπωση, ότι την στιγμή που προφέρουν την φράση «εκκλησία του Δήμου», το μυαλό και η φαντασία τους γεμίζει με λιβάνι, ράσα και παππάδες…

Παρασκευή, Ιουνίου 17, 2011

Monty Python - Always Look on the Bright Side of Life



Αφιερωμένο στον τελευταίο ανασχηματισμό. Αφιερωμένο σε όλους όσους κατοικούμε εδώ και έχουνε δέσει τη μοίρα μας με αυτή την χώρα...

Some things in life are bad
They can really make you mad
Other things just make you swear and curse.
When you're chewing on life's gristle
Don't grumble, give a whistle
And this'll help things turn out for the best...

And...always look on the bright side of life...
Always look on the light side of life...

If life seems jolly rotten
There's something you've forgotten
And that's to laugh and smile and dance and sing.
When you're feeling in the dumps
Don't be silly chumps
Just purse your lips and whistle - that's the thing.

And...always look on the bright side of life...
Always look on the light side of life...

For life is quite absurd
And death's the final word
You must always face the curtain with a bow.
Forget about your sin - give the audience a grin
Enjoy it - it's your last chance anyhow.

So always look on the bright side of death
Just before you draw your terminal breath

Life's a piece of shit
When you look at it
Life's a laugh and death's a joke, it's true.
You'll see it's all a show
Keep 'em laughing as you go
Just remember that the last laugh is on you.

And always look on the bright side of life...
Always look on the right side of life...
(Come on guys, cheer up!)
Always look on the bright side of life...
Always look on the bright side of life...
(Worse things happen at sea, you know.)
Always look on the bright side of life...
(I mean - what have you got to lose?)
(You know, you come from nothing - you're going back to nothing.
What have you lost? Nothing!)
Always look on the right side of life...

Πέμπτη, Ιουνίου 16, 2011

Τζακ Ποτ...

Χθες ήταν πραγματικά συγκινητικό το πως ο κόσμος στην Πλατεία κατάφερε και νίκησε την βία των ΜΑΤ και των "επαναστατών" αλά Ταραντίνο. Εύχομαι οι πολιτικοί να νικήσουν την δική τους αθλιότητα και να καταφέρουν να σώσουν την χώρα από την χρεοκοπία. Δυστυχώς μου έλαχε να ζω σε δυο χώρες που έχουν φοβερό ταλέντο στην αυτοκτονία. Πέτυχα τζακ ποτ!

Τετάρτη, Ιουνίου 15, 2011

Ισοκράτης

Χάρη σε μια αναγνώστρια βρήκα το παρακάτω κείμενο που αναδημοσιεύω
(από τον http://sarantakos.wordpress.com)

Ο φίλτατος Σκύλος της Βάλια Κάλντα πήγε στη συγκέντρωση που έγινε προχτές έξω από τη Μαρφίν κι έχει ένα μικρό φωτογραφικό ρεπορτάζ στο ιστολόγιό του. Μέσα στα άλλα, πρόσεξε και το σημείωμα με το ρητό του ψευδο-Ισοκράτη που βλέπετε στη φωτογραφία. Άλλωστε, όπως μου λέει κι άλλος φίλος του ιστολογίου, ο χακεμένος Ισοκράτης έχει αναρτηθεί δυο φορές στο σημείο εκείνο, μία σε χειρόγραφη εκδοχή (της φωτογραφίας) και μία σε αναπαραγωγή του περίφημου πρωτοσέλιδου του Ελεύθερου Τύπου από τον Δεκέμβριο του 2008 (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Δευτέρα, Ιουνίου 13, 2011

«Η γυναίκα που ταξιδεύει θεωρείται θήραµα»

Grεεκς

ΝΑΠΟΛΙ σηµαίνει θαµµένα αριστουργήµατα, τέχνη και Ιστορία, όµορφα τοπία και µπαρόκ κτίρια. Νάπολι σηµαίνει γεύσεις, απλές αλλά µοναδικές. Νάπολι σηµαίνει σκουπίδια και βία. Πόλη των ακραίων αντιφάσεων και αντιθέσεων· θρησκοληψία και διαφωτισµός, µια συνύπαρξη που διαιωνίζεται. Η Νάπολι µου δίνει την αίσθηση µιας θεατρικής σκηνής. Μια θεατρικότητα που τη συναντάς παντού. Στις Ισπανικές Συνοικίες όπου ζω δεν χρησιµοποιούν το θυροτηλέφωνο. Οι γείτονες και οι φίλοι φωνάζουν ο ένας τον άλλον, όπως έκαναν και πριν από τρεις αιώνες. Υπάρχει ακόµη η έννοια της γειτονιάς. Γι’ αυτό µερικές φορές η Νάπολι µου θυµίζει την παλιά Θεσσαλονίκη (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Πέμπτη, Ιουνίου 09, 2011

Η αμφιθυμία στην Πλατεία

Έχω κατέβει δυο - τρεις φορές στο Σύνταγμα, αν και δεν θεωρώ τον εαυτό μου «αγανακτισμένο». Πιο πολύ μουδιασμένος νιώθω. Και αρκετά μπερδεμένος. Δεν έριξα μούντζα στην Βουλή. Δεν ήμουν σίγουρος που ήθελα να την ρίξω ακριβώς. Η Πλατεία μου προκάλεσε μια έντονη αμφιθυμία. Και έκπληξη. Δεν την περίμενα τόσο μαζική και επίμονη (Η συνέχεια ΕΔΩ)

Τετάρτη, Ιουνίου 08, 2011

Θεατράκι του ΦΟΜ

Αύριο θα βρίσκομαι στην Μυτιλήνη, με πρόσκληση της Κίνησης Πολιτών «Συνύπαρξη και Επικοινωνία στο Αιγαίο». Στις 9 το βράδυ, στο Θεατράκι του ΦΟΜ θα συζητήσω με τους αναγνώστες για το βιβλίο μου «Με λένε Ευρώπη».

Εάν βρεθείτε εκεί θα χαρώ να σας συναντήσω εκει

ΚΕΙΝΟ που παρατηρούσα στους γύρω μου, ειδικά όταν μι- λούσαν για πολιτική, ήταν η επικράτηση της λέξης «αντίσταση». αυτό μου έφερνε, κάπως, στο νου την Αλβανία. Μας μάθαιναν από τα γεννοφάσκια μας ότι εμείς ήμασταν κατεξοχήν αντιστασιακό έθνος. αντιστεκόμασταν σε όλους. Στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, στον σοβιετικό και τον κινέζικο ρεβιζιονισμό, στον τίτο, στις αστικές συνήθειες, στους πειρασμούς. αντιστεκόμασταν όταν ήμασταν ξύπνιοι. αντιστεκόμασταν και όταν κοιμόμασταν. Εν ολίγοις, είχαμε γεννηθεί για να αντιστεκόμαστε. Η λέξη «αντίσταση» ήταν και στην Ελλάδα μία από τις λέξεις που άκουγα με τη μεγαλύτερη συχνότητα. Κάποια στιγμή, είχα εξομολογηθεί τη σκέψη μου στην Ευρώπη. «Να ξέρεις ότι, αν αποφασίσεις να ζήσεις σε αυτή τη χώρα, πρέ- πει να γίνεις αντιστασιακός, αντιολυμπιακός, αντιαμερικανός, αντιδεξιός, αντιαριστερός, αντικρατικός, αντιδραστικός, αντιεπαναστάτης, αντιεξουσιαστής, αντιαεροπορικός, αντικομουνιστής, αντιαναπτυξιακός, αντισημίτης, αντίγραφέας, αντίποινα, αντιστροφικός, αντιπροσωπία... αλλά κυρίως να ορέγεσαι μια θέση στο δημόσιο», είπε η Ευρώπη. Η εξήγησή της μου φάνηκε περίεργη και με μπέρδεψε ακόμα περισσότερο. από όλο το κήρυγμά της, μου έμεινε η τελευταία λέξη: «δημόσιο». Νομίζω ότι τον πρώτο καιρό οι τρεις λέξεις που άκουγα με τη μεγαλύτερη συχνότητα ήταν «μα- λάκας», «δημόσιο» και «ολυμπιακός». Όταν η Ευρώπη τελείωσε το κήρυγμά της, άλλαξα κουβέντα, για να μην προδώσω την αμηχανία μου. Έμεινα να σκέφτομαι τη λέξη «αντίσταση» μόνος μου. Και μπερδευόμουν ακόμα περισσότερο όταν δίπλα στη λέξη «αντίσταση» έβρισκα και άκουγα τη λέξη «αλλαγή». Με την ίδια, σχεδόν, συχνότητα. Πώς είναι δυνατό να επιτευχθεί η αλλαγή, αφού όλοι αντιστέκονται σε αυτή; αναρωτιόμουν. Κάποια στιγμή, συγκρίνοντας τα εκεί και τα εδώ, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι τα μικρά και ανασφαλή έθνη συμπυκνώνουν την ανασφάλεια και τις φοβίες τους σε τούτη τη λέξη: «αντίσταση». Και όταν η ανασφάλεια και τα συμπλέγματα του μικρού έθνους συνοδεύονται από μεγάλους μύθους που φτιάχνουν ένα τεράστιο Εγώ, η λέξη «αντίσταση» γίνεται η πεμπτουσία της εθνικής και κοινωνικής αφήγησης. Στην Αλβανία το καθεστώς είχε αποφασίσει ότι εμείς ήμασταν το μοναδικό αμόλυντο έθνος, κάτι σαν τον περιούσιο λαό της υφηλίου, τον μοναδικό που κατείχε τη μαρξιστική ορθοδοξία, τον μοναδικό ασυμβίβαστο επί της Γης, που όλοι τον εποφθαλμιούσαν, από την έρημο της Αριζόνας μέχρι την έρημο Γκόμπι στην Κίνα και τη Μογγολία. Ζούσαμε πολιορκημένοι και ευτυχισμένοι, μας έλεγαν από τα γεννοφάσκια μας. Σε τέτοιες συνθήκες, πώς να μην είναι πανταχού παρούσα η λέξη «αντίσταση»;

Υπήρχαν επίσης λέξεις και συνθήματα στους τοίχους της Φιλοσοφικής ή της Αθήνας που μου φαίνονταν παράξενα και ακατάληπτα. Όπως το σύνθημα «ΕοΚ και Νατο το ίδιο συνδικάτο». Το διάβαζα στους τοίχους της Φιλοσοφικής, σε μαντρότοιχους, σε υπόγειες διαβάσεις, σε θρανία, σε ρολά περιπτέρων. Ερχόμουν από μια χώρα όπου τα συνθήματα ενάντια στο Νατο και την ΕοΚ ήταν πολύ πιο συχνά από τις διαφημίσεις των iPhone σήμερα. τα έβρισκες παντού. Στις προσόψεις των πολυκατοικιών, στα θρανία, στους τοίχους του σχολείου, στα σχολικά εγχειρίδια, στους στάβλους των αγελάδων, ακόμα και στις πλαγιές των βουνών. Eμείς, οι φτωχοί Βαλκάνιοι, είχαμε έρθει στην Ελλάδα όχι μόνο διότι ήταν η πιο κοντινή χώρα, εδαφικά και πολιτισμικά, αλλά και επειδή για μας ήταν η δύση, η ΕοΚ, το Νατο των Βαλκανίων. Ήταν τέτοια η σύγχυσή μου, ώστε ρωτούσα τους Έλληνες συμφοιτητές μου εάν η Ελλάδα ήταν πράγματι μέ- λος της ΕοΚ και του Νατο. «Ναι, είναι μέλος της ΕοΚ και του Νατο», μου απαντούσαν. Και τότε γιατί γράφουν αυτά τα συνθήματα που μου θυμίζουν την αλβανία του Χότζα; τους ρωτούσα ξανά, πάντα φοβούμενος μην κάνω καμιά γκάφα ή μην τους θίξω. Κάποιοι με κοιτούσαν με τέτοιο βλέμμα, που με έκαναν να νιώθω σαν βλαμμένος. τέτοιες ερωτήσεις δεν έπρεπε να γίνονται. Κάποιοι άλλοι αδιαφορούσαν. Άλλοι έβρισκαν την ευκαιρία, σαν τη συμφοιτήτριά μου με το ποίημα για τον Μεγαλέξανδρο, να μιλήσουν για τη φαύλη Αμερική, τη διεφθαρμένη δύση και τους βάρβαρους τούρκους. Μου φαινόταν τότε σαν να άκουγα τον καθηγητή του μαρξισμού-λενινισμού να μιλά στα ελληνικά. Υπήρχαν και ορισμένοι, τέλος, που ήταν πιο υπομονετικοί. Προσπαθούσαν να μου εξηγήσουν εν περιλήψει τη μετεμφυλιακή ιστορία της Ελλάδας. τον αιματηρό και φρικτό ελ- ληνικό Εμφύλιο, στον οποίο οι μαυραγορίτες και οι ταγματασφαλίτες, με τη βοήθεια των Βρετανών και των αμερικανών, νίκησαν τους σταλινικούς. Και την εποχή που ακολούθησε μετά, όταν οι μισοί Έλληνες, εθνικόφρονες, αντικομουνιστές, αμερικανόφιλοι, φακέλωναν, κυνηγούσαν, εξόριζαν, βίαζαν και βασάνιζαν τους άλλους μισούς, κομουνιστές και αριστερούς. Κυνηγημένη από τη δεξιά, στην Ελλάδα συγκροτήθηκε μια συμπλεγματική, παραμορφωμένη, λαϊκίστικη βαλκανική αριστερά, η οποία δεν είχε τις ανέσεις της ευρωπαϊκής αριστεράς, ισχυρίζονταν. Την Αμερική λοιπόν τη μισούμε, μου έλεγαν, γιατί τη φθονούμε και γιατί κανείς δεν αγαπά τον πρώην αφέντη του. «αλλά μη φοβάσαι», πρόσθεταν, «εάν μας βγάλουν από το Νατο και την ΕοΚ, οι Έλληνες θα βγουν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν». Εγώ τα άκουγα όλα αυτά και μπερδευόμουν ακόμα περισσότερο. Ειδικά τότε, με τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, όταν δεξιοί και αριστεροί, άθεοι και παπάδες, μιλούσαν με πάθος ενάντια στην ΕοΚ και κατήγγελλαν τους «ευρωλιγούρηδες». Κατάλαβα τότε ότι δεν είχα έρθει σε μια εύκολη χώρα. Εδώ που τα λέμε, όλες οι χώρες είναι δύσκολες και γεμάτες αντιφάσεις. Η καθεμιά κουβαλά τους μύθους, τα όνειρα και τους εφιάλτες της. αλλά αυτή τη γωνιά της Ευρώπης την οποία είχα επιλέξει για νέα μου πατρίδα έπρεπε να τη δω και να τη «διαβάσω» αποκλειστικά μέσω της αμφιθυμίας και των κραυγαλέων της αντιφάσεων, από τις οποίες κερδισμένοι έβγαιναν συνήθως οι καιροσκόποι. από εκεί και πέρα, όσο πιο πολύ περνούσαν τα χρόνια, τόσο πιο πολύ σκεφτόμουν ότι σε μια κοινωνία όπου επικρατούν τα συνθήματα οι λέξεις δεν έχουν ποτέ την ευκαιρία να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. Εκεί οι λέξεις δεν ενηλικιώνονται ποτέ..."

(απόσπασμα από το "Με λένε Ευρώπη")

Σάββατο, Ιουνίου 04, 2011

«Κουζίνα για μένα σημαίνει ταξίδι»

"Grεεκς"

Στη στήλη "Grεεκς" οι Ελληνες που ζουν, προσωρινά ή για πάντα, σε διάφορες χώρες του κόσμου αφηγούνται τις αληθινές ιστορίες τους και μιλούν για την Ελλάδα του χθες και του σήμερα.

Το όνομά μου είναι Κώστας Βογιατζόγλου. Και οι δυο γονείς μου είναι φαρμακοποιοί. Είμαστε οικογένεια φαρμακοποιών από τέσσερις γενιές. Είμαι τυχερός που μεγάλωσα σε μια τέτοια οικογένεια. Από μικρό μου έμαθαν να μην περιμένω τα πράγματα έτοιμα από τους άλλους. Η γιαγιά μου ήταν επίσης φαρμακοποιός και είχε πάθος με την μαγειρική. Νομίζω ότι εκείνη καθόρισε την καριέρα μου, με μύησε στα μυστικά της κουζίνας και των γεύσεων. Αν δεν μαγείρευε θα πέθαινε. Ξεκίνησα ως βοηθός της γιαγιάς μου στην κουζίνα του σπιτιού της και παθιάστηκα με την μαγειρική. Αν και η μαγειρική θεωρείτο στα μέρη μας ένα επάγγελμα ντροπής, κατάλληλο για τους φτωχούς και τις κατώτερες τάξεις.

***

Γεννήθηκα το 1987 και μεγάλωσα στην Ιστιαία Ευβοίας. Μόνο στην επαρχία βρίσκεις αυτή την αμεσότητα στην επαφή με την φύση. Για μας, τα παιδιά της επαρχίας, η Αθήνα έμοιαζε κάτι το φανταστικό. Μας γοήτευε, ειδικά, η νυχτερινή ζωή της. Όσους ερχόντουσαν από την Αθήνα στο χωριό θυμάμαι τους βλέπαμε με θαυμασμό. Ήταν οι πρωτευουσιάνοι. Προσωπικά δεν την αγάπησα ποτέ την Αθήνα. Κάθε φορά που πήγαινα μου προκαλούσε άγχος και πονοκέφαλο. Την φαντασίωση της Αθήνας την απομυθοποίησα πολύ νωρίς. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι για το γεγονός ότι βρίσκομαι εδώ που βρίσκομαι με βοήθησε το ότι έζησα στην επαρχία και όχι στην Αθήνα…

***

Ως μαθητής δεν ήμουν άριστος. Μου άρεσε να ζω την παιδική μου ηλικία παρά να αφοσιωθώ στο διάβασμα. Η καλύτερή μου εμπειρία από το δημόσιο σχολείο είναι οι καθηγητές μου. Το αρνητικό ήταν οι Πανελλήνιες. Οι γονείς μου είχαν σπουδάσει στην Ιταλία φαρμακευτική και με ρώτησαν αν θέλω να πάω έξω να σπουδάσω. Αυτό με έσωσε από το άγχος για τις Πανελλήνιες… Την επαγγελματική μου διαδρομή την ξεκίνησα από την Ιταλία. Σπούδασα για ένα χρόνο στην πόλη της Κατάνιας. Εκεί ανακάλυψα την γαστρονομία της Σικελίας. Ανακάλυψα τις σικελιανές τρατορίες, τα πανίνι με το κρέας αλόγου, το ντόπιο «βρώμικο», που είναι από τα πιο νόστιμα πράγματα που έχω απολαύσει. Πήγαινα σε μια υποβαθμισμένη περιοχή της πόλης, από αυτές τις επικίνδυνες. Εκεί έβρισκες τα πιο νόστιμα πανίνι… Την Ιταλία την ταξίδεψα αρκετά. Και είδα ακόμα και τις διαφορές κουζίνας από περιοχή σε περιοχή. Αυτό που με εντυπωσίασε στην Ιταλία ήταν η φροντίδα τους για την ιστορία. Στην Ελλάδα αυτό που κάνουμε συνήθως είναι να γκρεμίσουμε ό,τι παλιό έχουμε και να κατασκευάσουμε κάτι σούπερ μοντέρνο.

***

Μετά από ένα χρόνο γύρισα στην Αθήνα και γράφτηκα στην Σχολή Μαγειρικής «Le Monde». Στην Κατάνια πήρα μια ιδέα για το τι γίνεται στον κόσμο του τουρισμού. Τώρα ήθελα να μπω στην κουζίνα. Ένας άνθρωπος στον οποίο χρωστάω πολλά είναι ο δάσκαλός μου Γεώργιος Γαβριάς. Τα δυο χρόνια στην Αθήνα ήταν αποφασιστικά για το μέλλον μου. Διαπίστωσα ότι έχουμε μάγειρες πολύ ψηλού επιπέδου. Και κάποια εστιατόρια στην Αθήνα είναι από τα καλύτερα στον κόσμο... Άφησα την Αθήνα και έφυγα για μεταπτυχιακό στην Ελβετία. Η Σχολή που πήγα είναι από τις καλύτερες στον κόσμο. Στην πόλη Vitznau, κοντά στην Λουκέρνη. Μια πόλη όπου τα πάντα λειτουργούσαν σαν ρολόι. Ήταν μια ποιοτική και αυστηρή εκπαίδευση. Κάθε μέρα ήμασταν με το κουστούμι και την γραβάτα. Γνώρισα στην Σχολή ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Το καλύτερο, σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι η δικτύωση. Η Σχολή ήταν πολύ δεμένη με την αγορά εργασίας. Διοργάνωνε «μέρες συνέντευξης» όπου ερχόντουσαν εκπρόσωποι από κορυφαία ξενοδοχεία, από όλο τον κόσμο, για να ακούσουν τους φοιτητές. Ένα από τα πράγματα που μας μάθαιναν στην Σχολή ήταν το πώς να φτιάξουμε ένα καλό βιογραφικό. Αυτό αποτελεί πολύ σημαντικό κομμάτι της επαγγελματικής καριέρας. Μπορεί να σου ανοίξει όλες τις πόρτες.

***

Έδωσα συνέντευξη στον «Conrad Hilton Rangali Island» με έδρα τις Μαλδίβες. Ιανουάριος του 2010. Ήξερα ότι το συγκεκριμένο ξενοδοχείο είχε βγει δυο φορές το καλύτερο στον κόσμο και έδωσα τον καλύτερο εαυτό μου. Η απάντηση ήρθε τον Απρίλιο και ήταν θετική. Πέταξα από την χαρά μου, για να πω την αλήθεια. Οι γονείς μου χάρηκαν αλλά ο πατέρας μου με στραβοκοίταξε κάπως. Οι Μαλδίβες ήταν πολύ μακριά… Το ταξίδι ήταν κουραστικό. Για να φθάσεις στις Μαλβίδες πρέπει να πας μέσω Ντουμπάι. Όταν έφθασα στη Μάλε ένιωσα ότι βρίσκομαι σε έναν διαφορετικό κόσμο. Ένα μέρος που αποτελείται από πανέμορφα νησιά και οι κάτοικοι έχουν έμφυτη την νοοτροπία του τουρισμού. Τα ξενοδοχεία που νοικιάζουν τα νησιά και είναι σαν μικρές πόλεις. Και κάθε νησί έχει αρχίσει να μοιάζει με μικρό κράτος, με δικά του νοσοκομεία, δικές του δημόσιες υπηρεσίες. Όσο για το περιβάλλον εργασίας ήταν αυτό που λέμε «καλώς ήρθατε στον παράδεισο». Από την άλλη, μένοντας συνέχεια σε ένα νησί, όσο υπέροχο και αν είναι είναι, αρχίζεις και ασφυκτιάς.

Πήγα στις Μαλδίβες για πρακτική και την εμπειρία. Έμαθα πράγματα που δεν θα μάθαινα ποτέ αλλού. Η δουλειά ήταν σκληρή. Ακόμα και 15 ώρες την ήμερα. Την έκανα όμως με αγάπη και πάθος. Ακόμα και σήμερα εργάζομαι 15 ώρες την ημέρα. Για τους παραθεριστές Μαλδίβες σημαίνει επίγειος Παράδεισος. Για μας σημαίνει σκληρή δουλειά. Δίνω πολλά γιατί ξέρω ότι πολλά θα πάρω. Οι συνάδελφοί μου είναι κυρίως από την Ινδία, την Σρι Λάνκα, το Βιετνάμ και την Σιγκαπούρη. Η γνωριμία και η δικτύωση με άτομα από την περιοχή σου ανοίγει τις πόρτες του μέλλοντος. Μετά από έξι μήνες πρακτικής μου προσέφεραν θέση εργασίας και έγινα Junior Sous Chef. Τότε άρχισα να σκέφτομαι να πάω κάπου αλλού. Επέλεξα την Σιγκαπούρη, επειδή έχει γίνει, κάπως, το κέντρο του κόσμου. Η οικονομία της αναπτύσσεται ραγδαία. Άρχισα να κάνω αιτήσεις σε ξενοδοχεία του ίδιου ομίλου. Και σε μια από τις αιτήσεις πήρα θετική απάντηση. Τώρα ετοιμάζομαι να φύγω από τις Μαλδίβες και να πάω στην Σιγκαπούρη.

***

Στην Ελλάδα επιστρέφω κάθε τόσο για να επισκεφθώ την οικογένειά μου. Αυτή την φορά είδα τους φίλους μου πολύ προβληματισμένους. Ένιωθαν πως δεν έχουν προοπτική. Διαπίστωσα επίσης ότι υπάρχει μια έκρηξη της μόδας της γαστρονομίας. Βρήκα την μισή Ελλάδα να είναι σεφ ή να θέλουν να γίνουν σεφ. Με αποτέλεσμα να υπάρχει υπερπαραγωγή μαγείρων, ειδικά νέων, που τώρα δεν μπορούν να βρουν δουλειά και καταλήγουν να τυλίγουν σουβλάκια στις ψησταριές… Τι μου έμαθε το ταξίδι; Να μάθω να φέρομαι. Να καταλάβω ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ θεωρίας και πράξης. Στο ταξίδι μαθαίνεις να συνυπάρχεις με το διαφορετικό. Να αποκτάς ένα δεύτερο βλέμμα. Ο κόσμος της κουζίνας για μένα σημαίνει χαρά γιατί δημιουργώ. Σημαίνει και ταξίδι γιατί ταξιδεύω σε άγνωστες χώρες και γεύσεις. Από την άλλη σημαίνει πολύ άγχος, τρέξιμο, ορθοστασία. Δεν είναι όπως φαίνεται στην τηλεόραση. Η επαγγελματική κουζίνα είναι από τα πιο δύσκολα επαγγέλματα του κόσμου


Δημοσιεύτηκε στο ΒΗΜΑ της Κυριακής: 29/05/2011

Παρασκευή, Ιουνίου 03, 2011

Πολίτες και πελάτες

Εκείνοι που επιτίθενται στους πολιτικούς αυτές τις μέρες νομίζω πως δεν είναι πολίτες αλλά απογοητευμένοι και οργισμένοι πελάτες. Δεν ζούμε την κατάρρευση της αξιοπιστίας του πολιτικού κόσμου. Αυτή είχε συμβεί προ πολλού. Ζούμε το τέλος της πελατοκρατίας, γιατί απλά δεν υπάρχουν πια χρήματα για παζάρια και ρουσφέτια. Το θέμα είναι βαθύτερο από τους «εγκάθετους του ΣΥΡΙΖΑ». Εάν ο κάθε λαός έχει την εξουσία που του αξίζει και η κάθε εξουσία έχει τον λαό που της αξίζει. Για αυτόν τον λόγο, όσοι θέλουν κάτι άλλο και καλύτερο από το τωρινό, αντί για πέτρες να ρίξουν ιδέες για την αντικατάσταση του μισοπεθαμένου πολιτικού συστήματος. Όσοι πετάνε και ανέχονται τις πέτρες ενάντια στους πολιτικούς, στρώνουν τον δρόμο για να έρθει στην εξουσία ο χουλιγκανισμός των γηπέδων…

Τετάρτη, Ιουνίου 01, 2011

"Ο,τι θέλει ο λαός..."

Ακούγοντας χθες στα Προπύλαια τους κκ. Πελεγρίνη και Θεοδωράκη, στο νου μου ήρθε ο τίτλος του έργου του Βλάση Κανιάρη: «ο,τι θέλει ο λαός (από πίσω κι’ από μπρός)»...

Ξανάκουσα όλα αυτά που είχα ακούσει επί δεκαετίες στην Αλβανία του Χότζα. Όλο «προδότες» και «ξένοι» και «πράκτορες» και «εθνική υπερηφάνεια». (Η διαφορά είναι ότι ο Ε. Χότζα δεν μιλούσε για νέγρους απο Ταγκανίκα, όπως κάνει ο κ. Μίκης...)

Τι ακραία ειρωνεία της μοίρας να τα ξανακούω στα ελληνικά τώρα...