Γεννήθηκα τον Μάιο του 1973 στην Αθήνα. Από τα παιδικά µου χρόνια θυµάµαι καλά τις εκλογές του ’81 και τη νίκη του ΠΑΣΟΚ. Η µητέρα µου το επόµενο πρωί µού είχε πει: «Παιδί µου, σήµερα ξηµέρωσε ένας διαφορετικός ήλιος». Σαν παιδί που παίρνει τις λέξεις στην κυριολεξία κοίταξα έξω από το παράθυρο. Ο ήλιος που είδα µου φάνηκε ίδιος µε εκείνον των προηγούµενων ηµερών (Η Συνέχεια ΕΔΩ)
ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ στις 10 Ιουλίου 1982. Το όνοµά µου είναι Χρήστος Βάσσης. Οι γονείς µου, εκπαιδευτικοί και οι δύο, έµεναν τότε στη Σαλαµίνα. Οταν ήµουν δύο χρονών µετακοµίσαµε στην Αθήνα. Από τη Σαλαµίνα και την Αθήνα θυµάµαι ελάχιστα πράγµατα. Οι πρώτες µεστές µου µνήµες είναι από τις Βρυξέλλες. Ηµουν πέντε χρονών όταν οι γονείς µου πήγαν στο Βέλγιο µε απόσπαση, για να διδάξουν ελληνικά (Η Συνέχεια ΕΔΩ)
ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ στην Πάτρα το 1963, στη συνοικία Αγιος Αλέξης, πέντε λεπτά από το λιµάνι. Η αίσθηση του ταξιδιού που είχα ήταν πάντα συνδεδεµένη µε το λιµάνι και τα φεριµπότ που πηγαινοέρχονταν στην Ιταλία. Ως παιδί θυµάµαι να περιµένω τον θείο µου από το Τουρίνο, να βγει από την µπουκαπόρτα µε το Fiat 850... Το όνοµά µου είναι Κώστας Μοσχοχωρίτης. Ο παππούς µου, από τη µεριά της µητέρας µου, ήταν ιταλικής καταγωγής. Είχε έρθει στα τέλη του 1800, από τη Νότια Ιταλία. Τότε µετανάστευαν πολλοί Ιταλοί στην Πάτρα, για πολιτικούς και κυρίως για οικονοµικούς λόγους. Πολλοί Ιταλοπατρινοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Πάτρα µετά το τέλος του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου. Ο παππούς µου έµεινε, γιατί είχε παντρευτεί Ελληνίδα και είχε την ελληνική υπηκοότητα (Η συνέχεια ΕΔΩ)
Εκείνη την στιγμή, θυμήθηκα την φιλία της Αλβανίας με την Κίνα, τη δεκαετία του '70. Θυμάμαι ακόμα τα ποιήματα του Μεγάλου Τιμονιέρη, του Μάο, που μας έβαζαν να μάθουμε απ' έξω στο δημοτικό. Το ένα από αυτά το έλεγα με πάθος: «Είχαμε πολλά να κάνουμε/και πολύ γρήγορα./ Ουρανός-και-Γη στροβιλίζονται/και ο χρόνος είναι λίγος./Δέκα χιλιάδες χρόνια είναι μακρύς χρόνος/και έτσι ένα πρωινό και μια βραδιά μετρούν./Οι τέσσερεις ωκεανοί βράζουν και τα σύννεφα φορτώνονται με βροχή./ Οι πέντε ήπειροι τρεκλίζουν από την θύελλα της αστραπής/εμείς σκοτώνουμε τα έντομα/ και είμαστε δυνατοί» (Η συνέχεια ΕΔΩ)
Σήμερα (10 Αυγούστου) στις 9.00 το βράδυ παρουσιάζω το βιβλίο μου «Με λένε Ευρώπη» στην ΙΟ.
Η συνάντηση με τους αναγνώστες θα γίνει στο εργαστήριο του εικαστικού Πάνου Αρχολέκα – Αγία Θεοδότη Ίου - τον οποίον ευχαριστώ για την διοργάνωση της παρουσίασης και την φιλοξενία.
Παράλληλα, οι επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να περιδιαβούν το Atelie του Πάνου Αρχολέκα και να περιπλανηθούν απ’ τις αφηγήσεις της δουλειάς του.Θα ακολουθήσει ανοιχτή συζήτηση.
Τηλ. Επικοινωνίας - κιν. 6948 12 63 78// σπ. 210 51 32 322Σας περιμένω
Γκάζι
Sot bëhen 44, σήμερα γίνονται 44 - years are already on my skin, 44 anni oggi, αποτελεί προνόμιο να ξυπνάς το πρωί, është privilegj të zgjohesh në mëngjez dhe të gjesh kaq shumë urime nga njerëz kaq të veçantë, και να βρεις ευχές από τόσους πολλούς και ξεχωριστούς ανθρώπους, it’s a privilege to wake up in the morning and find so many wishes from wonderful people, disa i njeh mirë disa nuk i njeh fare, e veramente un privilegio di svegliarsi e trovare tanti auguri da persone meravigliose, μερικούς τους ξέρεις καλά και άλλους καθόλου, different people and different languages, people you know, people you don’t know at all, in lingue diverse, disa nga ata që të urojnë i njeh, disa nuk i njeh fare.
Πρέπει να ομολογήσω ότι βασανίστηκα σήμερα το πρωί για να βρω ένα τραγούδι που ήθελα να αφιερώσω σε σας και στον εαυτό μου. Και επέλεξα αυτό εδώ. Duhet të them se u mundova shumë sot në mëngjez të gjej një këngë per t’ja kushtuar vehtes sime dhe juve. Dhe gjeta këtë këtu (më vjen keq për ata që nuk do kuptojnë vargjet). Ι have to confess that I had a hard time this morning choosing a song that I would like to dedicate to you and to myself. Finally I choosed one. E stato molto difficile trovare una canzone da dedicare a voi e a me stesso. Finalmente ho scelto questa una.
Gazi
