Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 29, 2011

Boomerang

Διάβασα στην Guardian εχθές για αντικείμενα που είχαν κατάσχει οι φύλακες του Βρετανικού Κοινοβουλίου από διάφορους επισκέπτες. Ανάμεσα σε αυτά αναφέρονται και δυο μπούμερανγκ. Άλλα κατασχεμένα αντικείμενα που αναφέρονται και μου έκαναν εντύπωση: μπαλόνι, φυσαρμόνικες και μεγάλες μπάλες τένις, σκηνές και σλίπινγκ-μπαγκ! Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε και εμείς τι αντικείμενα κατάσχουν οι φύλακες του Ελληνικού Κοινοβουλίου από τους επισκέπτες. Σε μια εποχή που έχει γίνει της μόδας το σύνθημα «να καεί να καεί το μπουρδέλο η Βουλή», υπάρχει μέσα σε αυτά και κάποιο μπούμερανγκ;

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 28, 2011

James Joyce

I will not serve that in which I no longer believe, whether it calls itself my home, my fatherland, or my church: and I will try to express myself in some mode of life or art as freely as I can and as wholly as I can, using for my defense the only arms I allow myself to use -- silence, exile, and cunning.”

"A Portrait of the Artist as a Young Man"

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 27, 2011

«Με τη ∆ανία γίναµε φίλοι αλλά δεν ερωτευτήκαµε»

GRεεκς

Το όνοµά µου είναι Εφη Γεωργίου. Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1980 αλλά οι γονείς µου µετακόµισαν στον Βόλο και έπειτα στον Αγιο Βλάσιο Πηλίου, όπου µεγάλωσα.Οι γονείς µου δεν έχουν καµία σχέση µε το Πήλιο. Η µητέρα µου κατάγεται από χωριό της Καρδίτσας και ο πατέρας µου από χωριό της Θεσπρωτίας. Ο λόγος που εγκαταστάθηκαν στο Πήλιο ήταν η δουλειά τους. Ο πατέρας µου είναι δηµόσιος υπάλληλος και η µητέρα µου νοσοκόµα (Η Συνέχεια ΕΔΩ)

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 26, 2011

Είμαι όλος αυτιά...

Φίλες και φίλοι,

παρακολουθώ με αμείωτη ένταση και ανησυχία τις εξελίξεις στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Στήνω αυτί, είμαι όλος αυτιά αλλά ομολογώ πως δεν μπορώ καθόλου να ακούω το χλιμίντρισμα της Ιστορίας, όπως ο κ. Σαμαράς. Στα αυτιά μου φθάνει μόνο το μονότονο, συνεχές γκάρισμα… της Ιστορίας. Γι’αυτό μάλλον νιώθω πιο κοντά στον Νασρεντίν Χότζα παρά στον Μπίσμαρκ…

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 25, 2011

Αναμνήσεις από ένα ταξίδι στην Σικελία

Βλέποντας την Ιταλία να βουλιάξει αυτές τις μέρες – και ίσως αυτό θα είναι και το τελειωτικό χτύπημα στην Ενωμένη Ευρώπη – θυμήθηκα ένα ταξίδι πριν δυο χρόνια στην Σικελία. Είχα συναντήσει τότε έναν Ιταλό κομμουνιστή, τον κ. Ροζάριο Κροτσέτα, που σήμερα είναι Ευρωβουλευτής. Από την κουβέντα μαζί του κατάλαβα πολύ καλά ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε έναν Ιταλό και σε έναν Έλληνα οργανωμένο κομμουνιστή. Αλλά δεν τον θυμήθηκα για αυτό. Τον θυμήθηκα κυρίως για τα λόγια του για την Ιταλία και τον Μπερλουσκόνι. Ήταν προφητικά. Αναδημοσιεύω μερικά αποσπάσματα από το τότε μου ταξίδι και την συνάντηση με τον Κροτσέτα…

Σικελία, Κατάνια, η πόλη της Αίτνα. Είναι Παρασκευή βράδυ, κοντά στην κεντρική πλατεία, βρίσκομαι μπροστά σε εξαίσια σικελικά σπεσιαλιτέ, με καλή παρέα και τον ήχο από τις κόρνες των αυτοκινήτων που πνίγει ακόμα και τις φωνές μας. Δεν έχω γνωρίσει άλλη πόλη όπου οι άνθρωποι να κορνάρουν τόσο πολύ όπως στην Κατάνια. Η Αθήνα μοιάζει (σχεδόν) σαν τη Ντίσελντορφ. Βρίσκομαι στο σπίτι ενός γνωστού μου, του Αντόνιο Πρέστι, ενός συγκλονιστικού ανθρώπου, που κληρονόμησε μια οικονομική αυτοκρατορία και αποφάσισε να την επενδύει σε έργα τέχνης και σε προσφορές για τους αποκλεισμένους. Δίπλα μου μια Ιταλίδα δημοσιογράφος, η Τζουζεπίνα, με την οποία έχουμε πιάσει κουβέντα για την Αίτνα και την υπαρξιακή σχέση των κατοίκων της πόλης με το ηφαίστειο. Ξαφνικά μας ενημερώνουν ότι στο τραπέζι μας θα έρθει ο Ροζάριο Κροτσέτα. Μετά από πέντε λεπτά, βλέπω στην είσοδο του σπιτιού έναν άνδρα γύρω στα πενήντα, με μια τσάντα κρεμασμένη στον ώμο και τον οποίον συνόδευαν έξι νεαροί. Βλέποντας την έκπληξη στο πρόσωπό μου η Τζουζεπίνα μου ψιθυρίζει στο αυτί: «είναι οι αστυνομικοί που τον φυλάνε. Η μαφία θέλει να τον σκοτώσει». Στο τραπέζι γίναμε δώδεκα άτομα. Έξι εκ των οποίων αστυνομικοί με πολιτικά. Δυο άλλοι περίμεναν κάτω στην είσοδο…

Ο Ροζάριο Κροτσέτα είναι ένας χαρισματικός άνθρωπος και θαρραλέος πολιτικός. Γέννημα θρέμμα της Σικελίας, έχει εκλεγεί δυο φορές Δήμαρχος της Τζέλα, μιας πολίχνης κοντά στην Κατάνια, που αποτελεί φρούριο της Μαφίας. Εκλέχτηκε με το σύνθημα: «Η Σικελία ενάντια στη Μαφία». Τα έβαλε με τους νονούς και κέρδισε μαζί του τους κατοίκους. Σήμερα είναι ένας από τους δημοφιλέστερους πολιτικούς στην Σικελία. Η Μαφία συγχωρεί τα πάντα αλλά όχι την δημοτικότητα. Γιατί η μεγαλύτερη απειλή για αυτήν δεν είναι όσοι μιλούν εναντίον της, ούτε οι αστυνομικοί και οι εισαγγελείς. Η μεγαλύτερη απειλή είναι η απομόνωσή της. Εδώ και πέντε χρόνια, ο Κροτσέτα αποτελεί τον πιο περιζήτητο «στόχο» της μαφίας. Γι’αυτό κινείται έχοντας στο κατόπιν του οκτώ αστυνομικούς. Είναι ένας μεταμοντέρνος πολιτικός. Από αυτούς που μόνο η Ιταλία νομίζω, και ειδικά η Σικελία, μπορεί να βγάλει. Τα έχει βάλει με τη μαφία, είναι κομμουνιστής, καθολικός, φιλελεύθερος και γκέι. Ο πρώτος δήμαρχος στην ιστορία της Ιταλίας, και ο τρίτος στην Ευρώπη, που τόλμησε να δηλώσει ανοιχτά την σεξουαλική του ταυτότητα. Αναρωτιέμαι πως αντέχει στην Σικελία των μαφιόζικων κυκλωμάτων και της μάτσο νοοτροπίας…

Ο Κροτσέτα καπνίζει ασταμάτητα και καθηλώνει το ακροατήριό του όταν μιλάει. Συζητάμε για τη Μαφία, την Ιταλία, το φαινόμενο Μπερλουσκόνι. «Για να καταλάβεις το φαινόμενο Μπερλουσκόνι» μου λέει «πρέπει πρώτα να καταλάβεις ότι η Ιταλία φτιάχτηκε από την αρχή ως διεφθαρμένη Πολιτεία. Αρκεί να διαβάσεις τους «Αρραβωνιασμένους» του Μαντζόνι. Θα βρεις εκεί όλο το πλέγμα της θρησκοληψίας και της διαπλοκής της εξουσίας. Αυτή η χώρα μεγαλούργησε χάρη σε δυο ρεύματα. Την Αναγέννηση - πυλώνας της φιλελεύθερης σκέψης - και την Αντίσταση, που είναι ο πυλώνας των αντιφασιστικών αξιών. Αυτά τα δυο τα μισεί και κατάφερε να τα ξεκάνει ο Μπερλουσκόνι». «Αλλά dottore, πως αντέχουν οι Ιταλοί τον Μπερλουσκόνι» τον ρωτώ. Τραβάει μια βαθιά τζούρα. «Μην εκπλήσσεσαι. Δυστυχώς οι Ιταλοί άντεξαν είκοσι δυο χρόνια τον Μουσολίνι» απαντά κοφτά. «Και οι δυο έχουν κάτι κοινό: χαϊδεύουν τα πιο ποταπά ένστικτα των Ιταλών». Οι λαοί, σε συνθήκες πολιτικού κενού, γίνονται σαν τα παιδάκια που αρέσκονται να τους νανουρίζουν με παραμύθια. Και έτσι αποκομίζονται, με την κοιλιά όλο και πιο άδεια, συνήθως…

Σάββατο, Σεπτεμβρίου 24, 2011

Τσαντίρια

Στην Μαδρίτη, στο Σαντιάγο της Χιλής, στην Αθήνα (δεν υπάρχουν πια αλλά μπορεί να επιστρέψουν στο Σύνταγμα), στην Ρώμη, στο Τελ Αβίβ οι αγανακτισμένοι στήνουν σκηνές. Η αλήθεια είναι ότι οι σκηνές ήταν πάντα παρούσες στις χώρες της Δύσης, όταν οι εργάτες διαμαρτύρονταν μπροστά στα εργοστάσια – τότε που υπήρχαν ακόμα εργοστάσια στην Δύση, πριν «μεταναστεύσουν» στην Ασία. Αλλά εκείνες οι σκηνές ήταν μεγάλες, με βεράντες. Είχα δει μια τέτοια, πριν οκτώ χρόνια, σε διαμαρτυρία εργαζομένων στην Γαλλία. Τώρα οι σκηνές που στήνονται από τους αγανακτισμένους στις πλατείες είναι μικρά κουβούκλια από nylon, από αυτές που στήνονται στα κάμπινγκ, σε παραλίες και βουνά.

Η σκηνή ως κατασκευή και λειτουργία μας παραπέμπει στα παιδικά χρόνια της ανθρωπότητας. Είναι η «στεγαστική δομή» των νομαδικών λαών. Τότε που όλοι οι λαοί, λίγο ως πολύ, ήταν νομάδες και περιπλανώμενοι. Σήμερα εμείς λέμε «σκηνή» και «τέντα» όταν σε αυτές μένουν «κανονικοί» άνθρωποι. Λέμε «τσαντίρι», περιφρονητικά τις περισσότερες φορές, όταν σε αυτές μένουν οι σημερινοί νομάδες και περιπλανώμενοι.

Οι νέοι νομάδες που φτιάχνουν καταυλισμούς στις πλατείες της Ευρώπης δεν κατάγονται από τους τελευταίους. Πρόκειται για μια νέα, αναδυόμενη, «φυλή». Ίσως, τους αληθινούς προγόνους των νέων που κατεβαίνουν στις πλατείες πρέπει να τους ψάξουμε στους λαούς της νεολιθικής εποχής. Εκείνη ήταν η ένδοξη περίοδος της σκηνής, της τέντας, του τσαντιριού. Βέβαια, τα σημερινά τσαντίρια στις πλατείες, φτιάχνονται από ραφινάτο βιομηχανικό υλικό και όχι από δέρματα ζώων ή ξύλα όπως συνέβαινε με τους πρωτόγονους. Σχετίζονται όμως μεταξύ τους, αφού φαίνεται πως έχουμε αρχίσει μια αναδρομική πορεία. Υπάρχει ένα διάχυτο αίσθημα ότι ζούμε το έτος μηδέν, την ώρα μηδέν, το απόλυτο μηδέν. Από αυτή την άποψη, νομίζω, το τσαντίρι είναι η πιο ταιριαστή μασκότ της εποχής μας....

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 22, 2011

Focus

Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες λένε ότι αυτό θα είναι το επόμενο προκλητικό εξώφυλλο του «Focus» για τις εξελίξεις στην Ελλάδα. Η λεζάντα, λένε, θα είναι έκπληξη...

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 21, 2011

Μαζεύοντας εικόνες στο ακρογιάλι


Στο Μπατσί της Άνδρου το ΚΤΕΛ έχει «ιδιαίτερες» συνήθειες. Αν και το χωριό απέχει μόλις πέντε χιλιόμετρα από το λιμάνι του Γαυρίου, κάνοντας την διαδρομή με λεωφορείο έχεις την εντύπωση ότι ταξιδεύεις προς την πόλη του Μεξικού πρέπει να αλλάξεις λεωφορείο δυο φορές. Όταν δε από το Μπατσί προσπαθείς να πας με ΚΤΕΛ στην Χώρα της Άνδρου ή σε κάποιον άλλον προορισμό η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο κωμικοτραγική. Ένας μουτρωμένος σοφέρ με το βαν του περνάει πάντα καθυστερημένα για να παραλάβει τους επιβάτες από την στάση στο Μπατσί. Μετά από δυο χιλιόμετρα τους κατεβάζει από το βαν σε ένα ερημικό σταυροδρόμι χωρίς να τους ενημερώνει καν τι θα κάνουν. Όσοι γνωρίζουν ελληνικά, μετά πολλών βασάνων, καταφέρνουν να μάθουν ότι θα περιμένουν το μεγάλο λεωφορείο του ΚΤΕΛ για να πάνε στον προορισμό τους. Όσο για τους ξένους τουρίστες εκείνοι είναι κυριολεκτικά χαμένοι στη μετάφραση. Ο σοφέρ τους απαντά σε βλοσυρά ελληνικά ότι δεν καταλαβαίνει τα ξένα, τους αφήνει σαν σάκους από αλεύρι στο ερημικό σταυροδρόμι και φεύγει. Τότε είναι που στο σταυροδρόμι ακούγονται πολυγλωσσικά επιφωνήματα όπως «merde», «shit», «cazzo», «Scheiße»... Είχα έρθει στο Μπατσί πριν από μερικά χρόνια. Τότε το ΚΤΕΛ περνούσε ακόμα από εκεί και δεν χρειαζόσουν να αλλάξεις δυο λεωφορεία για να πας στον προορισμό σου. Μετά όμως, όπως μου εξηγούν κάποιοι ντόπιοι, ο ιδιοκτήτης του ΚΤΕΛ τσακώθηκε με τον Δήμο και έτσι τα λεωφορεία σταμάτησαν να περνούν από το Μπατσί. Με λίγα λόγια, με το πέρασμα του χρόνου, σε αυτό τον τομέα τα πράγματα δεν βελτιώθηκαν αλλά χειροτέρεψαν. Οι Μπατσιώτες άρχισαν να ξανασυζητούν το θέμα τώρα που οι τουρίστες είναι πολύ λιγότεροι από πέρσι. Και υποθέτω ότι έτσι όπως είναι τα πράγματα ίσως να είναι λιγότεροι του χρόνου.


***


Κατά τα άλλα, στο Μπατσί, στο ακρογιάλι παίζανε πολλά παιδιά. Αρκετά μιλούσαν αλβανικά. Γεννημένα στο Μπατσί από γονείς μετανάστες της πρώτης γενιάς μιλούν μια ιδιαίτερη διάλεκτο της αλβανικής, ανακατεμένη με πολλές ελληνικές λέξεις – μια ιδιαίτερη μεικτή γλώσσα που μοιάζει πιο πολύ με τα αρβανίτικα. Τώρα που η κρίση έφθασε και σε αυτό το μικρό χωριό οι δουλειές έχουν λιγοστέψει. Μερικοί γονείς παίρνουν τα παιδιά τους και μετακομίζουν στην Αθήνα, ελπίζοντας ότι θα βρουν εκεί δουλειά πιο εύκολα. Άλλοι σκέφτονται να επιστρέψουν στην Αλβανία και μερικοί κάνουν σχέδια να πάνε Βόρεια, σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Κάποιοι από αυτούς που επέστρεψαν στην Αλβανία γύρισαν ξανά πίσω γιατί, λένε, στη Αλβανία τα παιδιά τους νιώθουν ξένα και απροσάρμοστα. Οι περισσότεροι μετανάστες στο νησί υπομένουν και ελπίζουν ότι το κακό θα περάσει. Είναι αποφασισμένοι να μείνουν εδώ όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν τα παιδιά τους, να σωθούν ή να πνιγούν μαζί με τους υπόλοιπους κατοίκους του χωριού…


***


Ανεξαρτήτως από την γλώσσα που μιλούν, τα παιδιά στην παραλία, παίζουν ακατάπαυστα τα ίδια παιχνίδια. Το προτιμητέο τους παιχνίδι είναι να σκάβουν τρύπες. Γιατί στα παιδιά αρέσει τόσο πολύ να σκάβουν γουβίτσες; Κάποτε είχα διαβάσει έναν Αμερικανό ανθρωπολόγο, ονόματι Γουίλιαμ Βράγιαντ, που έλεγε ότι τα παιδιά φαντάζονται πως ο,τι υπάρχει κάτω από τα πόδια μας είναι αινιγματικό και θέλουν να το ανακαλύπτουν. Νομίζουν ότι κάτω από το «δέρμα» της Γης, κάτω από την άμμο, είναι κρυμμένος ο αληθινός, αθέατος κόσμος. Δεν είναι τυχαίο ότι οι τρύπες μια φορά και έναν καιρό θεωρούνταν ιερές, λέει ο Μπραγιάντ. Οι τρύπες είναι σαν καταφύγια αλλά ταυτόχρονα και άνοιγμα προς το μυστήριο και το Αλλού. Τα παιδιά, κρυμμένα μέσα σε μια τρύπα, κουλουριασμένα, ανακαλύπτουν την Μητέρα Γη και με την φαντασία τους ταξιδεύουν ποιος ξέρει που. Και κάπως έτσι ο χρόνος περνάει. Τα παιδιά μεγαλώνουν και κάποια από αυτά μεγαλώνοντας θα συνεχίζουν να ανοίγουν τρύπες. Κάποιοι για να ανακαλύπτουν τον κόσμο, άλλοι κάνοντας μια τρύπα στο νερό και άλλοι σκάβοντας λάκκους για να θάψουν τον διπλανό τους. Μέχρι που μια μέρα οι τελευταίοι μπορεί να ανακαλύψουν έκπληκτοι ότι στην τρύπα που άνοιξαν για να πέσει ο διπλανός τους κατέληξαν τελικά οι ίδιοι…

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 19, 2011

Samara Plan

Ο κ. Σαμαράς ανάμεσα στα πολλά σημαντικά που είπε χθες στην συνέντευξη Τύπου - όπου για άλλη μια φορά απέδειξε ότι είναι λαϊκό παιδί και πιστεύει στον Θεό - ανακοίνωσε, ξανά, ότι θα καταργήσει τον Νόμο για την ιθαγένεια. Το γιατί επιμένει τόσο πολύ δεν χρειάζεται καμία βαθειά ανάλυση. Αυτό που με εντυπωσίασε αυτή την φορά είναι το γεγονός ότι προχθές έδωσε και μια άλλη, οικονομική διάσταση, στο θέμα. Είπε «είναι και αυτό οικονομικό θέμα και θα μπορούσε το θέμα της παράνομης μετανάστευσης να λυθεί με οικονομικό όφελος». Αρχίζω και καταλαβαίνω, νομίζω, το μεγαλοφυές σχέδιο του κ. Σαμαρά. Μόλις γίνει Πρωθυπουργός θα δώσει εντολή να μαζέψουν τους μετανάστες, νομίμους και παράνομους, σε γήπεδα και αλλού και ταυτόχρονα θα προτείνει στην Τρόικα να τους πουλήσει ως δούλους στις Βόρειες χώρες της Ευρώπης – οι οποίες, καθώς ξέρουμε, ελέγχουν το «ταμείο» της Ένωσης. Εκείνος, ως διαβασμένος και με ντοκτορά στο Χάρβαρντ, ξέρει ότι ορισμένες από αυτές τις χώρες στο παρελθόν πρωταγωνιστούσαν στο εμπόριο των δούλων. Ως αντάλλαγμα για τους δούλους που θα τους προσφέρει, αυτές οι χώρες, θα δηλώσουν την στήριξή τους στον κ. Σαμαρά και θα δώσουν άφθονο χρήμα ώστε, σε μια καθαρή από βρωμοξένους Ελλάδα πλέον, να αρχίζουμε ξανά από την αρχή το «πάρτι» που διέκοψε βίαια και άδικα η παγκόσμια οικονομική κρίση και εκείνη η στρίγκλα η κα. Μέρκελ. Εάν η Τρόικα απαντήσει στον κ. Σαμαρά ότι η πρότασή του είναι άκυρη επειδή η δουλεία έχει καταργηθεί εδώ και καιρό στην Ευρώπη εκείνος θα επιμείνει και θα απαιτήσει επαναδιαπραγμάτευση της κατάργησης της δουλείας στο πλαίσιο της επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου. Πέρα όμως από το γκροτέσκο, βασιζόμενος σε αυτά που λέει, φοβάμαι ότι εάν ο κ. Σαμαράς γίνει Πρωθυπουργός (και υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να γίνει), η (αρρωστημένη) φαντασία δεν θα απέχει πολύ από την (αρρωστημένη) πραγματικότητα και το αντίστροφο...

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 18, 2011

Αχ αυτοί οι Γερμανοί!

«Φίλες και φίλοι,

Ο Μπίσμαρκ είχε πει ότι οι μεγάλοι πολιτικοί ακούν πριν από τους άλλους το μακρινό χλιμίντρισμα από τα άλογα της Ιστορίας» είπε ο κ. Σαμαράς στην χθεσινή του ομιλία.

Όταν μετά τον άκουσα να μιλάει για την κατάργηση του νόμου για την ιθαγένεια θυμήθηκα και εγώ κάτι που είχε πει ένας άλλος Γερμανός - ο οποίος και αυτός ανέφερε συχνά τον Μπίσμαρκ. Αυτός ο άλλος Γερμανός, λοιπόν, είχε πει: «Οι Γερμανοί – αυτό είναι το ουσιαστικό – θα πρέπει να συστήσουν μεταξύ τους μια κοινωνία κλειστή σαν φρούριο»... Το όνομα του άλλου Γερμανού δεν θα το πω για να μην παρεξηγηθώ…

Avgolemono!



Από μια διαβολική σύμπτωση ανακάλυψα τον SO TIRI την ημέρα που μου ήρθε ο φάκελος με το ποσό της έκτακτης εισφοράς. Αυγολέμονο!

(Μάθετε περισσότερα για αυτό τον νέο καλλιτέχνη αναζητώντας το λήμμα So Tiri στο google.com, www.pasok.gr, www.nd.gr, www, laos.gr, www.kke.gr, www.syn.gr, στα site των ελληνικών ΜΜΕ και φυσικά στο opengov.gr...)

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 05, 2011

«Οι Πορτογάλοι παρακολουθούν µε φόβο την Ελλάδα»

GRεεκς

Τα σημάδια της οικονομικής κρίσης είναι ορατά στην Πορτογαλία. Εκείνοι που το νιώθουν πιο πολύ, φυσικά, είναι οι φτωχοί και οι απροστάτευτοι. Οι Πορτογάλοι φίλοι μου με ρωτούν συχνά τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Την βλέπουν σαν έναν καθρέφτη και ανησυχούν μήπως η βαριά κατάσταση που υπάρχει στην Ελλάδα φθάσει και εκεί. Τώρα το Σεπτέμβριο θα ανακοινωθούν τα καινούργια μέτρα λιτότητας από την κυβέρνηση. Όλοι τα περιμένουν με αγωνία, αλλά και με αυτόν το στωικό, σχεδόν μοιρολατρικό, τρόπο των Πορτογάλων. Όσο για το μέλλον μου, το βλέπω στην Πορτογαλία, κυρίως λόγω της δουλειάς του άνδρα μου. Έχουμε έναν γιο που είναι δίγλωσσος - μιλάει ελληνικά και πορτογαλικά. Εκείνος μεγαλώνει διαφορετικά, νιώθει σπίτι του και την Πορτογαλία και την Ελλάδα, αλλά με ένα τρόπο διαφορετικό από τον δικό μου. Οι δυνατότητες που έχει είναι μεγαλύτερες και διαφορετικές από εκείνες που είχαμε εμείς, όπως και οι κίνδυνοι και οι δυσκολίες. Το ταξίδι τι μου έμαθε; Με εμπλούτισε σαν άνθρωπο, με έκανε μια πολίτη του κόσμου και συνειδητά Ελληνίδα (Όλο το άρθρο ΕΔΩ)