Τετάρτη, Ιανουαρίου 25, 2012

«Τι να τα κάνω τα βραβεία σας…»


Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος θα μπορούσε να είχε απορρίψει το Mεγάλο Kρατικό Bραβείο παραφράζοντας ελαφρώς μερικούς από τους στίχους του: «Τί να τα κάνω τα βραβεία σας/ είναι πολύ ζαχαρωμένα/ ταιριάζουν σε σοκολατόπαιδα/ μα δε ταιριάζουνε για μένα». Πρέπει να είσαι γενναίος για να απορρίψεις τα βραβεία και ακόμα πιο γενναίος για να απορρίψεις τα μεγάλα βραβεία. Σε όλο τον κόσμο είναι λιγοστοί οι «αντιρρησίες βραβείων» σε σχέση με τα εκατομμύρια βραβείων που δίνονται.
Προσωπικά η πράξη του Ντίνου Χριστιανόπουλου με συγκίνησε. Είναι μια στάση ζωής, ανατρεπτική, βαθύτατα ανθρώπινη, με την χριστιανική έννοια του όρου. Περίμενα αυτή η πράξη να προκαλέσει  ουσιαστικές δημόσιες συζητήσεις για τον «θολό» κόσμο των βραβείων στην Ελλάδα και προπαντός για την αξιοκρατία. Ειδικά σε μια χώρα που πολλοί διψούν για βραβεία αλλά που οι περισσότεροι έχουν χάσει εντελώς την πίστη τους στην αξιοκρατία. Ίσως αυτό το τελευταίο είναι και ο λόγος που μια τέτοια συζήτηση δεν θα ανοίξει καν ή θα μείνει περιθωριακή.
Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα υπάρχει ένα ισχυρό ρεύμα που τάσσεται ενάντια σε αυτούς που διακρίνονται και πετυχαίνουν. Ένα ισχυρό ρεύμα που τάσσεται υπέρ της «ισότητας όλων». Αυτή η έννοια της ψεύτικης ισότητας όμως δεν έχει καμία σχέση με την πράξη του Ντίνου Χριστιανόπουλου. Δεν στηρίζεται σε καμία χριστιανική ηθική αλλά απλά και μόνο στην ηθική του φθόνου. Στην φιλοσοφία «να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα». Σε μια χώρα όπου δεν υπάρχει αξιοκρατία όποιος διακρίνεται και πετυχαίνει με τις δικές του δυνάμεις και την δική του αξία εισπράττει τον φθόνο, τον αποκλεισμό και την καχυποψία. Επιτρέπεται να «πετύχουν» μόνο εκείνοι που έχουν το μέσον, το σωστό πελατειακό δίκτυο, που ανήκουν στο σωστό «συνάφι».
Αν και σέβομαι βαθύτατα την στάση του ποιητή, είμαι υπέρ της αναγνώρισης της αξίας του άλλου και των βραβείων. Είμαστε ίσοι ως προς την ανθρώπινη υπόστασή μας αλλά δεν είμαστε ίδιοι. Διαφέρουμε στον τρόπο που σκεφτόμαστε, που δημιουργούμε, που τολμάμε. Σε μια πραγματικά αξιοκρατική κοινωνία δεν είμαστε όλοι ίσοι αλλά πρέπει να έχουμε ίσες ευκαιρίες. Σε αντίθεση με την σημερινή πραγματικότητα όπου ευκαιρίες έχουν συνήθως μόνο οι «λίγοι ημέτεροι».  Σε ένα τέτοιο περιβάλλον οι περισσότεροι δεν ξέρουν τι σημαίνει η λέξη «μοιράζομαι»: μοιράζομαι την πλατεία, τους κανόνες, τις αγωνίες, τις αξίες, τα αγαθά, τα βραβεία, την δημιουργία. Στην κοινωνία της δήθεν ισότητας είναι ο καθένας για τον εαυτό του, προσπαθώντας να τσακίζει τον πλησίον του σε έναν ασταμάτητο πόλεμο φθόνου, φθοράς και μνησικακίας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: