Τετάρτη, Μαΐου 02, 2012

Στην καρδιά σου κράμπα...



Τις προάλλες πήγαινα να κουρευτώ, σε έναν φίλο μου που έχει κομμωτήριο στα Σεπόλια. Με το που βγαίνω από την στάση του Μετρό πέφτω στο παραπάνω σύνθημα: «Αλβανοί φίδια». Πόσο δυστυχισμένη πρέπει να είναι μια χώρα όπου είκοσι ένα χρόνια γράφονται τα ίδια μισαλλόδοξα συνθήματα στους τοίχους; Τα «αιώνια μισαλλόδοξα συνθήματα» είναι και αυτά μέρος της πνευματικής και οικονομικής Ακινησίας και Σαπίλας. Φωτογραφίζοντας το σύνθημα, η μνήμη μου με πήγε στους πρώτους μήνες στην Ελλάδα, τότε που δεν ήξερα ούτε μια λέξη στα ελληνικά και μάζευα με λαιμαργία άγνωστες λέξεις, εκφράσεις, «κανονικές» και αργκό. Ήμουν σαν τον διψασμένο που βρίσκεται στην έρημο και οι άγνωστες λέξεις που μάθαινα ήταν οι οάσεις μου. Μάζευα τα πάντα, διάβαζα τα πάντα, τις ταμπέλες των μαγαζιών, τις διαφημίσεις, τα συνθήματα. Ακόμα και το σύνθημα Έξω οι Αλβανοί για μένα ήταν, στην αρχή, γνωστικό αντικείμενο.
Τα συνθήματα Έξω οι Αλβανοί άρχισαν τότε (φθινόπωρο του 1991) να πληθαίνουν και στους εξωτερικούς τοίχους της Φιλοσοφικής Σχολής όπου φοιτούσα. Μετά από λίγο καιρό κατέκτησαν και τους εσωτερικούς τοίχους. Μαζί με το Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ έγιναν τα επικρατέστερα συνθήματα. Θυμάμαι πως φιληθήκαμε για πρώτη φορά με την Ευρώπη ενώ καθόμασταν σε ένα παγκάκι όπου αναγραφόταν το σύνθημα Η Μακεδονία είναι ελληνική. Δίπλα της, με βιαστική γραφή, το σύνθημα Ειμαστε γαύροι απ’ τον Πειραιά, γαμάμε Τούρκους, βαζέλες και Βορρά. Η μνήμη μου ήταν σαν σφουγγάρι εκείνο τον πρώτο καιρό. Ακόμα και τα χρώματα και τους χαρακτήρες της γραφής των συνθημάτων αποτύπωνε. Το σύνθημα Η Μακεδονία είναι ελληνική γραφόταν συνήθως με μπλε γράμματα, κεφαλαία, άκαμπτα, σαν στρατιώτες σε παρέλαση. Το ίδιο και το Έξω οι Αλβανοί, το οποίο έβρισκες όλο και πιο συχνά στην παραλλαγή Έξω οι βρομοαλβανοί. Είχες την εντύπωση ότι τα έγραφε το ίδιο χέρι. Μόνο που για το δεύτερο, εκτός από το μπλε, χρησιμοποιούσαν κι άλλα χρώματα, όπως μαύρο, πράσινο και κόκκινο. Σε κάποια στάση λεωφορείου το πέτυχα ακόμα και με ροζ χρώμα. Με τα χρόνια, πάντως, έκαναν την εμφάνισή τους και συνθήματα που υπερασπίζονταν τους Αλβανούς και τους άλλους μετανάστες. Το πιο γνωστό ήταν το Μετανάστες, μη μας αφήνετε μόνους με τους Ελληνάρες. Το σύνθημα Έξω οι Αλβανοί ήταν φανερό για μένα τι σήμαινε. Δε χρειαζόμουν εξηγήσεις. Υπήρχαν όμως λέξεις που με μπέρδευαν στα συνθήματα. Μου πήρε κάποιο χρόνο μέχρι να καταλάβω τη διαφορά ανάμεσα στον ΠΑΟ, τον ΠΑΟΚ και το ΠΑΣΟΚ. Ή τη διαφορά ανάμεσα στο ΚΚΕ, το ΚΚΕ Εσωτερικού, το ΚΚΕ (μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ. 
Με αυτές τις αναμνήσεις μπήκα στο κομμωτήριο του φίλου μου, μέλος και αυτός της ομάδας των «Φιδιών». Μετά το κούρεμα πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Σε μια γωνία συνάντησα ένα καινούργιο σύνθημα.



Το αφιερώνω σε όλους τους ξενέρωτους, στους ρατσιστές και τα αρρωστημένα μυαλά, τους μίζερους, σε όλους αυτούς που αντί να το δημιουργήσουν το μέλλον προσπαθούν να το σκοτώσουν, σε αυτούς που αντί να συνυπάρχουν με το διπλανό τους θέλουν να το εξοντώσουν, στους πολιτικούς απατεώνες κάθε είδους, στους μισαλλόδοξους, στους πολιτικούς εμπόρους της πνευματικής Σαπίλας και Βίας, σε αυτούς που ουρλιάζουν χτυπώντας ταμπούρλα και κραδαίνοντας συρματοπλέγματα «Είμαστε Πολλοί!»: είστε πολύ άθλιοι και το τελικό σας «όραμα» είναι να την ευνουχίζετε αυτή την χώρα για δεκαετίες. Εύχομαι ο αυριανός κόσμος και η αυριανή Ελλάδα να μοιάζει με τον χειρότερο εφιάλτη σας. Γιατί θα είναι λίγο πιο ανθρώπινη και λιγότερο καταθλιπτική...

3 σχόλια:

Νimertis είπε...

χαίρομαι που ανταμώθηκα με τη σκέψη σου, τη γραφή σου και το ιστολόγιό σου... την καλησπέρα μου...

Λωτοφάγος είπε...

Αφού καταφέρατε και διαχωρίσατε τα διάφορα ΚΚΕ, μπράβο σας. Ξέρω πολλούς γηγενείς που ακόμα τα μπερδεύουν.
Όσο για το τελευταίο σύνθημα, εξαιρετικό! Μακάρι οι καρδιές των ανθρώπων να μην ήταν τόσο σκοτεινές και μισαλλόδοξες!

Appelsinpiken είπε...

Είναι από τα πιο όμορφα κείμενα που έχω διαβάσει, Γκαζμέντ.

Βαθιά αληθινό, καθώς η μισαλλοδοξία που περιγράφεις αναπαραγόταν και εξακολουθεί να αναπαράγεται. Ειδικά μετά τα αποτελέσματα αυτών των εκλογών, λίγο ακόμη μίσος θα ξεχυθεί στους δρόμους περισσότερο ελεύθερο, βουλευτικά καθαγιασμένο.

Δύσκολες οι μέρες που έρχονται και οι σκέψεις θα γραφτούν και πάλι στους τοίχους...