Σάββατο, Μαΐου 05, 2012

Η καλη μετανάστρια από την κοιτίδα του πολιτισμού


Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε από την κα. Εύα Αυγερινού, διευθύντρια Λαϊκού Πανεπιστημίου στην Σουηδία. Τις προηγούμενες μέρες η ίδια συμμετείχε σε ανταλλαγή απόψεων (που στα ελληνικά φόρουμ μετατρέπεται συχνά σε «ανταλλαγή πυρών») πάνω σε ένα post που είχα δημοσιεύσει. Φεισμπουκικοί μου «φίλοι» την είχαν αποκαλέσει «υπάνθρωπο» λόγω των απόψεών της. Ως απάντηση η κα. Αυγερινού έγραψε το παρακάτω άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Κέντρου Ελληνικού Πολιτισμού της Σουηδίας
 
της Εύας Αυγερινού
Παρακολουθώ τα ελληνικά νέα από τα ΜΜΕ του διαδικτύου αλλά και από συζητήσεις στα κοινωνικά ΜΜΕ, ανήσυχη για την ραγδαία ανάπτυξη του ρατσισμού στην Ελλάδα και για τις συντονισμένες δραστηριότητες των φασιστικών πολιτοφυλάκων και του ελληνικού κράτους που έχουν αρχίσει την εθνική κάθαρση της χώρας. Συμβαίνει συχνά να γράφω και να συμβάλλω σε συζητήσεις στην προσπάθειά μου να επέμβω και να υπογραμμίσω έντονα την κριτκή μου ενάντια στην πολύ συνηθισμένη φασιστοειδή, ρατσιστική και σεξιστική, λεκτική βία. Και πολύ συχνά υφίσταμαι τις συνέπειες, υπό τη μορφή βομβαρδισμού με ύβρεις και στιγματισμού μου ως προδότρια. Αυτά δεν συμβαίνουν σε τίποτα ύποπτα μέρη του ψηφιακού υπόκοσμου ούτε σε τίποτα δεξιοκρατούμενα, εθνικιστικά φόρουμ, αλλά σε υποτιθέμενους σοβαρούς χώρους, ελλάδας και σουηδίας, όπου συχνάζουν άνθρωποι που θεωρούν τους εαυτούς τους διανοούμενους, επιστήμονες, πολιτισμένους, αριστερούς και προοδευτικούς. Είναι οι λεγόμενοι συμπατριώτες μου (και όχι συμαπτριώτισσες, γιατί είναι πάντα άντρες που μου επιτίθενται). Ολ’ αυτά μου δίνουν την ευκαιρία γι’αλλη μια φορά να συλλογιστώ γύρω από την ελληνική διαλογική κουλτούρα αλλά και γύρω από το θέμα της καλής ελληνίδας μετανάστριας.
Διαπιστώνω αρχικά οτι αν κανείς κάνει κριτική  στη χώρα που λέγεται Ελλάδα και στους μύθους των ελλήνων για τον εαυτό τους, που δυστυχώς είναι διαποτισμένοι από ρατσισμό και εθνικισμό, τότε δεν είναι κανείς ιδιαίτερα δημοφιλής. Το να είσαι ελληνίδα και να κάνεις κριτική στην Ελλάδα δεν είναι καθόλου αποδεκτό με τον τρόπο που είναι αποδεκτό να κανεις κριτική στη Σουηδία αν είσαι  σουηδέζα. Και παρ’ολο που οι έλληνες περιλούζουν ο ένας τον άλλον με απερίγραπτες προσβολές για τις πολιτικές απόψεις τους, μόλις καποιος στρέφεται ενάντια στην πατρίδα ενώνονται ολες οι πλευρές ενάντια στον προδότη. Είμαι κι εγώ μια τέτοια προδότρια, έτσι μ’εχουν αποκαλέσει πολλές φορές και με πολλούς τρόπους. Και γνωρίζουμε τι παθαίνουν οι προδότες σε καιρούς πολέμου, ξέρω λοιπόν που θα βρισκόμουν κάτω από αλλες περιστάσεις. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να κριτικάρει τους έλληνες, ομως το μεγαλύτερο έγκλημά μου δεν είναι οτι είμαι μια ελληνίδα που κάνει κριτική αλλά μια μετανάστρια που κάνει κριτική. 
Πρόκειται για μια φασιστοειδή κουλτούρα συνομιλίας όπου ο αποκλίνων, εκείνος που παραβιάζει τις καθιερωμένες αντιλήψεις, βρίσκεται αντιμέτωπος με συμπαγή λεκτική βία, κατι που δεν είναι τίποτε άλλο από συστηματικό εκφοβισμό. Οι απόψεις αντιμετωπιζονται με προσωπικές επιθέσεις του πλέον προσβλητικού και απανθρωποποιητικού είδους. Ο στόχος είναι να αποσιωπηθεί αυτός που έχει αντιθετη άποψη μέ οπλο τον διασυρμό, πράγμα που μπορει να καταλήξει, μετά από μια αναζήτηση στο Google, ακόμα και σε πραγματικές απειλές του τύπου «ξερουμε ποιά είσαι».
Εκείνο που είναι ακομα πιο ανησυχητικό είναι ολοι εκείνοι που γίνονται μάρτυρες του εκφοφισμού και διασυρμού χωρίς να διαμαρτύρονται. Προσβολές και προσωπικές επιθέσεις είναι ένας ομαλοποιημένος τύπος συνομιλίας και οι περισσότεροι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τον εκφοβιστή με λογικά επιχειρήματα χωρίς να αγγίζουν την συμπεριφορά του. Έτσι ο φασισμός βρίσκεται ενσωματωμένος στην κουλτούρα σαν καθημερινή πρακτική.  Και την ίδια στιγμή που ο φασισμός γινεται διαλογική πράξη,  περιγράφονται καποιοι  «αλλοι» ως φασίστες μια και «εμεις» είμαστε όχι μόνο προοδευτικοί αλλά και ιδιοκτήτες της κοιτης του πολιτισμού.
Αν είσαι μετανάστρια τότε επιτρέπεται να εχεις απόψεις για την Ελλάδα μόνο αν αυτές είναι θετικές και γεμάτες πόνο. Αν ένας σουηδός κανει κριτική τότε οι έλληνες του εξηγούν την «αλήθεια», αν μια ελληνίδα κάνει κριτική τότε εκφοβίζεται για να σιωπήσει. Εγώ δεν έχω δικαίωμα να εκφράζομαι εφ’όσον εγώ, ζώντας σε μια χώρα του βορρά, ανήκω στην παγκόσμια τάξη προνομιούχων (το οποίο  είναι πλέον έγκλημα, από την ημέρα που οι έλληνες έπαψαν να ανήκουν σ’αυτήν). Έτσι φαντάζονται οτι δίνουν μια ηρωική ταξική μάχη όταν κλωτσάνε εμένα ονομάζοντάς με προνομιούχα. Μέσα στο μίσος αυτό που στρέφεται ενάντιά μου δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανεις τον φθόνο. Φθόνο για κάποιαν που ζει σε μια χώρα όπου οι ίδιοι ονειερεύονται να ζούν αλλά που είναι ανίκανοι να χτίσουν αφού ασχολούνται μόνο με το να απαξιώνουν και να χτυπάνε ο ένας τον άλλον. Φυσικά δεν υπάρχει χρόνος ν’ασχολούνται με τη χώρα τότε. Ως προνομιούχα μετανάστρια θα πρέπει λοιπόν να το βουλώνω και να στέκομαι στο πλευρό της πατρίδας μου.
Εάν ήμουν άντρας δεν θα μου επιτιθενταν κανεις τόσο σκληρά ούτε τόσο προσβλητικά. Αλλά αυτή ειναι μια μάτσο, σεξιστική κουλτούρα που βασίζεται στην περιφρόνηση της γυναίκας. Εφ’ όσον είμαι γυναίκα νιώθει ο άλλος ελεύθερος , και παίρνει μόνος του το δικαίωμα, να με μεταχειρίζεται σαν άνθρωπο με μικρότερη αξία ή ακόμα και σαν υπάνθρωπο όταν παραβιάζω τη νόρμα.

Η καλή μετανάστρια...

Η καλή μετανάστρια υποφέρει κυρίως απο νοσταλγία. Η νοσταλγία δεν είναι μόνο ένα συναίσθημα, είναι ένα τελετουργικό που πρέπει να ασκείται επιδεικτικά. Πρέπει να επαναλαμβάνεται σαν μοτίβο στις συνήθειές σου, στον τρόπο που μιλάς, στην επιλογή θεμάτων συνομιλίας, στα γούστα σου. Πρέπει να δείχνεις οτι υποφέρεις απο τη μετανάστευση, από το να ζεις στα ξένα, από την ξενητειά. Πρέπει ν’ακούς τραγούδια της ξενητειάς, υπάρχουν αμέτρητα τέτοια τραγούδια αφού υπάρχουν τόσοι έλληνες στο εξωτερικό όσοι και στην Ελλάδα. Μια γιγάντια αγορά της νοσταλγίας.
Η καλή μετανάστρια πρέπει να είναι περήφανη για την υποτιθέμενη καταγωγή της. Δεν υπάρχει καμμία απόδειξη ότι είμαι συγγενής με τους έλληνες της αρχαιότητας όμως σαν καλή μετανάστρια πρέπει να προσποιούμαι οτι είμαι και να συμπεριφέρομαι σαν να ήταν οι αρχαίοι ξαδέρφια του πάππου μου ή κάτι παρόμοιο. Η καλή μετανάστρια πρέπει να κάνει διαφήμιση για τη χώρα της, κάνει μάρκετιγκ εθελοντικά και αφιολοκερδώς για τις επιχειρήσεις άλλων στο όνομα του πατριωτισμού. Δεν έχει καμμία σημασία εάν η ίδια η χώρα κάνει συνεχώς τον εαυτότ της ρεζίλι διεθνώς, εσύ θα στέκεσαι εκεί σαν κάστρο που υποστηρίζει το αντιθετο. Πρεπει να έχεις εικόνες με λευκά σπίτια και γαλανές θάλασσες στους τοίχους του σπιτιού σου και στο διαδίκτυο, πρέπει να κολυμπάς στο γαλανόλευκο σε όλες του τις μορφές. Γιατί το λευκό και το γαλάζιο είναι τα μόνα γνήσια χρώματα. Πρέπει ν’ακούς ελληνική μουσική γιατί είναι η πιο μελωδική μουσική του κόσμου. Πρέπει να είσαι άσσος στο ελληνικό φαγητό γιατί είναι το πιο γευστικό φαγητό του κόσμου. Τα παιδιά σου πρέπει να μιλάνε ελληνικά γιατί είναι η πιο εξελιγμένη γλώσσα του κόσμου. Κυρίως πρέπει να νοσταλγείς, και πρεπει να το δείχνεις. Όταν η Ελλάδα κερδίζει κύπελλο στο ποδόσφαιρο πρέπει να βγάζεις το ουρλιαχτό του νικητή, παρ’ολο που είναι εμφανέστατο οτι οι ντοπαρισμένοι παίκτες τρέχουν τοσο γρήγορα και τόση ώρα οσο δεν έχουν κάνει ποτέ, ουτε πριν ουτε μετά απ’αυτό το ματς. Πρέπει να κοκορεύεσαι όταν είναι Ολυμπιακοί στην Ελλάδα παρ’ολο που η χώρα αυτή δεν διαθέτε ούτε πρωταθλητές ούτε αθλητική κουλτούρα. Πρέπει να θριαμβολογείς όταν η Ελλάδα κερδίζει τη Γιουροβίζιον παρ’ολο που όλοι ξέρουν οτι το έκανε μ’ενα σουηδικό τραγούδι, μια σουηδέζα τραγουδίστρια και μια σουηδική παραγωγή. Πρέπει να προσποιείσαι οτι είσαι πολίτης σ’ενα νορμαλ κράτος παρ’ολο που όταν πηγαίνεις στο προξενείο της μπανανίας για να βγάλεις ένα μπανανοδιαβατήριο είναι κλειδαμπαρωμένο: κλειστό λόγω αποκάλυψης οργανωμένης απάτης με εισαγωγές αυτοκινήτων. Πρέπει να συναναστρέφεσαι τους συμπατριώτες σου και να απολαμβάνετε μαζί τη συλλογική μιζέρια της ξενητειας στην ελληνική κοινότητα χύνοντας βόθρο ύβρεων στους κομματικούς αντιπάλους και νιώθοντας ξύπνιοι και καπάτσοι που εξαπατούν το σουηδικό δημόσιο κάνοντας κομπίνες με τα διάφορα κοινωνικά επιδόματα.
Όταν αλλοι κάνουν κριτική στη χώρα σου πρέπει να υποστηρίζεις πεισματικά οτι το ελληνικό έθνος είναι ένα θύμα. Στην πραγματικότητα ολοκληρη η υφήλιος έχει επιτεθεί στους έλληνες, όλοι, σε όλες τις εποχές, τους φθονούσαν. Αν οι έλληνες καμμιά φορά έκαναν και καμμιά σφαγή (κι έχουν κάνει μπόλικες) τό έκαναν πάντα ως αυτοάμυνα, για να σώσουν όχι μόνο τη χώρα, την τιμή και την ταυτότητά τους, θυσιάστηκαν για να σώσουν τον παγκόσμιο πολιτισμό από τους βαρβάρους. Ο γενικός φθόνος απέναντι στους έλληνες οφείλεται στην ουσία στο ότι οι έλληνες είναι ο πιο ευφυής λαός του κόσμου, έχουν την ωραιότερη χώρα του κόσμου και την πιο εξελιγμένη γλώσσα. Και κυρίως γιατί είναι η κοιτιδα του πολιτισμού. 
Η καλή μετανάστρια πρέπει πάντα να νοσταλγεί και να αναζητά την επιστροφή στην πατρίδα και στον πολιτισμό και πρέπει πάντα να κάνει διακοπές στα πάτρια εδάφη. Οτιδήποτε άλλο είναι προδοσία. Η καλή μετανάστρια υποφέρει στα ξένα και πρέπει συνεχώς να περιγράφει και να αναπαριστά τον εαυτό της ως θύμα της ξενητειάς. Δεν έχει σημασία αν περνάει καλά, αυτη της την ευημερία πρέπει να την πληρώσει υποφέροντας από νοσταλγία. Δεν επιτρέπεται να χαίρεται που ζει στα ξένα. Αυτη η αυτολύπηση και μιζέρια είναι φυσικά ένας μηχανισμός αυτοάμυνας ενάντια στο φθόνο. Επειδή ο φθόνος καταφέρνει το πλήγμα του υπο τη μορφή της ενοχοποίησης εκείνου που εγκατέλειψε την ομάδα. Το να είσαι μια καλή ελληνίδα μετανάστρια είναι μια μπερδεμένη υπόθεση, βεβαρυμένη από ενοχές και ντροπή.

.... από την χώρα των παρθένων που απειλούνται με ξένη εισχώρηση

Πως εξηγείται το οτι αυτός ο καθόλα ανώτερος λαός δεν έχει την ηγεσία του κόσμου; Ο ελληνικος εθνικός μύθος έχει λύσει αυτό το παράδοξο μέσα από τη μορφή του Ζορμπά. Ο έλληνας ξέρει την τέχνη του ζειν.  Απολαμβάνει τη ζωή βρισκόμενος σε συνεχή στύση (ο έλληνας είναι άντρας, η γυναίκα είναι ένα αξεσουάρ). Αυτός είναι ο λόγος που δεν έχει την παγκόσμια ηγεσία, αντί γι’αυτό έχει επιλέξει ν’ απολαμβάνει τη ζωή, να ζει στο παρόν. Αυτοι εκεί στο βορρά, ίσως να έχουν ευημερία και οργανωμένες κοινωνίες αλλά αυτά τα έχουν γιατί δεν είναι άνθρωποι, είναι ρομπότ. Δουλεύουν τόσο πολύ που δεν χαίρονται τη ζωή, οι άντρες γίνονται ανίκανοι από την πολλή δουλειά, και γι’αυτό οι γυναίκες τους κατεβαίνουν κοπαδιαστά στην Ελλάδα τα καλοκαίρια να συναντήσουν χαρωπούς και ξεκούραστους ελληνικούς φαλλούς. Ελλειψει διανοητικής ή τεχνικής παραγωγής ανταγωνίζονται οι έλληνες τον υπόλοιπο σύγχρονο κόσμο με την σεξουαλική τους ικανότητα.
Η ελληνική πολιτισμική ταυτότητα είναι αμφίθυμη και ταλαντεύεται ανάμεσα στο θαυμασμό για τους ηγεμονικούς πολιτισμούς και το φθόνο απέναντί τους. Ανάμεσα στο κόμπλεξ κατωτερότητας και στην αλαζονεία, ανάμεσα στη ντροπή και στην απογοήτευση. Κυρίως είναι μια ταυτότητα που δεν διαθέτει αυτοεκτίμηση, στηρίζεται στο πως βλέπουν τον έλληνα οι άλλοι. Οι άλλοι, «οι ξένοι», οι πολιτισμικά ηγεμονικοί λαοί, αυτοί που ο έλληνας λατρεύει και μισεί. Αυτός είναι ο λόγος που οι έλληνες σήμερα είναι τόσο βαθιά απογοητευμένοι, ηθικά διαλυμένοι θα έλεγα, από την εικόνα των ελλήνων που περιγράφεται στα ευρωπαϊκά ΜΜΕ. Η τατότητα και η αυτοπεποίθησή τους είναι τελειώς εξαρτημένη από αυτή την εικόνα. Γι’αυτο βιώνουν τέτοια απελπισία όταν η εικόνα αυτή είναι αρνητική, με τον ίδιο τροπο που έρχονται σχεδόν σε οργασμό μόλις καποιος, οποιοσδήποτε,  απο την ηγεμονική δύση κάνει την παραμικρή θετική δήλωση γι’αυτούς.
Οταν ένας «παρεξηγημένος» λαός με κομπλεξ κατωτερότητας έχει βαυκαλιστεί πιστεύοντας οτι έχουν μπει στη λέσχη των πλούσίων και ανασάνει λίγο από τον αέρα τους, πέφτει απότομα απο τα ύψη των ψευδαισθήσεων στο βρωμερό έδαφος της πραγματικότητας, τότε η πτώση πονάει. Και είναι αυτή η στιγμή που η καλή μετανάστρια πρέπει να δώσει τη στήριξή της και ν’αποδείξει την ελληνικότητά της. Τώρα είναι η μάχη των Θερμοπυλών. Θρι Χαντρετ. Στους δύσκολους καιρούς αποδείχνετια ποιος είναι ο καθένας.  Αν οχι τώρα, πότε θα προσποιηθείς οτι είσαι εντελώς κατάπληκτη μ’αυτην την απρόβλεπτη και απίθανη κατστροφή που έχει πλήξει αυτήν την αθώα χώρα; Αν όχι τώρα, πότε θ’αποδειχτεί οτι οι έλληνες ΕΙΝΑΙ θύματα των ξένων, αθώα  θύματα μιας εκταταμένης, παγκόσμιας συνωμοσίας;
Οι παρθένες απειλούνται απο τα στίφη των ξένων εθνών που θέλουν να εισχωρήσουν στη χώρα τους, σωματικά, οικονομικά, πολιτισμικά, πολιτικά, κοινωνικά και να ρυπάνουν την φαντασιακή βιοπολιτσμική κληρονομιά τους. 
Εκείνος που στην κρισιμη ατυή στιγμή κανει κριτική στην ελληνικότητα και που δεν νιώθει καμμία έκπληξη μ’αυτά που έχουν αποκαλυφθεί στα μάτια του κόσμου αυτός είναι συνωμότης μαζί με την παγκόσμαι ελίτ που θέλει να καταβροχθίσει τη χώρα των παρεξηγημένων μεγαλοφυΪών. Οι έλληνες έχουν κατά τη γνώμη τους μεταβληθεί σε προλετάριους (που κατά τ’αλλα και ταυτόχρονα είναι μαύροι εργοδότες υπηρετριών και άλλων εργατών-δούλων). Οι καταπιεστές τους είναι το διεθνές κεφάλαιο (η Ελλάδα έχει μόνο μαύρο κεφάλαιο που δεν φαίνεται) καθώς και οι βρωμεροί μετανάστες (οι πραγματικοί έλληνες εργάτες, μαύροι κι αυτοί). Τα αισθήματα κατωτερότητας και αναξιότητας γεννούν το φθόνο. Γεννούν επίσης το μίσος γι’αυτούς που θα «πρεπει»να βρίσκονται ακόμα πιο κάτω, σ΄ενα κόσμο που λειτουργει σύμφωνα με την αρχή της έκφρασης «γλείφε προς τα πάνω και κλώτσα προς τα κάτω».
Η έλλειψη δημοκρατικής διαλογικης κουλτούρας σημαίνει οτι δεν υπάρχει η ικανότητα να σέβεσαι τον συνομιλητή σου ακόμα κι αν εκείνος έχει αντιθετες απόψεις. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς τι παθαίνουν οι αντιφρονούντες σε μια χώρα όπου το κόμπλεξ κατωτερότητας είναι συστατικό της εθνικής ταυτότητας και όπου ο εκφοβισμός και ο διασυρμός είναι ομαλότητες της καθημερινής ζωής και του δημόσιου λόγου. Εύκολα καταλαβαίνει επίσης κανείς τι συμβαίνει όταν μια ξεδιάντροπη μετανάστρια μπαίνει στον εθνικό λασπότοπο και τρυπάει τα μπαλόνια των εθνικών μύθων.
Μια «καθαρή» χώρα δεν είναι μόνο εθνικά καθαρή αλλά και καθαρή από κριτική. 

2 σχόλια:

peace w είπε...

Εχει τοσες αληθειες σ'αυτο το αρθρο που το μονο που μου ερχετε να πω ειναι μπραβο και ευχαριστω

Σήφης Ανωγειανάκης είπε...

Κυρία Αυγερινού, σας ευχαριστούμε πολύ για την δωρεάν Ψυχανάλυση. Οπωσδήποτε, είναι η πατριωτική σας προσφορά σε αυτά τα δύσκολα χρόνια της Κρίσης. Χωρίς εσάς, ένδεκα εκατομμύρια έλληνες (που μένουμε στην Ελλάδα) θα έπρεπε να δώσουμε πολλά λεφτά σε μουρλόγιατρους για μια τέτοια δουλειά.

Πάντως, υπάρχουν κάμποσες αλήθειες μέσα στο άρθρο σας.