Σάββατο, Ιουνίου 09, 2012

Μαθαίνοντας ελληνικά με τον Κώστα Ταχτσή


 Το παρακάτω κομμάτι είναι απο το βιβλίο μου "Με λένε Ευρώπη". Αφιερωμένο στο σημερινό Athens Pride. Γιατί σήμερα είμαστε όλοι Αλβανοί, Έλληνες, Πακιστανοί, Εβραίοι gay, λεσβίες, bisex και τραβεστί. Ενάντια στα φασιστόμουτρα, τους εθνικοσοσιαλιστές δολοφόνους και όσους τους ανέχονται...


"Σήμερα, μπορώ να έρθω ακόμα και στα χέρια με αυτούς που περιφρονούν τους ομοφυλόφιλους. Τότε, όμως, η αφήγηση του Ταχτσή με είχε σοκάρει. Ήταν ένας άντρας στον οποίο άρεσαν οι άλλοι άντρες. Ομοφυλόφιλος. Από αυτούς που στην Αλβανία κρύβονταν και δεν τολμούσαν ποτέ να το πουν και να το δείξουν δημόσια. Δεν υπήρχε μεγαλύτερη ατίμωση από το να είσαι άντρας που σου αρέσουν οι άλλοι άντρες. Περιφρονούσα, τότε, τους ομοφυλόφιλους. Τους μισούσα, τους θεωρούσα, όπως και το περιβάλλον στο οποίο είχα μεγαλώσει, αρρωστημένους. Στην καλύτερη περίπτωση, τους λυπόμουν. Οι γονείς μου θα προτιμούσαν να ήμουν ανάπηρος, να μείνω τυφλός, να πάθω καρκίνο, παρά να μου συμβεί τέτοιο πράγμα. Όσοι τολμούσαν να εκδηλώσουν την ομοφυλοφιλία τους δημόσια γίνονταν η χλεύη του κόσμου. Το Κόμμα όχι μόνο τους καταδίκαζε, αλλά τους φυλάκιζε, για να μη μεταδίδουν την αρρώστια τους στους άλλους.  
Το βιβλίο του Ταχτσή με απωθούσε και ταυτόχρονα με τραβούσε σαν μαγνήτης. Υπήρχαν κομμάτια που καταλάβαινα. Υπήρχαν άλλα που δεν καταλάβαινα. Και έπλεα συνέχεια σε έναν ωκεανό άγνωστων λέξεων. Σε έναν ωκεανό άγνωστων εικόνων. Άνοιγα αμέτρητες φορές το λεξικό. Προσπαθούσα να κολλήσω μαζί τις άγνωστες λέξεις, να μαντέψω τις κλίσεις των ρημάτων, τις αλλαγές των άρθρων, τους μετασχηματισμούς των αντωνυμιών, τα βίτσια των επιρρημάτων. Έκανα πιο πολύ μια διαισθητική ανάγνωση. Κάθε πρόταση που καταλάβαινα ή που νόμιζα ότι καταλάβαινα με γέμιζε με απίστευτη χαρά. Σημείωνα ξανά τις άγνωστες λέξεις, τις επαναλάμβανα, τις αποθήκευα στη μνήμη, θύμωνα όταν τις ξεχνούσα.
Κάθε τόσο πήγαινα στην τουαλέτα, στηνόμουν μπροστά στο ολόσωμο καθρέφτη και διάβαζα φωναχτά Ταχτσή. Ήθελα να δω πώς έμοιαζα όταν μιλούσα ελληνικά. Διάβαζα, διάβαζα, αφού είχα βρει τις περισσότερες άγνωστες λέξεις, αφού είχα καταλάβει στο περίπου το νόημα, διάβαζα μέχρι τελικής πτώσεως: «...είχα δει σκελετωμένους ανθρώπους να ξεψυχάνε απ’ την πείνα και το κρύο, είχα πεινάσει κι είχα κρυώσει κι εγώ ο ίδιος, είχα βγει ένα πρωί απ’ το σπίτι για να πάω στο σχολείο κι είχα δει στο ρείθρο του δρόμου και σε μικρή απόσταση το ένα απ’ τ’ άλλο δυο πτώματα εκτελεσθέντων με τα μυαλά χυμένα έξω απ’ το κρανίο, που ’χαν αφήσει οι Γερμανοί και οι Ταγματασφαλίτες σε κοινή θέα για παραδειγματισμό...» Έκανα μια παύση. «...η έκβαση του Εμφυλίου είχε κριθεί προ πολλού, λυπόμουν τους χαμένους, σιχαινόμουν τους νικητές, μα, σα νέος που θέλει να ζήσει επιτέλους και να κερδίσει λίγο απ’ το χαμένο χρόνο, κι ακόμα σα νεοσσός επαναστάτης κατά των κοινωνικών συμβάσεων, ιδιαίτερα αυτών που αφορούσαν την ερωτική ζωή, τους έβλεπα και τους δύο σαν εχθρούς». Κι άλλη παύση. «...οι άντρες που κυκλοφορούσαν στην Αθήνα, πολίτες ή φαντάροι, κατά τεκμήριο δεξιοί, ξεφώνιζαν αλύπητα τις αδερφές, δε μου ’χε συμβεί ποτέ εμένα, έπαιρνα πάντα ένα πολύ αυστηρό ύφος, αλλ’ αυτό ακριβώς εμπόδιζε και κάθε επικοινωνία, το ξεφωνητό ήταν ένα είδος πρωτόγονου φλερτ, έπρεπε να το υποστείς αδιαμαρτύρητα και χαριτωμένα για να επιβεβαιώσεις το αντριλίκι τους, και τότε δέχονταν να σου επιδαψιλεύσουν όλες τις χάρες τους, αρκετά σαχλές κάτω από τέτοιες συνθήκες και πολύ αμφίβολης ποιότητας για ανθρώπους υποσιτιζόμενους, ακόμα και βρώμικους, α, Θεέ μου, τα σώβρακα των Ελλήνων την εποχή εκείνη!» Άλλη παύση. «...απ’ την άλλη μεριά, το Κόμμα όχι μόνο θεωρούσε την ομοφυλοφιλία θανάσιμο αμάρτημα, αλλά μαθαίναμε ότι απαγόρευε στους Μακρονησιώτες ακόμα και τη μαλακία, κοντά στα μαρτύρια που τραβούσαν στα χέρια των σαδιστών αναμορφωτών τους, είχαν κι αυτό το βάσανο, να μην μπορούν να τραβήξουν μια παχιά και να μεταφερθούν για λίγο στον κόσμο των ελεύθερων ανθρώπων...». Μπορεί να μου έπαιρνε και τρεις ώρες για να το διαβάσω σωστά το κομμάτι. Πάντα μπροστά στον καθρέφτη της τουαλέτας. Ήμουν ο ηθοποιός και ο θεατής του εαυτού μου μαζί".