Παρασκευή, Ιουλίου 20, 2012

Μια συνέντευξη στη Metropolis


  • Φτάσατε στην Ελλάδα το 1991. Πόσο καιρό σας πήρε να προσαρμοστείτε στη χώρα;
Βλέποντας την εμπειρία μου στην Ελλάδα, την «προσαρμογή» μου, όπως την αποκαλείτε, θα την παρομοίαζα με ένα ράλι, με το Ράλι Ακρόπολης παραδείγματος χάριν, κακοί δρόμοι, απότομες και επικίνδυνες στροφές, χωρίς συνοδηγό, με κάποιους θεατές που είναι πολύ φιλικοί και άλλους που θέλουν οπωσδήποτε να γκρεμοτσακιστείς. Στο ράλι βέβαια υπάρχει ένα τέλος, ενώ η προσαρμογή είναι πάντα ένα work in progress, όχι μόνο για όσους έρχονται από έξω, αλλά και για αυτούς που έχουν γεννηθεί εδώ. Γιατί είναι η ίδια η ζωή. Σε κάποια πράγματα πάντως έχω μείνει απροσάρμοστος και ανένταχτος. Δεν μπορώ να συνηθίσω με τίποτα την αγένεια, τη νοοτροπία «κάνω ότι θέλω», το συμπλεγματικό εθνικισμό, τη θρησκοληψία, τη βία. Επίσης να μην ξεχάσουμε ότι το γεγονός πως Ελληνες και Αλβανοί μοιράζονται την ίδια βαλκανική νοοτροπία, με τα καλά και τα κακά της, βοήθησε πολύ... (Η Συνέχεια ΕΔΩ)

Δεν υπάρχουν σχόλια: