Τρίτη, Δεκεμβρίου 18, 2012

Τόσο δα...


Όταν ακούω ανθρώπους δημοκρατικούς να λένε "οι Χρυσαυγίτες τον Στρατούλη βρήκαν να χτυπήσουν!" με πιάνει απελπισία. Είναι δυνατόν να είναι τόσο ρηχή η πολιτική σκέψη; Είναι δυνατόν να ψάχνουμε εξισώσεις του τύπου "τι Στρατούλης τι Χρυσαυγίτες;". Ούτε εγώ συμπαθώ τον κ. Στρατούλη αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να σκέφτομαι ότι ο Στρατούλης σήμερα, εσύ αύριο και εγώ μεθαύριο. Δεν υπερασπιζόμαστε τον ΣΥΡΙΖΑ όταν υ
περασπιζόμαστε τον κ. Στρατούλη που δέχθηκε επίθεση απο την ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής. Για όσους επικρίνετε την Αριστερά στην Ελλάδα (και απευθύνομαι σε πραγματικούς δημοκράτες φυσικά και όχι στους ακροδεξιούς που έχει μαζέψει η ΝΔ, οι οποίοι  ονειρεύονται την αποκατάσταση του μετεμφυλιακού ακροδεξιού κράτους), με την στάση σας υιοθετείτε την χειρότερη και πιο επαρχιώτικη εκδοχή της. Εύχομαι, έστω για μια φορά, να μην μοιάζει η Ελλάδα με ένα καφενείο όπου οι άνθρωποι ορίζουν τις πολιτικές τους συμπεριφορές αποκλειστικά σύμφωνα με τα παιδικά τους βιώματα ή τα εφηβικά τους απωθημένα. Λίγο πιο πέρα απο τη μύτη μας, λιγάκι πιο πέρα, τόσο δα...

Δεν υπάρχουν σχόλια: