Κυριακή, Φεβρουαρίου 26, 2012

European Fall and the future of Europe

The Danish daily “Politiken” (one of the biggest in Denmark) is promoting a dialogue on Europe inviting and organizing in Copenhagen open debates with intellectuals, specialists, writers etc. from all over Europe. I had the great honor to be among those invited in Copenhagen for an open debate on the “European Fall”. Together with Dr. Jose Torreblanca from Madrid (Spanish political philosopher and specialist on European issues) we will have tomorrow an open debate between us and with the Danish public, trying to look at the European Fall and the future of Europe from the prospective of the most sunny part of Europe (and more gloomy at the same time at this very moment), that is the European South.
The meeting is scheduled for tomorrow (Monday) at 16.30 in the amphitheatre of “Politiken” (Rådhuspladsen 37) very close to the Central Square of Copenhagen.
The discussion will be coordinated from the editor in chief of “Politiken”,  Christoffer Emil Bruun
Those who live there and can attend the debate are more than welcome.
  

Σάββατο, Φεβρουαρίου 25, 2012

Να ντυθώ ερωτηματικό;

Μου αρέσει και το καρναβάλι και ο Φρόυντ και αναρωτιέμαι ποιά μάσκα να βάλω αύριο. Μετά από ώρες σκέψεων και συσκέψεων αποφάσισα να ντυθώ ένα μεγάλο ερωτηματικό. Για το που πάει η χώρα που βρίσκομαι εγώ και που η χώρα από όπου προέρχομαι. Για το που πάει η ήπειρος που ζω και η Γη που με θρέφει (Η Συνέχεια ΕΔΩ)

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 24, 2012

Χρόνος να παλέψουμε


Ο καλός μου φίλος Νίκος Γραικός στο Παρίσι με το πιο έξυπνο και επίκαιρο σύνθημα της χρονιάς

Είδα τον Κλιντ Ιστγουντ στο πολυσυζητημένο διαφημιστικό του Super Bowl. Οταν κάνει αυτή την πολύ αμερικανική παρότρυνση να μην παραδοθείς επειδή σε κάθε αγώνα υπάρχει ένα δεύτερο ημίχρονο. Στην Ελλάδα και σε όλη την Ευρώπη συμπεριφερόμαστε σαν ο αγώνας να έχει οριστικά χαθεί. Δεν μας μένει, λοιπόν, παρά να ξεκοκαλίσουμε τα απομεινάρια ενός «ευτυχισμένου» κόσμου που βουλιάζει. Σε Εμπορικό Κέντρο στα Βόρεια Προάστια είδα τις προάλλες αυτό τον «ευτυχισμένο κόσμο». Οι άνθρωποι εκεί κατανάλωναν πανάκριβα και ξέγνοιαστα. Πέντε χιλιόμετρα πιο κάτω άνθρωποι περπατούσαν μπροστά σε κλειστά μαγαζιά με αγριεμένα πρόσωπα. Αυτό είναι το μέλλον, εάν παραδεχθούμε ότι ο αγώνας τελείωσε (Η Συνέχεια ΕΔΩ)

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 23, 2012

Ελεύθερο πνεύμα...


I. Εἴμαστε τσακισμένοι, μαραμένοι, χαμένοι μέσ᾽ στὸν κυκεώνα τῆς σύγχρονης ζωῆς. Κανεὶς δὲν περιμένει κάτι καλὸ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Καμμιὰ ἐλπίδα δὲ χαράζει πουθενά. Ἡ στιγμὴ αὐτὴ εἶναι βέβαια μιὰ θαυμάσια στιγμή.

II. Θὰ πᾶμε μ᾽ αὐτὸ ποὺ ἀρχίζει γιατὶ ἔχουμε ὄρεξη νὰ ζήσουμε.

V. Κάθε Ἕλληνας, ἀπὸ τὴ μέρα ποὺ ἀνοίγει τὰ μάτια του στὸν κόσμο, αἰσθάνεται πολὺ μεγάλη ὄρεξη νὰ ἱδρύσει κόμμα.

VI. Νεανικὲς δυνάμεις, ἀδέσποτες, χαμένες, περιπλανιοῦνται μέσ᾽ στὴν ἀτμόσφαιρα, χωρὶς σκοπό. Κανεὶς ἀπὸ τοὺς νέους δὲν ξέρει τί ἀκριβῶς θέλει, μὰ ὅλοι θέλουν μὲ δύναμη. Συντελεῖται τριγύρω μας, χωρὶς καθωρισμένο ἀντικείμενο, μὶα ἔνταση τῶν νέων θελήσεων. Ἕνας σπόρος ποὺ ρίχνεται σ᾽ ἕνα τέτοιο ἔδαφος μπορεῖ νὰ δώσει μιὰ μέρα ἀνέλπιστους καρπούς.

VII. Κρούει ἡ ὥρα μιᾶς νέας ἑλληνικῆς γενεᾶς, πιὸ ὥριμης ἀπὸ τὶς προηγούμενες καὶ μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε πιὸ δυνατῆς (…). Ἡ μεγάλη ἀξία αὐτῆς τῆς γενεᾶς εἶναι ὅτι φέρνει ξανὰ στὴ νικημένη Ἑλλάδα μερικὲς πιθανότητες αὐτοπεποίθησης καὶ ἐξύψωσης, μερικὲς ἐλπίδες κατάχτησης τῆς ζωῆς. Τὴν ἀγαποῦμε τὴ γενεά μας, παρ᾽ ὅλα τὰ ἐλαττώματά της, γιατὶ μοιάζει νὰ εἶναι μιὰ γενεὰ ζωντανῶν καὶ τολμηρῶν ἀνθρώπων. Ἄμα τὸ θελήσει θὰ καθαρίσει αὐτὸ τὸ ἕλος ποὺ μᾶς περιβάλλει καὶ θὰ δώσει στὸν τόπο τὶς ψυχικὲς δυνάμεις ποὺ τοῦ λείπουν.

Γιώργος Θεοτοκάς, Ελεύθερο Πνεύμα, 1929

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 22, 2012

大字報


Κάθε φορά που τα βλέπω μου φέρνουν στο νου τα dazibao που έμαθαν οι Κινέζοι (και με την σειρά τους και οι Αλβανοί) στην διάρκεια της μαοϊκής (και χοτζικής) πολιτιστικής επανάστασης.  Με την διαφορά ότι τα μαοϊκά dazibao ήταν πιο καλαίσθητα. Αν τα έβλεπα στην Κίνα ή στην Αλβανία θα σκεφτόμουν ότι είναι κληρονομιά του παρελθόντος. Για την Ελλάδα όμως ποιά ιστορική και κοινωιολογική εξήγηση υπάρχει; 
ΥΓ. 大字報 (νταζιμπάο στα κινέζικα) 

Τρίτη, Φεβρουαρίου 21, 2012

Το παράδειγμα του Βερολίνου

 Αν και οι αρμοδιότητες του Γερμανού Προέδρου είναι λίγο έως πολύ όσο και αυτές του Έλληνα Προέδρου (δηλαδή σχεδόν μηδαμινές) η συμβολική σημασία της πτώσης του Βούλφ είναι μεγάλη. Οι ύποπτες σχέσεις του με διάφορους επενδυτές, τραπεζίτες και βιομηχάνους δείχνουν ότι δεν υπάρχουν «έθνη» και «φυλές» γενετικά αδιάφθορες. Παντού και πάντοτε η εξουσία αποτελεί πειρασμό για διαφθορά και καταχρήσεις. Δεν υπάρχει καλή και κακή εξουσία. Υπάρχει καλός και κακός έλεγχος της εξουσίας (Η Συνέχεια ΕΔΩ)

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 20, 2012

Ελληνομετρία...



«Μπορεί οι Ευρωπαίοι να λένε ότι είμαστε όλοι Έλληνες, αλλά μάλλον κάποιοι Έλληνες δεν είναι και τόσο  Έλληνες. Αυτοί που μας κυβερνούν» - Αλέξης Τσίπρας (20-02-2012).  

ΥΓ. Η Αριστερά της «Ελληνομετρίας». Ο Ιωσήφ Σ. πάντως το έλεγε πιο καθαρά: «είναι Εβραίοι πράκτορες του Ιμπεριαλισμού!»

Σάββατο, Φεβρουαρίου 18, 2012

Χωρίς λόγια


Συνοδεύω αυτή την έξυπνη αφίσα με την πιο σημαντική είδηση της ημέρας στην Ελλάδα κατά την γνώμη μου - για να καταλάβουμε ότι ούτε μαζί τα φάγαμε ούτε μαζί θέλουμε να φάμε αλλήλους: "Ένταση επικράτησε έξω από τη σχολή Δημόσιας Διοίκησης στην οδό Πειραιώς, όταν δεκάδες εφοριακοί προσπάθησαν να εμποδίσουν την είσοδο συναδέλφων τους στο κτίριο, έτσι ώστε να ματαιωθεί ο διαγωνισμός για την πρόσληψη 1.000 εφοριακών που θα ασχοληθούν αποκλειστικά με την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και την είσπραξη των δημοσίων εσόδων"

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 17, 2012

Η διαφθορά των λέξεων


«Συχνάζω» στο μετρό περισσότερο από όσο στα καφέ. Ειδικά αυτές τις μέρες το νιώθω σαν ησυχαστήριο. Κάθε φορά που κατεβαίνω αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε ένα καταφύγιο που σε προστατεύει από την περιρρέουσα μελαγχολία της επιφάνειας της Γης. Οι άνθρωποι που βλέπεις στις καθαρές αποβάθρες έχουν πρόσωπα πιο χαλαρά. Και πιο ανέκφραστα ταυτόχρονα. Σαν να βάζουν, προσωρινά, μια μάσκα. Η μάσκα πέφτει μόλις ανεβαίνεις επάνω (Η Συνέχεια ΕΔΩ)

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 16, 2012

Χωρίς τίτλο



Η Ελλάδα είναι μια αρρωστημένη χώρα μέσα σε μια αρρωστημένη Ευρωπαϊκή Ένωση. Αλλά οι «υπόλοιποι σύμμαχοι» έχουν μάθει να θεραπεύουν τις δικές τους αρρώστιες. Έχουν χρήματα, υποδομές, ορθολογισμό και αποθέματα από «φάρμακα». Έχουν τα κότσια ως κοινωνίες να βλέπουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη τις κρίσιμες στιγμές. Μερικές φορές, ως χώρες, «θεραπεύονται» βγάζοντας τα μάτια των άλλων. Εμείς «θεραπευόμαστε» πάντα βγάζοντας τα δικά μας μάτια. Και έτσι δεν καταφέρνουμε να δούμε ποτέ τον εαυτό μας στον καθρέφτη…

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 15, 2012

Για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας


Η ελληνική κοινωνία δοκιμάζεται τόσο από την κρίση όσο και από τις αδιέξοδες συνταγές αντιμετώπισής της. Υποχωρούν θεσμοί που συγκροτήθηκαν μέσα από πολλούς αγώνες και θυσίες στη μεταπολεμική Ελλάδα: οι κοινωνικές ασφαλίσεις, το σύστημα δημόσιας υγείας και περίθαλψης, η εκπαίδευση, οι συγκοινωνίες, το φυσικό και αστικό περιβάλλον, η δυνατότητα ασφαλούς διαβίωσης, στοιχειώδη δημόσια αγαθά που συνιστούν την ελληνική εκδοχή ενός ήδη λειψού και απαξιωμένου κοινωνικού κράτους κατεδαφίζονται, με αποτέλεσμα η κοινωνία να οδηγείται στην ασφυξία.
Προβάλλεται εκβιαστικά το δίλημμα: λιτότητα ή χρεοκοπία; Ωστόσο, δεν πρόκειται για δίλημμα αλλά για αρνητικό άθροισμα: και λιτότητα και χρεοκοπία. Η ανά τρεις μήνες απειλή αποβολής της Ελλάδας από την ευρωζώνη είναι ηθικά ανοίκεια και οικονομικά καταστροφική, γιατί ενισχύει την βαριά ύφεση, μετατρέποντας την Ευρώπη σε κεντρικό παράγοντα αβεβαιότητας, οικονομικής αστάθειας και βαθέματος της κρίσης. Η ίδια η Ευρώπη διαμορφώνει τις συνθήκες ώστε η Ελλάδα να μην τηρεί τις δανειακές της υποχρεώσεις.
Κάθε μέρα γίνεται πιο φανερό ότι η συγκεκριμένη πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης, που κορυφώθηκε με την ψήφιση του Μνημονίου 2, δεν είναι μια πορεία διάσωσης και εξόδου ούτε άρσης των χρόνιων παθογενειών του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος, αλλά μια πορεία καταστροφική, βασισμένη στην κοινωνική αδικία. Την κρίση δεν την υφίστανται όσοι εκμεταλλεύτηκαν το κράτος και το δημόσιο συμφέρον επί δεκαετίες, αλλά οι πλέον ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια πρωτοφανή επιχείρηση αναδιανομής πλούτου και ισχύος, που υπονομεύει το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο, δημιουργώντας ακραίες οικονομικές και κοινωνικές ανισότητες. Ταυτόχρονα, επανεμφανίζεται δυναμικά ο εθνικισμός ενώ εντείνονται ο ρατσισμός και η ξενοφοβία.
Η ψευδώνυμη χρήση της έννοιας της «μεταρρύθμισης» είναι ενδεικτική για την αδυναμία υπέρβασης της κρίσης. Και αυτοί ακόμη που ήλπιζαν ότι η κρίση θα αποτελούσε ευκαιρία εξυγίανσης και τολμηρής θεσμικής ανανέωσης αντιλαμβάνονται πλέον ότι οι επιβαλλόμενες «μεταρρυθμίσεις» διαλύουν την κοινωνία. Ο λόγος που κυριαρχούσε στο εσωτερικό και εντείνεται στο εξωτερικό είναι ηθικολογικός, τιμωρητικός και ενοχοποιητικός. Κάθε αντίρρηση και κριτική επισείει την κατηγορία του «λαϊκισμού», του «συντεχνιασμού» και του «αντιευρωπαϊσμού». Αφού πρώτα στιγματίστηκε η μεταπολίτευση και το πνεύμα δημοκρατίας που έφερε στον τόπο, παρακολουθήσαμε και τον εξαγνισμό της άκρας δεξιάς, με τη συμπερίληψή της στην κυβέρνηση. Παράλληλα, πυκνώνουν οι προτάσεις για κυβερνήσεις «αρίστων», για συνασπισμούς τεχνοκρατών που θα «σώσουν» τη χώρα. Πρόκειται για ισχυρές αντιδημοκρατικές και αυταρχικές τάσεις, που εκμεταλλεύονται, με λαϊκιστικό τρόπο, τα δικαιολογημένα αισθήματα αποτροπιασμού απέναντι στην παλιά τάξη πραγμάτων που καταρρέει. Ωστόσο, σε αντίθεση με έναν ρηχό «εθνικά υπερήφανο» λόγο εναντίον των δανειακών συμβάσεων, δεν νοσταλγούμε, βέβαια, αυτή την τάξη.
Ελλάδα και Ευρώπη βυθίζονται σε μια αλληλοτροφοδοτούμενη κρίση, που δείχνει όχι μόνο τις θεσμικές αδυναμίες της Ένωσης, αλλά και τη διαχείρισή της από τις συντηρητικές ηγεσίες με νεοφιλελεύθερες συνταγές. Όσο και αν μοιάζει δύσκολο, οφείλουμε να εργαστούμε για μια κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη, που θα προβάλλει τις ιστορικές και πολιτικές της αξίες, δίνοντας νέο περιεχόμενο στην παγκοσμιοποίηση — άλλωστε, η λύση δεν μπορεί να είναι εθνική, αλλά πρέπει να ανταποκρίνεται στις διαστάσεις της ηπείρου μας, και όχι μόνο. Σήμερα ταπεινώνουν τους Έλληνες, αύριο τους υπόλοιπους λαούς, σπέρνοντας δυσπιστία και μίσος ανάμεσά τους. Πρόκειται για μια καταστροφική στιγμή στην ευρωπαϊκή ιστορία. Έτσι, η αλληλεγγύη προς την Ελλάδα συνιστά πολιτικό διακύβευμα για όλη την προοδευτική Ευρώπη.
Απέναντι στον άκριτο και εντέλει ταξικό λόγο οφείλουμε να προτάξουμε την κριτική σκέψη, την καθημερινή εμπειρία και τις ανάγκες των πολιτών, ιδίως αυτών που πλήττονται άδικα από την κρίση. Όσοι και όσες υπογράφουμε το κείμενο, επιθυμούμε να συμβάλουμε στη διαμόρφωση ενός ισχυρού μετώπου υπεράσπισης της κοινωνίας και της δημοκρατίας. Μια μεγάλη συμπαράταξη, που θα φέρνει κοντά ανθρώπους από διαφορετικούς χώρους, με στόχο να αποκαταστήσει το νόημα των λέξεων, τη δημιουργική επικοινωνία ανάμεσα σε κοινωνικούς χώρους και πολίτες με διαφορετικές εντάξεις, που συμμερίζονται τις θεμελιώδεις αρχές της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας, τις συντεταγμένες δηλαδή της ιδιότητας του πολίτη σε ένα φιλελεύθερο και δημοκρατικό πολίτευμα.
Απορρίπτοντας τη λογική του «μονόδρομου», τα ανιστόρητα στερεότυπα που ενοχοποιούν την ελληνική κοινωνία καταρρακώνοντας τη συλλογική αξιοπρέπειά μας, επιδιώκουμε να αναδείξουμε, εντός κι εκτός Ελλάδας, τις συνέπειες της κρίσης. H ελληνική κρίση είναι μέρος μιας συνολικότερης κρίσης, η οποία αλλάζει θεμελιακά την ιστορική εποχή που ζούμε. Σ’ αυτήν τη μεταιχμιακή περίοδο είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι διακυβεύονται τόσο η έννοια του κοινωνικού, όσο και η δημοκρατία και τα δικαιώματα του πολίτη.

Το κείμενο "Για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας" δημοσιεύτηκε ολόκληρο με τις αρχικές υπογραφές σήμερα στο απεργιακό φύλλο της Ελευθεροτυπίας και είναι αναρτημένο στο ιστολόγιο  http://koindim.wordpress.com/ ανοιχτό σε όσες και όσους επιθυμούν να το υπογράψουν. Πρόκειται για ένα αρχικό κείμενο-πλαίσιο που προσδοκά να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ενός συντεταγμένου κριτικού διαλόγου και κοινωνικών παρεμβάσεων "για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας". 

Πηγή: http://koindim.wordpress.com/

Νίκος Λαάρης, ρεσιτάλ πιάνου


Πέρσι έκανα μια συνέντευξη με τον πιανίστα Νίκο Λαάρη. Μου διηγήθηκε την προσωπική του διαδρομή από την Αθήνα στο Λονδίνο στην Νέα Υόρκη στο Άμστερνταμ και πάλι πίσω στην Αθήνα. Ένας σπάνιος άνθρωπος και υπέροχος πιανίστας. Την ιστορία αυτή μπορείτε να την διαβάζετε ΕΔΩ.

Σήμερα στο Μέγαρο Μουσικής ο Νίκος εμφανίζεται με σόλο ρεσιτάλ στο Μέγαρο Μουσικής. «Παραλλάξ: Mozart, Eroica και Παραλλαγές-Φάντασμα». Το πρόγραμμα εστιάζει στη φόρμα της παραλλαγής: Στο πρώτο μέρος παρουσιάζονται οι 12 Παραλλαγές στο παιδικό τραγούδι "Ah! Vous dirai-je, Maman" (Φεγγαράκι μου λαμπρό) του Mozart και οι 15 Παραλλαγές και Φούγκα  "Eroica", έργο 35  του Beethoven. Στο δεύτερο μέρος τα φαντάσματα των Mozart και Beethoven στοιχειώνουν τις επικές Ghost Variations του ελληνοαμερικάνου συνθέτη Γιώργου Τσοντάκη. Το έργο που προτάθηκε για βραβείο Grammy, έχει και ελληνικές αναφορές: την “Βυζαντινή” ατμόσφαιρα της έναρξης και το σαντούρι του φινάλε.

Χώρος:
Αίθουσα
Δημήτρης Μητρόπουλος

Ημερομηνία/ Ώρα έναρξης:
15 Φεβρουαρίου 2012/20:30

Τιμές:
Φοιτητές, νέοι, άνεργοι, ΑΜΕΑ: € 5
Πολύτεκνοι, 65+: € 8
Ζώνη Β: € 12
Ζώνη Α: € 20

Νίκος Λαάρης
Ο Νίκος σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών, στο Royal College of Music του Λονδίνου, και συνεργάστηκε με το Theater Ballet του Μονάχου. Του απονεμήθηκε ο τίτλος του διδάκτορα από το Manhattan School of Music της Νέας Υόρκης, όπου και δίδαξε πιάνο, θεωρητικά και παιδαγωγία. Πίσω στην Ευρώπη ολοκληρώνει τις σπουδές διεύθυνσης ορχήστρας στο Conservatorium van Amsterdam. Έχει εμφανισθεί σε χώρους όπως το το Carnegie Hall της Νέας Υόρκης και το South Bank Center του Λονδίνου και αποσπάσει κριτικές όπως: “Here is a fine artist, one incapable of making an ugly sound” “ένας εξαίρετος καλλιτέχνης, που του είναι αδύνατο να παραγάγει άσχημο ήχο” (Stephen Pettit,The Times).

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 13, 2012

Πρόσκληση σε μια δημόσια συζήτηση


Όσοι επιθυμείτε και μπορείτε

Σας καλώ αύριο (14/02/2012) στις 5 μ.μ. η ώρα σε μια «προβοκατόρικη» δημόσια συζήτηση που έχω την τιμή να κάνω με τον Ολλανδό συγγραφέα (Ιρανικής καταγωγής) Kader Abdolah

Και οι δυο γράφουμε μυθιστορήματα σε γλώσσες που δεν είναι οι μητρικές μας.
Και οι δυο έχουμε ζήσει τον ολοκληρωτισμό – τον θεοκρατικό ολοκληρωτισμό ο Kader Abdolah. Τον άθεο ολοκληρωτισμό εγώ. Και οι δυο έχουμε ζήσει και ζούμε την συνθήκη του «ξένου» και του μετανάστη. Στην Ολλανδία με τα τρία Α (ακόμα) εκείνος. Στην Ελλάδα της καμένης Αθήνας εγώ.

Θα μιλήσουμε για την λογοτεχνία, τη μητρική και την «ξένη» γλώσσα που γίνεται δική σου, για την πολιτική, τα σύνορα, τον ρατσισμό και την συνύπαρξη, την ταυτότητα και την Ευρώπη.

Η ευγενική ιδέα για αυτή την συνάντηση ανήκει στο  ΕΛΙΑΜΕΠ και την Ολλανδική Πρεσβεία.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στα αγγλικά την Τρίτη 14 Φεβρουαρίου 2012, και ώρα 17.00-19.00 στο Γραφείο Αθηνών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (Αμαλίας 8),. Θα υπάρχει ταυτόχρονη διερμηνεία από και προς τα ελληνικά και αγγλικά

Π.Α.: κ. Ματίνα  Μεϊντάνη
Τ: 210 7257124,
F: 210 7257114

Πόλη που καίγεται


Χθες το βράδυ στην Αθήνα γεννήθηκε το «κόμμα των νεοβαρβάρων». Τα μέλη του δεν γοητεύονται καν από την παλιά επαναστατική ιδέα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Γιατί απλά δεν έχουν κανέναν σκοπό εκτός από το μίσος. Μίσος για τους μπάτσους προπαντός. Μίσος για κάθε τι που συμβολίζει την πόλη. Δεν μετέχουν πραγματικά σε καμία ιδεολογική παράδοση. Είναι «παιδιά» ενός «αιώνιου παρόντος», χωρίς μνήμη, χωρίς παρελθόν και χωρίς όραμα για το μέλλον, εκτός από το  σύνθημα: «πόλη που καίγεται λουλούδι που ανθίζει» (Η Συνέχεια ΕΔΩ)

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 10, 2012

Εμείς αγριόχορτα θα φάμε...



«Εμείς αγριόχορτα θα φάμε και τον σοσιαλισμό δεν θα τον προδώσουμε, την Αλβανία δεν την ξεπουλάμε
Enver Hoxha, Κεντρική Πλατεία των Τιράνων, 1963

ΥΓ. Και πράγματι αγριόχορτα καταλήξαμε να φάμε. Όχι ο Ενβέρ Χ., αλλά εμείς που δεν είχαμε γεννηθεί ακόμα και εκείνοι που ζητωκραύγαζαν από κάτω. Φυσικά ούτε σοσιαλισμός δεν υπήρχε στο τέλος, ούτε Αλβανία…