Πέμπτη, Μαρτίου 29, 2012

Petit Journal de Bord des Frontières


Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι. Αύριο φεύγω για το Παρίσι, όπου εδώ και μια εβδομάδα κυκλοφορεί το βιβλίο μου Petit Journal de Bord des Frontières. Η κεντρική εκδήλωση θα γίνει στις 31 Μαρτίου στο Maison de la Grece. Η εκδήλωση διοργανώνεται χάρη στην συνεργασία του Γάλλου εκδότη (Intervalles) και  του Phonie-Graphie - το οποίο διευθύνει ο πολύ καλός μου φίλος Νίκος Γραικός. Το Phonie-Graphie είναι από τα πιο σοβαρά κέντρα όχι μόνο στην Γαλλία αλλά και στην Ευρώπη, για τη μελέτη της νεοελληνικής και της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Παρακάτω θα βρείτε δυο άλλες δημόσιες εκδηλώσεις όπου θα έχω την ευκαιρία να συνομιλήσω με το γαλλικό κοινό. Εάν βρίσκεστε ή βρεθείτε κατά εκεί θα χαρώ να σας δω


*** Dans le cadre de l'exposition « People of Europe, rise up » qui aura lieu du 23 mars au 28 avril  à la Petite Poule Noire, retrouvez Gazmend Kapllani pour un dialogue avec le public sur la perception de la crise actuelle dans les médias français et grecs. Il sera rejoint par le photographe Olivier Jobard pour confronter leurs regards sur l'immigration et leur expérience des frontières.
Le mercredi 5 avril à 19h30 à la galerie La Petite Poule Noire, 12 Bd des Filles du calvaire, 75011 Paris.

*** Dans le cadre du colloque international organisé par SEDYL (UMR 8202, INALCO/CNRS/IRD), CEB-CREE (EA 4513, INALCO) et GEO (EA 1340, Université de Strasbourg), table ronde autour de l’écrivain Gazmend Kapllani, animée par Christina Alexopoulos et Nicolas Pitsos, doctorants du CEB-CREE.
Le jeudi 6 avril à 17h30 à l’INALCO, PLC, Auditorium – 65, Rue des Grands Moulins, 75013 Paris.

Τρίτη, Μαρτίου 27, 2012

"Η πιο δύσκολη τέχνη είναι να είσαι ελεύθερος"

Μια συνέντευξη απο τον καλό συνάδελφο Γιάννη Μουταφτσή στην εφημερίδα "ΧΡΗΜΑ plus". Ελπίζω να σας λέει κάτι...
Για να την διαβάσετε κάντε κλικ  ΕΔΩ

Δευτέρα, Μαρτίου 26, 2012

Writing In A City That’s Collapsing

Πριν λίγες μέρες το English Pen εγκαινίασε την νέα σελίδα PEN Atlas, όπου μια ομάδα διακεκριμένων συγγραφέων από διάφορα μέρη του κόσμου θα σχολιάσουν με λογοτεχνικό τρόπο την καθημερινότητά τους. Είχα την τιμή και την ευχαρίστηση να επιλέξουν το κείμενό μου για να εγκαινιάσουν την καινούργια τους σελίδα. ΥΓ. Οι σχεδιαστές της σελίδας αντέγραψαν το βιογραφικό μου από το Portobello και έτσι κατά λάθος γράφτηκε ότι δουλεύω ακόμα στα «ΝΕΑ». Ευτυχώς δεν δουλεύω πια στα «ΝΕΑ». Θα εξηγήσω τις επόμενες εβδομάδες το τι σημαίνει το «ευτυχώς».

One of the buildings destroyed by fire is the Attikon cinema, one of the city’s oldest. It was at this cinema, in February 1991, where I watched my first film in Athens – An Angel at my Table – a movie which tells the dramatic life story of New Zealand author Janet Paterson Frame. Back then I was a recent immigrant, in Athens for only two months, without residency papers and knowing very little Greek. I can still recall some scenes from that movie. Janet Frame was horribly stigmatized and suffered a great deal but in the end she made it. Standing in front of this burned cinema in Athens, I hope that Greece will follow the same fate of this famous writer, coming out of its scary present stronger (READ MORE)

Παρασκευή, Μαρτίου 23, 2012

Πατρίδα και πατριώτες


Ζώντας σε δύο χώρες και ανάμεσα σε δύο γλώσσες, μπορώ να πω ότι οι άνθρωποι που γνώρισα και αγαπούσαν πραγματικά την πατρίδα τους δεν έλεγαν πολλές φορές τη λέξη «πατρίδα», ούτε ούρλιαζαν σαν μαινόμενοι ότι είναι «πατριώτες», ούτε έκαναν κηρύγματα μίσους ενάντια στους άλλους. Οσοι την αγάπη για την πατρίδα την ταυτίζουν με το μίσος για τους άλλους, η ιστορία δείχνει ότι αποτελούν τη βέβαιη καταστροφή - κυρίως για τη δική τους πατρίδα (Η Συνέχεια ΕΔΩ)

Πέμπτη, Μαρτίου 22, 2012

Η ζωή συνεχίζεται….

Παγκόσμια μέρα ποίησης η χθεσινή. Παγκόσμια μέρα κατά του ρατσισμού επίσης και θυμήθηκα μια ιστορία από τα παλιά. Ήταν το 2000 όταν έλαβα από τις Φυλακές Διαβατών στην Θεσσαλονίκη μια επιστολή. Ήταν από έναν κατάδικο αλβανικής καταγωγής ονόματι Savet Vata. Τότε ασχολιόμουν αρκετά με το θέμα των δικαιωμάτων των μεταναστών και μόλις είχα αρχίσει και έγραφα τα πρώτα μου αρθράκια σε ελληνικές εφημερίδες (Η Συνέχεια ΕΔΩ)

Τετάρτη, Μαρτίου 21, 2012

Ποιος θα είσαι αυτή τη νύχτα;

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης αλλά και Ύπνου σήμερα. Επειδή η προσήλωσή μου στον ύπνο παραμένει αναλλοίωτη δημοσιεύω ένα παλιό μου κείμενο

Ο σοφός Πυθαγόρας, που την ημέρα ασχολιόταν με τους αριθμούς και τη νύχτα με τα ουράνια σώματα, είχε ορίσει για τις σχολές του ότι «ο μαθητής πρέπει να κοιμάται έξι ώρες. Στον τεμπέλη δώστε επτά, σε κανέναν οκτώ». Αλλά οι έξι ώρες ήταν απαραίτητες για όλους. Κάτω από αυτό το όριο βρίσκονταν η εξάντληση και οι εφιάλτες. Εάν υπήρχε μια «λίστα κακοποιημένων τομέων» στην εποχή μας, ο ύπνος θα καταλάμβανε περίοπτη θέση. Στη νεωτερικότητα ο κόσμος διαιρέθηκε σε αυτούς που δρουν και τους άλλους που κοιμούνται. Η αφύπνιση έγινε η κύρια αξία των ανθρώπων και των εθνών, ενώ ο ύπνος θεωρήθηκε σύμβολο των καθυστερημένων. Τον ύπνο τον λοιδόρησαν, τον σνόμπαραν, τον θεώρησαν μια περιττή ανακωχή, μια απλή ανάπαυλα του μυαλού, ένα άχρηστο υπόλειμμα του εγκεφάλου, κάτι σαν τη σκωληκοειδίτιδα. Η αϋπνία έγινε και εξακολουθεί να είναι οικονομική και πολιτική αξία. Οι τύραννοι του 20ού αιώνα, που συνήθως κοιμούνταν όπως η λαίδη Μάκβεθ, μισούσαν τον ήσυχο και καλό ύπνο. Ο Χίτλερ και ο Στάλιν ήταν εργασιομανείς και πρωταθλητές της αϋπνίας. Οι στενοί τους συνεργάτες διαλαλούσαν την ικανότητα των αφεντικών τους να μην κοιμούνται πολύ, να μη χρειάζονται σχεδόν καθόλου ύπνο. Τα ολοκληρωτικά καθεστώτα καλούσαν τον πληθυσμό να επαγρυπνεί, να μην κοιμάται, να μην τον πιάσουν στον ύπνο οι εχθροί της φυλής ή της τάξης. Το πιο γνωστό σύνθημα στην κομμουνιστική Αλβανία ήταν: «Να είμαστε άγρυπνοι. Το νερό κοιμάται, ο εχθρός δεν κοιμάται»...
Αλλά και στις δημοκρατίες μας τον ύπνο δεν τον έχουν σε μεγάλη υπόληψη. «Τι τον θέλουμε τον ύπνο, αφού θα κοιμηθούμε στον άλλον κόσμο για πάντα;» σου λένε οι μανιχαϊστές οπαδοί της αϋπνίας. Όποιος δεν κοιμάται, όμως, δεν ονειρεύεται. «Εάν ο ύπνος ήταν- όπως μας λένε- μια ανακωχή, μια απλή ανάπαυση του μυαλού, γιατί όταν ξυπνάς απότομα έχεις την εντύπωση ότι σου έχουν υπεξαιρέσει μια περιουσία;» γράφει ο Μπόρχες στο ποίημά του «Το όνειρο». «Γιατί είναι τόσο θλιβερό να ξυπνάς νωρίς; Η ώρα μάς στερεί ένα φανταστικό δώρο, τόσο οικείο, σε τέτοιο σημείο, που μόνο στον βαθύ ύπνο μας εκδηλώνεται, που το ξύπνημα μαλαματώνει με όνειρα, χλωμοί, κομμένοι στη μέση, αντικατοπτρισμοί των θησαυρών της σκιάς, ενός άχρονου κόσμου, χωρίς όνομα, που η μέρα διαστρεβλώνει στους καθρέφτες της. Ποιος θα είσαι αυτή τη νύχτα στον σκοτεινό ύπνο, από την άλλη πλευρά του τείχους σου;». Μόνο όποιος κοιμάται καλά καταφέρνει και ονειρεύεται. Και η αληθινή ζωή, ο αληθινός εαυτός, μερικές φορές εκδηλώνονται στον σκοτεινό ύπνο και στα όνειρα που τον συνοδεύουν. Γιατί ο ύπνος είναι κάτι σαν συνεργείο της ψυχής. Εάν οι τύραννοι κοιμούνταν πιο πολύ, ίσως να μην είχαν προκαλέσει τέτοιον όλεθρο και τόσα πτώματα. Εάν οι φανατικοί κοιμούνταν καλύτερα, ίσως να μην ήταν τόσο δυστυχισμένοι, να μην έβλεπαν εχθρούς και συνωμοσίες παντού. Και αν εκείνα τα golden boys, οι κοκαϊνομανείς της Γουόλ Στριτ, κοιμούνταν λίγο περισσότερο, ίσως τώρα δεν θα τρέμαμε μη μας έρθει ο ουρανός σφοντύλι. Θα κοιμόμασταν λίγο καλύτερα τα βράδια, κάνοντας όνειρα πιο ελαφριά και σοφά...

Τρίτη, Μαρτίου 20, 2012

Πιστοποιητικά Τυφλότητας



Πείτε με διεφθαρμένο αν θέλετε αλλά όσοι θα ψηφίσουν τον κ. Σαμαρά για Πρωθυπουργό δεν τους αξίζει Πιστοποιητικό Τυφλότητας; Εκτός και αν αποβλέπουν στο παραδοσιακό επίδομα… Κατά τα άλλα να μιλούν, να ερευνούν, να ηθικολογούν ο Ευαγγελάτος και ο Γιακουμάτος για τα Πιστοποιητικά Τυφλότητας στην Ζάκυνθο είναι σαν να βλέπεις τον Κύκλωπα Πολύφημο σε ρόλο οφθαλμιάτρου…

Δευτέρα, Μαρτίου 19, 2012

100% επιτυχία!



Να που κάποιοι στα Βόρεια Προάστεια κατάφεραν να ξεπεράσουν το 98% του συντρόφου Βενιζέλου! Κατά τα άλλα από την εποχή του Μπρέζνιεφ είχαμε να δούμε συγκινημένο μοναδικό υποψήφιο. Ούτε ο ΓΑΠ δεν ήταν τόσο συγκινημένος. Παρεμπιπτόντως τον είδα ξανά χθες να ψηφίσει και να λέει ξανά για πολίτες και αλλαγή. Αχ ΓΑΠ, εμείς που πιστέψαμε κάποτε σε σένα νομίζαμε ότι σου έλειπαν οι λέξεις. Μέχρι που ανακαλύψαμε ότι στην ουσία σου λείπουν παντελώς οι σκέψεις…

Κυριακή, Μαρτίου 18, 2012

Ένας ο Υποψήφιος, ένας ο Λαός, ένα το Κόμμα


Συγκινητικές στιγμές σήμερα στην εκλογή του νέου προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Την στιγμή που η Χρυσή Αυγή και λοιποί φασίστες οργανώνουν περιπολίες και πολιτοφυλακές υπό την ανοχή της αστυνομίας. Την στιγμή που οι θεσμοί καταρρέουν και το πολιτικό σύστημα ευτελίζεται, το ΠΑΣΟΚ έδωσε μαθήματα δημοκρατίας, διαλόγου, συμμετοχής των πολιτών και ανανέωσης: ένας ο Υποψήφιος, ένας ο Λαός, ένα το Κόμμα. Ein Volk, ein Führer, ein Reich… Griechenland! (Όπως θα έλεγαν και οι αντιδημοκρατικοί Γερμανοί όπου η δημοκρατία λειτουργεί πραγματικά)
Ελπίζω το υγειές κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας να μην μείνει άφωνο σε αυτές τις εκλογές. Ελπίζω η Ευρώπη, έστω και ατελής όπως είναι, να μην αφήσει μόνη την Ελλάδα με τους Βενιζέλους και Σαμαράδες, τους σταλινικούς, τους «λεφτά-υπάρχουν» και τους Ελληναράδες…

Παρασκευή, Μαρτίου 16, 2012

Φασίστες της Ευρώπης

Ο Ούρμπαν, ο οποίος δηλώνει ότι λογοδοτεί μόνο στο Θεό (!), έχει γίνει το σύμβολο των εχθρών της Ευρώπης. Λαϊκιστές, φασίστες, σταλινικοί, όλοι μαζί, σε ένα κοινό μέτωπο, ονειρεύονται να διαλύσουν την Ευρωπαϊκή Ενωση και να εγκαθιδρύουν την Ευρώπη των εθνικισμών και των φονταμενταλιστών, των αδιαπέραστων συνόρων, της κλειστής οικονομίας και του αυταρχικού λαϊκισμού (Η Συνέχεια ΕΔΩ)

Πέμπτη, Μαρτίου 15, 2012

Ο μετανάστης αυτοβιογραφείται


Θα με ρωτήσετε γιατί μιλάω τόσο πολύ για τον τύραννο και τα αυτοβιογραφικά του βιβλία; Κυρίως επειδή μεγάλωσα σε ένα καθεστώς όπου ήμουν αναγκασμένος να διαβάζω τα απομνημονεύματα ενός τυράννου, του Ενβέρ Χότζα. Δεύτερον, γιατί ένα μέρος των βιωμάτων που περιγράφω στα βιβλία μου καθορίστηκε από τη ζωή μου κάτω από ένα κομμουνιστικό ολοκληρωτικό καθεστώς. Αυτά τα βιώματα τα κουβαλάω πάντα μέσα μου σαν ένα βαρύ υπαρξιακό φορτίο. Μερικές φορές, έχω την εντύπωση, ότι γράφοντας ξεκαθαρίζω τους λογαριασμούς μου με αυτό το φορτίο βιωμάτων.  Η  προσπάθεια ξεκαθαρίσματος των λογαριασμών με αυτό το βιωματικό φορτίο ήταν μάλλον και η αφορμή που έγινα συγγραφέας (Η Συνέχεια ΕΔΩ)

Τετάρτη, Μαρτίου 14, 2012

"Το όνομά μου είναι Ποτ. Τζακ Ποτ".


Αγαπητός φίλος μου έστειλε αυτό το βίντεο απο την εκπομπή "Έρευνα". Το κείμενο που το συνοδεύει είναι όλα τα λεφτά!

"Το αποκαλυπτικό αυτό βίντεο είναι από την εκπομπή «Έρευνα» του παμπλουτου κουμμουνιστή δημοσιογράφου Παύλου Τσίμα, που μεταδόθηκε από το «Mega» την νύχτα της Πέμπτης 19 Γενάρη 2012. Αρχικώς βλέπουμε τον Μισέλληνα (επειδή υπήρξε υιοθετημένο παιδί και δεν γνώρισε τους φυσικούς του γονείς) συγγραφέα του Κώλου, Πέτρο Τατσόπουλο, να δηλώνει στον Τσίμα (0:52 του βίντεο) πως δεν φταίνε καθόλου οι Ξένοι Μετανάστες για την σημερινή Κατάντια της Ελλάδος. Και ο βρωμερός κουμμουνιστής Παύλος Τσίμας συμφωνεί απολύτως μαζί του, σκύβοντας επιδοκιμαστικά το κεφάλι...Εν συνεχεία (1:47 του βίντεο), βλέπουμε τον κακάσχημο Αλβανό (πρώην) Λαθρομετανάστη Γκαζμέντ Καπλάνι να δικαιολογεί τους Λάθρο που βλέπουνε την Ελλάδα σαν μιά απέραντη χωματερή, επειδή οι Έλληνες τους φέρονται ρατσιστικά!.. Στο 3:24 του βίντεο, ο Καπλάνι μάς βεβαιώνει πως τα Γκέττο των Λαθρομεταναστών στην Αθήνα δεν είναι χειρότερα από αυτά που υπάρχουν στις άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, έχοντας λίγο ταξιδέψει (sic!)... ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ: Ποιός χρηματοδοτεί τον Αλβανό πεμπτοφαλαγγίτη Γκαζμέντ Καπλάνι για να ταξιδεύει στις ΕυρωπαΪκές Πρωτεύουσες; Μά ασφαλώς η Λάτρις των Λαθρομεταναστών Ορθόδοξη Εκκλησία και οι Μή Κυβερνητικές Οργανώσεις του χριστιανόπουλου Τζέφρυ Παπανδρέου!.."

Πάντως, η πιο κορυφαία εκδοχή που έχει κυκλοφορήσει για μένα, μέχρι τώρα, στα μπλογκ των νεοναζί είναι ότι είμαι Εβραία πράκτορας που έκανα αλλαγή φύλου πριν περάσω στην Ελλάδα με αποστολή να αλώσω και να διαβρώσω την ελληνική φυλή. Μεταξύ σοβαρού και αστείου, σκέφτομαι τελευταία να γράψω ένα βιβλίο με τίτλο "η αληθινή μου ιστορία" - όπου θα μαζέψω όλες τις θεωρίες συνομωσίας που έχουν κυκλοφορήσει τόσα χρόνια για μένα - απο τους βουλευτές του ΛΑΟΣ μέχρι τα μπλογκ των νεοναζί. Έχω σκεφτεί και την πρώτη φράση του βιβλίου: "Το όνομά μου είναι Ποτ. Τζάκ Ποτ". Έχω την εντύπωση ότι ένα τέτοιο βιβλίο θα γίνει ανάρπαστο...

Τρίτη, Μαρτίου 13, 2012

ParHellas


Σφόδρα θα επιθυμούσα, στην φωτεινή Eurovision, η Ελλάδα να εκπροσωπηθεί με μια στρατιωτική μαθητική παρέλαση. Έτσι κι αλλιώς, από όλες τις χώρες που μετέχουν στην Eurovision, (συμπεριλαμβανομένου του Αζερμπαϊτζάν και της Μογγολίας), η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα που έχει ακόμα σχολικές στρατιωτικές παρελάσεις. Στην θέση του αρχαίου χορού θα πρότεινα να υπάρχουν, γύρω γύρω, αγανακτισμένοι κομπάρσοι ντυμένοι τσολιάδες που θα γιαουρτώνουν με ελληνικά γιαούρτια («Φάγε» κλπ.) τους επισήμους στην εξέδρα. Με αυτό τον τρόπο διαφημίζουμε live και τα γιαούρτια μας, σε μια εποχή που χρειαζόμαστε τόσο πολύ τις εξαγωγές. Το τραγούδι θα μπορούσε να έχει τίτλο «ParHellas”. Εσείς νομίζετε ότι αστειεύομαι ενώ το λέω με απόλυτη σοβαρότητα. Αλλά για να γίνει αυτό θα χρειαζόμασταν περισσότερη αυτογνωσία και αίσθηση του χιούμορ. Προσωπικά θα στοιχημάτιζα ότι θα κερδίζαμε την Eurovison και μετά θα καταργούσαμε τις μαθητικές παρελάσεις (επιτέλους!).   

ΥΓ. Ξέχασα να πω ότι έτσι θα αυξάναμε, επίσης, κατακόρυφα τον αριθμό των τουριστών.   

Κυριακή, Μαρτίου 11, 2012

Η σκηνοθεσία του εαυτού ως μυθοπλασία



Αυτοβιογραφούμαι, αφηγούμαι τα βιώματά μου, σκηνοθετώ τον εαυτό μου. Το κάνουν οι μετανάστες και πάμπολλοι άλλοι: επιστήμονες, τραγουδιστές, συγγραφείς, καλλιτέχνες, διάσημοι και ανώνυμοι, καταπιεστές και καταπιεσμένοι, επαναστάτες και αρκετοί τύραννοι.  Πότε όμως η σκηνοθεσία του εαυτού γίνεται λογοτεχνία και μυθοπλασία; Αύριο θα προσπαθήσω να δώσω μια απάντηση στις 19.00 η ώρα, στην Στέγη Τεχνών & Γραμμάτων. 
Ο τίτλος της εκδήλωσης είναι: Ο μετανάστης αυτοβιογραφείται

Παρακάτω το επίσημο κείμενο 
Συνδέουμε, συνήθως, τη μετανάστευση με τη σκληρή εργασία, συχνά χειρωνακτική, με το συνάλλαγμα που αποστέλλεται στην πατρίδα, με τη δυσκολία εκμάθησης της ξένης γλώσσας, με την κοινωνική περιθωριοποίηση, τη χαμηλή αυτοεκτίμηση, τη δυσκολία προσαρμογής και ενσωμάτωσης. Εδώ όμως θα δούμε δύο πολύ διαφορετικά παραδείγματα: έναν Έλληνα συγγραφέα που εγκαταστάθηκε στη Γαλλία μετά τα 18 του και έγινε γνωστός γράφοντας στα γαλλικά και παίρνοντας βραβεία ως γαλλόφωνος λογοτέχνης• και έναν Αλβανό συγγραφέα που ήρθε σε αντίστοιχη ηλικία στην Ελλάδα, γράφει αποκλειστικά στα ελληνικά και έγινε γνωστός ως ελληνόφωνος λογοτέχνης και επιφυλλιδογράφος στον Τύπο. Μας εξηγούν πώς έκαναν ένα τέτοιο άλμα και τις δυσκολίες που συνάντησαν μέχρι να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν το φιλόδοξο στόχο τους.
Ο Κύκλος Εμείς και οι Άλλοι – Εμείς ως Άλλοι έχει ως αντικείμενο τη μετανάστευση. Το ζήτημα απασχολεί όλη την Ευρώπη και οι ευρείες συζητήσεις που θα γίνουν θα επικεντρωθούν τόσο στην ελληνική διάσταση του ζητήματος, όσο και στη διεθνή.
Ομιλητές:
Βασίλης Αλεξάκης: Συγγραφέας
Αλεξάνδρα Ιωαννίδου: Φιλόλογος, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
Γκάζι Καπλάνι: Συγγραφέας, δημοσιογράφος

Συντονιστής:
Μανώλης Πιμπλής: Δημοσιογράφος, Συντονιστής Τομέα «Λέξεις & Σκέψεις» της Στέγης Γραμμάτων & Τεχνών

Η είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις του Κύκλου «Λέξεις & Σκέψεις» είναι δωρεάν και θα τηρείται σειρά προτεραιότητας. Η διανομή των δελτίων εισόδου ξεκινά 1 ώρα πριν από κάθε εκδήλωση.

Σάββατο, Μαρτίου 10, 2012

Το όνειρο του συγγραφέα


Τον είδα στην Κοπεγχάγη, σε έναν από τους πιο εμπορικούς δρόμους της πόλης. Συνηθισμένη εικόνα εκεί είναι οι άνθρωποι που κρατούν διαφημιστικές ταμπέλες, όπως κάποτε οι φρουροί κρατούσαν σημαίες με εμβλήματα πριγκίπων στα μεσαιωνικά κάστρα. Είναι συνήθως φοιτητές, υποαπασχολούμενοι νεαροί ή μετανάστες που δουλεύουν στη μαύρη. Η βροχή σταμάτησε και βγήκε ο ήλιος, έπειτα συννέφιασε και ο ήλιος έφυγε, άρχισε να μπουμπουνίζει και να βρέχει ξανά στην Κοπεγχάγη εκείνη την ημέρα αλλά ο κουκουλωμένος νεαρός διάβαζε πάντα με μανία, κρατώντας, ακίνητος σαν άγαλμα, την διαφημιστική ταμπέλα του ξενοδοχείου “Sultan Palace” («Σουλτανικό Παλάτι» δηλαδή) (Η Συνέχεια ΕΔΩ)