Παρασκευή, Απριλίου 27, 2012

Η γλώσσα του Άλλου



Φίλοι και εχθροί δεν παραλείπουν, ακόμα και σήμερα, να μου θυμίζουν ότι τα ελληνικά δεν είναι η δική μου γλώσσα. Υπάρχουν εκείνοι που το κάνουν για να εκφράσουν το θαυμασμό τους. Πώς να τους εξηγήσω όμως ότι αυτό το ανθρώπινο κομπλιμέντο της γλώσσας που μιλάς εξαιρετικά σε τοποθετεί στη θέση του αιώνιου ξένου; Στη θέση του ανθρώπου που ανήκει αιωνίως αλλού; Λεπτομέρειες που, ίσως, ο συνομιλητής μου τις βρίσκει ακατανόητες και περιττές. Ακόμα και αλαζονικές ή κομπλεξικές. Τα πρώτα χρόνια της παραμονής σου σε μια ξένη χώρα, το κομπλιμέντο για τη γλώσσα σε κολακεύει και σε ενθουσιάζει. Από ένα σημείο και πέρα, σου φαίνεται βαρετό. Κι όταν κοντεύεις να γεράσεις πια στη χώρα όπου μετανάστευσες, αρχίζει να σε ενοχλεί. Γιατί έχεις την εντύπωση ότι ο συνομιλητής σου, όταν μιλάς, αν και καλοπροαίρετος, δε σε ακούει μέσω αυτών που λες, αλλά μέσω της καταγωγής σου, του ονόματός σου, του χρώματος της επιδερμίδας σου.
Η άλλη κατηγορία είναι εκείνη των μισαλλόδοξων. Αυτών που βλέπουν τη μητρική τους γλώσσα σαν το δικό τους προσωπικό DNA ή σαν το σπίτι τους, όπου εκείνοι είναι ιδιοκτήτες και ο «άλλος» αιώνιος φιλοξενούμενος. Στην καλύτερη περίπτωση, σε θεωρούν προνομιούχο ενοικιαστή, επειδή η γλώσσα τους δεν είναι η μητρική σου, έστω κι αν δημιουργείς και ζεις σε αυτή και με αυτή τη γλώσσα. Οι συγκεκριμένοι τύποι σε βλέπουν όπως έβλεπαν και βλέπουν οι αντισημίτες τους Εβραίους, σαν αιώνιους ξένους και παρείσακτους. Για τους αντισημίτες η ικανότητα των Εβραίων να δημιουργούν και να μεγαλουργούν σε «άλλες» γλώσσες δεν αποτελεί αρετή, αλλά παθολογία και απάτη. Ό,τι και να κάνει ο Εβραίος, παραμένει ξένος, μιλά σαν ξένος και, προπαντός, συμπεριφέρεται και σκέφτεται σαν ξένος. Η σχέση του με την «άλλη» γλώσσα παραμένει πάντα επιφανειακή και απατηλή. Μεταξύ αυτού του αντισημίτη και του  σύγχρονου ρατσιστή για τον οποίο μιλώ, που, ό,τι και να γράφεις και να πεις, ασχολείται όχι με τις λέξεις που γράφεις, αλλά με την καταγωγή σου, υπάρχουν πολλά κοινά σημεία. Τους ενώνει ο ίδιος φθόνος, το ίδιο μίσος για τον «άλλο», η ίδια ανασφάλεια, η ίδια εσωτερική δυστυχία. Η γλώσσα, νομίζω, δεν έχει σύνορα. Η φράση «η γλώσσα μου" είναι, κατά βάθος, «καταχρηστική». Μπορείς να πεις «το πορτοφόλι μου», «το αυτοκίνητό μου», «το κόμμα μου», «το χωράφι μου», «η φυλή μου». Τη γλώσσα όμως δεν μπορείς να την ιδιοποιηθείς. Μπορείς να την καλλιεργήσεις, να τη μεταδώσεις, να μεγαλουργήσεις μέσω αυτής. Αλλά όχι να την ιδιοποιηθείς. Η γλώσσα είναι δική μου όσο είναι και του «άλλου». Μπορείς να απαγορεύσεις σε κάποιον να μπει στο χωράφι σου, στο σπίτι σου, να του απαγορεύσεις να περάσει τα σύνορα του κράτους σου, να τον διώξεις, να τον απελάσεις, να τον καταδιώξεις. Δεν μπορείς όμως να του απαγορεύεις να μιλήσει ή να μάθει τη «γλώσσα σου». Η γλώσσα δεν αναγνωρίζει το jus sanguinis, δηλαδή το δίκαιο του αίματος. Η γλώσσα είναι συνάμα ατομική και συλλογική, τοπική και οικουμενική. Ανήκει σε όλους και ταυτόχρονα σε κανέναν. Καταφέρνοντας να ζεις και να δημιουργείς σε μια γλώσσα που δεν είναι η μητρική σου, ανακαλύπτεις την οικουμενικότητα μέσα στην ιδιαιτερότητα. Ανακαλύπτεις ότι, σε τελευταία ανάλυση, σημασία έχει τι λες και όχι σε ποια γλώσσα το λες. Γιατί, κατά βάθος, όλες οι γλώσσες σε οδηγούν στο ίδιο μέρος...

(Απο το "Με λένε Ευρώπη")

Τετάρτη, Απριλίου 25, 2012

Αθήνα με εικόνες



Ένας τηλεφωνικός θάλαμος, ένα τηλέφωνο που κρέμεται, ένα τζιν μπουφάν με ένα απόκομμα εφημερίδας επάνω. Ποιος ξέρει γιατί έφυγε τόσο εσπευσμένα εκείνος που μιλούσε στο τηλέφωνο; Ήθελε να προλάβει την ομιλία του κυρίου Σαμαρά στους πνευματικούς ανθρώπους της χώρας; Και πάνω στο τζάμι ένα «Μανικούρ – Πεντικιούρ» που μεταφέρθηκε. Και πιο πάνω εκδήλωση για γεύσεις και μνήμες από την Kατοχή.  Αθήνα, 2012.

Δευτέρα, Απριλίου 23, 2012

Αφιερωμένο στους ψηφοφόρους της Le Pen



Αν και άθρησκος ξέρω ότι σήμερα γιορτάζουν οι Γεωργίες και οι Γεώργηδες. Ξέρω και τον Αϊγιώργη που σκοτώνει τον δράκο (όχι τους Τούρκους, ούτε τους μετανάστες, ούτε τους «προδότες»). 
Μιας και γιορτάζουν οι Γεώργηδες και χθες, στις Γαλλικές εκλογές, γιόρταζε πιο πολύ από όλους η Marine Le Pen, εμένα το μυαλό πήγε στον George Brassens (Γεώργιος Μπρασσάνης;). 
Το τραγούδι αυτό «Ο Πόλεμος του 14’-18’» το αφιερώνω στους ψηφοφόρους της Le Pen και στους ομοιδεάτες τους, ανεξαρτήτως καταγωγής, σε όλη την Ευρώπη.

ΥΓ. Παρεμπιπτόντως, θυμάμαι ότι εκεί στις αρχές του ΄90 είχε έρθει ο Le Pen στην Ελλάδα – για να εγκαινιάσει τα γραφεία του ομοϊδεάτη του Μ. Βορίδη. Τον ρώτησαν, τότε, κάποιοι δημοσιογράφοι «γιατί δεν υπάρχουν κόμματα σαν το δικό του στην Ελλάδα;». Και εκείνος απάντησε «γιατί στην Ελλάδα όλα τα κόμματα είναι εθνικιστικά». Από τότε ο Μ. Βορίδης πήγε στην Νέα Δημοκρατία μαζί με τον Ρ. Χαραλαμπίδη, η Χρυσή Αυγή ετοιμάζεται να μπει στην Βουλή και ο Ιφικράτης Αμυράς (http://iphicratisamyras.blogspot.com/2012/04/blog-post_4733.html) προς ανακούφιση όλων των προοδευτικών και πατριωτικών δυνάμεων δεν θα είναι τελικά υποψήφιος με το ΣΥΡΙΖΑ.

Parole de La Guerre De 14-18

Depuis que l'homme écrit l'Histoire
Depuis qu'il bataille à cœur joie
Entre mille et une guerr' notoires
Si j'étais t'nu de faire un choix
A l'encontre du vieil Homère
Je déclarerais tout de suite:
"Moi, mon colon, cell' que j'préfère,
C'est la guerr' de quatorz'-dix-huit!"

Est-ce à dire que je méprise
Les nobles guerres de jadis
Que je m'soucie comm' d'un'cerise
De celle de soixante-dix?
Au contrair', je la révère
Et lui donne un satisfecit
Mais, mon colon, celle que j'préfère
C'est la guerr' de quatorz'-dix-huit

Je sais que les guerriers de Sparte
Plantaient pas leurs epées dans l'eau
Que les grognards de Bonaparte
Tiraient pas leur poudre aux moineaux
Leurs faits d'armes sont légendaires
Au garde-à-vous, je les félicite
Mais, mon colon, celle que j'préfère
C'est la guerr' de quatorz'-dix-huit

Bien sûr, celle de l'an quarante
Ne m'as pas tout à fait déçu
Elle fut longue et massacrante
Et je ne crache pas dessus
Mais à mon sens, elle ne vaut guère
Guèr' plus qu'un premier accessit
Moi, mon colon, celle que j' préfère
C'est la guerr' de quatorz'-dix-huit

Mon but n'est pas de chercher noise
Au guérillas, non, fichtre, non
Guerres saintes, guerres sournoises
Qui n'osent pas dire leur nom,
Chacune a quelque chos' pour plaire
Chacune a son petit mérite
Mais, mon colon, celle que j'préfère
C'est la guerr' de quatorz'-dix-huit

Du fond de son sac à malices
Mars va sans doute, à l'occasion,
En sortir une, un vrai délice
Qui me fera grosse impression
En attendant je persévère
A dir' que ma guerr' favorite
Cell', mon colon, que j'voudrais faire
C'est la guerr' de quatorz'-dix-huit

Σάββατο, Απριλίου 21, 2012

Φωτογραφίζοντας φωτογραφίες στην Αθήνα



Γύρω από την Ομόνοια - στην τζαμαρία ενός φωτογραφείου, ο ιδιοκτήτης του οποίου είναι μετανάστης από το Πακιστάν. Επειδή η Αθήνα γεμίζει αυτές τις μέρες με φωτογραφίες υποψηφίων Βουλευτών σκέφτηκα να φωτογραφίσω αυτές τις φωτογραφίες. Τα αληθινά πρόσωπα μιας πολυπολιτισμικής και κρυμμένης Αθήνας

Παρασκευή, Απριλίου 20, 2012

Απλές αλήθειες


Επιστρέφοντας από το Παρίσι ετοιμαζόμουν να γράψω ένα κομμάτι για τις γαλλικές εκλογές. Για το ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Για το πώς στον σημερινό παγκοσμιοποιημένο κόσμο, η Δύση δεν μπορεί να λύνει και να δένει, όπως έκανε τους τρεις τελευταίους αιώνες. Για το πώς σε Ασία και Λατινική Αμερική βλέπουν το μέλλον με αισιοδοξία ενώ σε μας το αντικρίζουν με φόβο. Εκεί έχουν πολλά να κατακτήσουν. Εδώ φοβούνται μην χάσουν τα κατακτημένα. Εκεί η νέα γενιά θα ζήσει καλύτερα από την προηγούμενη. Εδώ θα γίνει μάλλον το αντίθετο (Η Συνέχεια ΕΔΩ)

Τετάρτη, Απριλίου 18, 2012

«Πώς μετριέται η αγάπη για μια χώρα;»



Όνομα: Αλί Ακμπάρ. Τόπος γέννησης: Πακιστάν. Τόπος διαμονής: Παρίσι. Επάγγελμα: Πλάνητας και πλανόδιος εφημεριδοπώλης... 

Στην παρουσίαση του βιβλίου μου στο Παρίσι, στο Ελληνικό Σπίτι, υπήρχε κάποιος που είχε έρθει με τις πατερίτσες του. Ο Αλί Ακμπάρ είναι Γάλλος πακιστανικής καταγωγής και ξεχωριστή φυσιογνωμία του Quartier Latin. Τον είχα γνωρίσει πριν από πέντε χρόνια στο Παρίσι, χάρη στην Ελληνίδα δικηγόρο Νένα Σακελλαροπούλου.
Τον ξαναείδα στην παρουσίαση του βιβλίου μου, χαμογελαστός όπως πάντα, παρόλο το σπασμένο πόδι του. Είχε παραμείνει ο ίδιος: απλός και αληθινός.  Το μόνο που είχε αλλάξει ήταν το γεγονός ότι τον είχε χτυπήσει ένα αυτοκίνητο πριν από ένα μήνα ενώ μοίραζε τα νέα της ημέρας.
Ο Αλί ήταν η πιο συγκινητική παρουσία εκείνης της βραδιάς. 
Επειδή πλησιάζουν και οι εκλογές στην Γαλλία σκέφτηκα να αναδημοσιεύσω την συνέντευξη που του είχα κάνει όταν τον πρωτογνώρισα.


ΤΟΝ ΑΛΙ ΑΚΜΠΑΡ τον ήξερα από το βιβλίο του. Τον γνώρισα από κοντά πριν από δύο εβδομάδες στο Σεν Ζερμέν ντε Πρε, σε εκείνο το κομμάτι του Παρισιού που έχει ταυτιστεί ιστορικά με τη διανόηση, τα κομψά εστιατόρια και τα hotels particuliers. Ο Αλί είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας της περιοχής. Το Σεν Ζερμέν είναι μια σκηνή όπου εκείνος ανεβαίνει κάθε μέρα για μια ιδιότυπη παράσταση. Η «τέχνη» του είναι κουραστική: πουλάει εφημερίδες. Είναι ο πλανόδιος εφημεριδοπώλης (μοναδικός στο είδος του σε όλη την Γαλλία) που γυρνάει στους δρόμους, στις καφετέριες και στα εστιατόρια του Σεν Ζερμέν με την εφημερίδα «Λε Μοντ» στο χέρι. Σαν ένας σοφός γελωτοποιός, παίζει με την επικαιρότητα, επινοεί δικούς του κύριους τίτλους. Την περίοδο των μεγάλων απεργιών στη Γαλλία: «Καλά νέα, σύνταξη στα τριάντα πέντε». Την περίοδο των ταραχών στα προάστια: «Προσοχή, ο Σαρκοζί ασπάστηκε το Ισλάμ». Την περίοδο των εκλογών: «Πρόεδρος ο Λε Πεν, φτιάχνω τη βαλίτσα μου». Μετά τον πρώτο γύρω των εκλογών: «Ο Λε Πεν ηττήθηκε, δεν πάω πουθενά». Και την ημέρα που τον συνάντησα: «Προσοχή, ο Σαρκοζί έρχεται, η Σεσιλιά φεύγει»...


●●●

Ο Αλί είναι ένας πλάνητας και έχει περάσει αμέτρητα σύνορα. Γεννήθηκε στο Πακιστάν πριν από πενήντα πέντε χρόνια. Τα παιδικά του χρόνια ήταν δύσκολα. Αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σχολείο στα δέκα του και να δουλέψει σκληρά. Μεγάλωσε υπό την τυραννική εξουσία ενός βίαιου και φτωχού πατέρα. «Ο κυριότερος στόχος μου ήταν να μη μοιάσω στον πατέρα μου» γράφει. «Δεν ήθελα η φτώχεια να ακτινοβολεί στα ρούχα μου». Η φυγή τού έγινε έμμονη ιδέα από νωρίς. «Ήθελα οπωσδήποτε να φύγω, να βγω από την κόλαση». Φεύγει από το Πακιστάν στα δεκαοκτώ του. Πάει στο Αφγανιστάν και από εκεί στο Ιράν. Από το Ιράν στην Πόλη και από την Πόλη καταλήγει, το 1970, στον Πειραιά. «Έχω ωραίες μνήμες από την Ελλάδα. Συνάντησα φιλόξενους ανθρώπους» λέει. Στον Πειραιά βρίσκει ένα καράβι, όπου μπαρκάρει ως ναύτης και γυρίζει τον κόσμο. «Η ζωή του ναύτη είναι πολύ σκληρή. Η θάλασσα είναι ωραία μόνο στις διακοπές» λέει ο Αλί. Το 1972 αποφασίζει να εγκαταλείψει το καράβι στις ακτές της Νορμανδίας, στη Γαλλία. Έτσι άρχισε η νέα του ζωή. Κατέληξε στο Παρίσι. «Ήταν Ιανουάριος και το χιόνι έφθανε μέχρι το γόνατο. Κοιμόμουν κάτω από τις γέφυρες του Σηκουάνα, μαζί με τους αστέγους. Ήμουν ένας παράνομος μετανάστης»...

Για πόσα χρόνια;

Σχεδόν για δέκα χρόνια. Με σταματούσαν κάθε τόσοι οι αστυνομικοί για έλεγχο και με πήγαιναν στο τμήμα. Με άφηναν όμως ελεύθερο. Ίσως γιατί με έβρισκαν ευγενικό (γέλια). Μέχρι που ήρθε ο Μιτεράν και νομιμοποίησε τους παράνομους μετανάστες που είχαν εργασία στη Γαλλία...


Τι σημαίνει για έναν μετανάστη
να είναι παράνομος;

Ζεις καθημερινά με τον τρόμο της απέλασης...

Η δουλειά του πλανόδιου εφημεριδοπώλη
πώς προέκυψε;

Τυχαία. Είδα ένα πρωί στη λεωφόρο Σεν Μισέλ έναν νεαρό που πωλούσε εφημερίδες. Τον πλησίασα. Του είπα στα αγγλικά ότι θέλω να κάνω αυτή τη δουλειά, αλλά δεν έχω χαρτιά. Μου απάντησε ότι μπορεί να με βοηθήσει και ότι δεν χρειάζομαι απαραίτητα χαρτιά. Ήταν και αυτός μετανάστης από την Αργεντινή. Στην αρχή πωλούσα τη σατιρική εφημερίδα «Τσάρλι Εμντό». Από τότε και για τριάντα τέσσερα χρόνια κάνω αυτή τη δου λειά...

Ζείτε τόσα χρόνια στη Γαλλία. Όταν σας ρωτούν ποια είναι η ταυτότητά σας τι απαντάτε;

Τη Γαλλία τη νιώθω πατρίδα μου περισσότερο από το Πακιστάν. Εδώ βρήκα την ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή και δούλεψα σκληρά. Αυτή είναι η πατρίδα των παιδιών μου. Σε μια χώρα σαν τη Γαλλία, όμως, δύσκολα σε αποδέχονται εκατό τοις εκατό...

Μπορείτε να μου πείτε κάποιους
λόγους;

Πρώτα από όλα δεν είμαι ακόμα Γάλλος πολίτης. Έκανα αίτηση για πολιτογράφηση το 1991 και απορρίφθηκε. Θα ξανακάνω τώρα, θα δούμε...

Τα παιδιά σας είναι
Γάλλοι πολίτες;
Τα τέσσερα από τα πέντε παιδιά μου, ναι. Ο Μιτεράν καθιέρωσε το «δίκαιο του εδάφους». Τα παιδιά που γεννιούνταν στη Γαλλία έπαιρναν αυτόματα τη γαλλική υπηκοότητα. Η Δεξιά το κατήργησε και κάποιο παιδί που γεννιέται στη Γαλλία πρέπει να συμπληρώσει τα δεκαοκτώ ώστε να πάρει τη γαλλική υπηκοότητα. Ακόμη και η υπηκοότητα όμως δεν φθάνει για να νιώσεις όπως στο σπίτι σου. Χρειάζονται κι άλλα...

Όπως;

Να μη νιώθεις πολίτης άλλης κατηγορίας. Να σας δώσω μόνο ένα παράδειγμα. Τα παιδιά μου είναι Γάλλοι πολίτες, επειδή είναι μελαψοί όμως η αστυνομία τα σταματά πολλές φορές για έλεγχο. Φανταστείτε πώς νιώθουν... Έχω παρατηρήσει επίσης ότι οι αστυνομικοί που είναι αφρικανικής ή αραβικής καταγωγής συμπεριφέρονται χειρότερα από τους «καθαρόαιμους Γάλλους». Σαν να θέλουν να δείξουν στον λευκό συνάδελφό τους ότι έγιναν εντελώς Γάλλοι πια. Καμιά φορά ο χειρότερος ρατσισμός είναι εκείνος του πρώην μετανάστη... Σας προτείνω επίσης να πάτε στη Νομαρχία του Παρισιού. Αρκετές φορές έχω ακούσει για τη συμπεριφορά κάποιων υπαλλήλων στα παιδιά των μεταναστών που έχουν γεννηθεί στη Γαλλία. Σκέφτομαι ότι ορισμένοι υπάλληλοι δημιουργούν εχθρούς μέσα στην ίδια τους τη χώρα...


Εσείς είστε μουσουλμάνος;

Οι γονείς μου είναι μουσουλμάνοι, εγώ είμαι αδιάφορος προς τη θρησκεία. Η θρησκευτική πίστη δεν είναι θέμα κληρονομιάς αλλά επιλογής...


Γιατί υπάρχει πρόβλημα ένταξης
των μεταναστών σήμερα στη Γαλλία;

Γιατί υπάρχουν παιδιά μεταναστών που είναι Γάλλοι μόνο στα χαρτιά. Δεν τους άφησαν, με χίλιους τρόπους, να νιώσουν ισότιμοι πολίτες. Οι ταπεινώσεις κάνουν πάντα χειρότερους τους ανθρώπους. Από την άλλη, υπάρχουν μετανάστες που ζουν τριάντα χρόνια εδώ πέρα και δεν ξέρουν να μιλούν γαλλικά. Το σώμα τους είναι εδώ, το μυαλό όχι...

Ο Σαρκοζί είπε για τους μετανάστες:
«Αγαπήστε τη Γαλλία ή φύγετε από εδώ!»...

Εγώ θα του έλεγα το εξής: εγώ δεν αγαπώ τη χώρα όπου γεννήθηκα, το Πακιστάν. Γιατί δεν την αγαπώ; Έχει ο κύριος Σαρκοζί να μου πει κάτι επί τούτου; Δεν την αγαπώ γιατί έζησα τη βία, γιατί δεν μου δόθηκε μια ευκαιρία. Σε τελευταία ανάλυση, πώς μετριέται άραγε η αγάπη για μια χώρα; Γνωρίζω «καθαρόαιμους Γάλλους», ειδικά όσοι βρίσκονται στον πάτο της κοινωνίας, που βρίζουν τις αρχές, τη Γαλλία. Θα τους απελάσουν άραγε; Τέτοια συνθήματα λέγονται συνήθως για να καλύψουν τα κοινωνικά προβλήματα...



Το βιβλίο του Αλί Ακμπάρ μοιάζει με ένα προσωπικό ημερολόγιο και μεταφράστηκε στα ελληνικά πέρσι από τις Εκδόσεις Κριτική
●●●

Έχει αρχίσει να βραδιάζει όταν περπατάμε με τον Αλί στους δρόμους του Σεν Ζερμέν. «Εγώ θα πουλήσω μερικές εφημερίδες ακόμα» μου λέει. Τον παρακολουθώ καθώς μπαίνει και βγαίνει με τη «Λε Μοντ» στα μπιστρό και στα εστιατόρια, επινοώντας κάθε φορά και έναν δικό του τίτλο. Άγνωστοι Γάλλοι τον σταματούν στον δρόμο για να του δώσουν το χέρι ή να τον προσκαλέσουν για γεύμα στο σπίτι τους. Σε κάποιο εστιατόριο ο Αλί διαπιστώνει ότι οι πελάτες είναι κυρίως Αμερικανοί. Σηκώνει τη «Λε Μοντ» και σε τέλεια αγγλικά ανακοινώνει: «Έκτατη είδηση. Η Μόνικα Λιουίνσκι κατηγορεί τον Μπους ότι την άφησε έγκυο». Οι Αμερικανοί τον κοιτούν αποσβολωμένοι. Ύστερα από λίγο αρχίζουν και χαχανίσουν. Ο Αλί χαμογελά και περνά στην καφετέρια δίπλα...

ΥΓ: Ευχαριστώ θερμά την κυρία Νένα Σακελλαροπούλου, Ελληνίδα δικηγόρο που ζει στο Παρίσι, χάρη στην οποία έγινε δυνατή η συνάντηση με τον Αλί Ακμπάρ. Το επόμενο Σάββατο το «Ημερολόγιο Συνόρων» ταξιδεύει στα προάστια του Παρισιού, εκεί όπου «ευδοκιμούν» η ανεργία,η βία και οι ισλαμιστές. 

ΣΑΒΒΑΤΟ: 8 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2007

Τρίτη, Απριλίου 17, 2012

Μέχρι την κάλπη...



Μετρώντας με αγωνία τις μέρες μέχρι την κάλπη (ή μέχρι την χρεοκοπία;).Εμπνευσμένο από έργα του Κινέζου καλλιτέχνη και διαφωνούντα Ai Weiwei…

Δευτέρα, Απριλίου 16, 2012

Για όσους μιλούν γαλλικά - Për ata që kuptojnë gjuhën e Frëngut


Αυτή την εβδομάδα το "Μικρό Ημερολόγιο" είχε τη τιμητική του στο πολύ γνωστό γαλλικό περιοδικό «Marianne». Κάντε κλικ πάνω στην εικόνα. Këtë javë ‘Ditari i Vogël’ kishte nderin të prezantohej nga revista e njohur Franceze ‘Marianne’. Kliko mbi imazh që t'a lexosh

Gjithashtu, për një kritikë në website-in letrar e-litterature.net: Kliko KETU
Επίσης, για μια αλλη κριτική στο λογοτεχνικό site e-litterature.net: ΕΔΩ 

Σάββατο, Απριλίου 14, 2012

Καλή Ανάταση



Περασμένη εβδομάδα στο Παρίσι. Μεγάλη Παρασκευή του καθολικού Πάσχα. Οι άπιστοι Γάλλοι, αντί για τις χιλιάδες πανέμορφες εκκλησίες του Παρισιού, είχαν επιλέξει το Jardin de Luxemburg και γιόρταζαν την Ανάσταση της Φύσης -  με ένα βιβλίο στο χέρι για την ανάταση του πνεύματος.

Καλή Ανάσταση στους πιστούς. Καλή Ανάταση στους εύπιστους…    

Παρασκευή, Απριλίου 06, 2012

Όλα ρέουν...


Όπως γνωρίζουν οι περισσότεροι, (πιστεύω), η λέξη Πάσχα είναι εβραϊκής καταγωγής (Πεσάχ) και σημαίνει «πέρασμα», «μετάβαση», «περνάω απέναντι». Περνάω από μια κατάσταση στην άλλη. Λίγες φορές όπως φέτος η αρχική σημασία της λέξης είναι τόσο συγκλονιστικά ταιριαστή με την εποχή. Η ελληνική κοινωνία βιώνει το πιο σκληρό πέρασμα στη νεότερη ιστορία της. Και είναι ακόμα πιο σκληρό το πέρασμα, γιατί κανείς δεν ξέρει τι θα βρούμε απέναντι. Για αυτό μάλλον αφθονούν αυτή την εποχή τα Μέντιουμ στα Πατήσια και οι «προφήτες» στα mainstream ΜΜΕ και στα μπλογκς (Η ΣΥΝΈΧΕΙΑ ΕΔΩ)

Πέμπτη, Απριλίου 05, 2012

Centre d'Etude Balkaniques - www.inalco.fr

 -


Αύριο (6 Απριλίου), Μεγάλη Παρασκευή του Πάσχα για τους Καθολικούς, στις 17.30 θα βρίσκομαι στο Κέντρο Βαλκανικών Σπουδών στο Παρίσι για μια συνάντηση με θέμα «Η αβάσταχτη ομοιότητα του Άλλου» (το αγαπημένο μου θέμα δηλαδή). Η συζήτηση θα στρέφεται γύρω από την γραφή, την διπλή ταυτότητα, την λογοτεχνία, τα Βαλκάνια και τη μνήμη. Το Κέντρο Βαλκανικών Σπουδών στο Παρίσι (http://www.inalco.fr/είναι από τα πιο σπουδαία στο είδος του στην Ευρώπη και προσωπικά θέλω να τους ευχαριστήσω για τη τιμητική πρόσκληση.
Οι γαλλόφωνοι μπορούν να διαβάζουν περισσότερες λεπτομέρειες παρακάτω. Είστε καλοδεχούμενοι

Dans le cadre du colloque international organisé par SEDYL (UMR 8202, INALCO/CNRS/IRD), CEB-CREE (EA 4513, INALCO) et GEO (EA 1340, Université deStrasbourg), table ronde autour de l’écrivain Gazmend Kapllani, animée par Christina Alexopoulos et Nicolas Pitsos, doctorants du CEB-CREE.
Le jeudi 6 avril à 17h30 à l’INALCO, PLC, Auditorium – 65, Rue des Grands Moulins, 75013 Paris.

Neser (6 Prrill), E Premtja e Pashkeve per Katoliket, ne oren 17.30, do jem ne Qendren e Studimeve Ballkanike ne Paris per nje takim me teme Ngjashmeria e padurueshme e Tjetrit” (tema ime e preferuar me pak fjale). Do diskutojme per letersine, identitetin e dyfishte, Ballkanin dhe kujtesen. Qendra e Studimeve Ballkanike ne Paris eshte nje nga qendrat me te njohura ne llojin e vet ne Europe dhe dua t’i falenderoj per ftesen nderuese. Ata qe dine frengjisht mund te lexojne me shume hollesi ne tekstin e meposhtem. Ju mirepres.

Dans le cadre du colloque international organisé par SEDYL (UMR 8202, INALCO/CNRS/IRD), CEB-CREE (EA 4513, INALCO) et GEO (EA 1340, Université deStrasbourg), table ronde autour de l’écrivain Gazmend Kapllani, animée par Christina Alexopoulos et Nicolas Pitsos, doctorants du CEB-CREE.
Le jeudi 6 avril à 17h30 à l’INALCO, PLC, Auditorium – 65, Rue des Grands Moulins, 75013 Paris.

Δευτέρα, Απριλίου 02, 2012

Παρίσι και Σαλό

Από δεξιά: Νίκος Γραικός, Jerome Giovendo, Francoise Bienfait και η αφεντιά μου 

Τις προάλλες, στο Ελληνικό Σπίτι στο Παρίσι συνάντησα το πιο ωραίο κοινό που έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα στις παρουσιάσεις των βιβλίων μου εκτός Ελλάδας. Να ευχαριστήσω ξανά τον Νίκο Γραικό που έκανε μια θαυμάσια δουλειά. Την Marilyn Remer για την εξαιρετική ανάγνωση των αποσπασμάτων. Την Francoise Bienfait που μαζί με τον Jerome Giovendo έκαναν μια συγκλονιστική μετάφραση. Να ευχαριστήσω τον άνθρωπο που έγινε αφορμή για να φθάσουν τα βιβλία μου στην Γαλλία, τον Πέτρο Διατσέντο. Με αυτή την ευκαιρία να ανακοινώσω ότι το βιβλίο μου «Με λένε Ευρώη» μεταφράζεται αυτή την στιγμή στα γαλλικά και θα εκδοθεί σύντομα από τις εκδόσεις Intervalles. Να ευχαριστήσω, τέλος, τους Αθηναίους φίλους που βρέθηκαν στο Παρίσι και ήρθαν στην παρουσίαση του βιβλίου. Ήταν η έκπληξη της βραδιάς.
Οι συναντήσεις μου με το γαλλικό κοινό θα έχουν συνέχεια. Την Τετάρτη, 4 Απριλίου, 19.30 η ώρα, σε μια κοινή συζήτηση με τον γνωστό Γάλλο φωτογράφο Olivier Jobard θα μιλήσουμε για τα σύνορα, την λογοτεχνία και την τέχνη, την Ευρώπη, τον Διαφωτισμό, τον φασισμό, την Ελλάδα, την Αλβανία, την Γαλλία και ο,τι άλλο προκύψει από την συζήτηση με το κοινό. (Μου έκανε εντύπωση ότι η γκαλερί όπου θα γίνει η συνάντηση βρίσκεται στην Λεωφόρο «Κόρες του Γολγοθά». Πολύ κατάλληλη ονομασία για την εποχή μας).
Την Παρασκευή 6 Απριλίου, στο Κέντρο Βαλκανικών Σπουδών, 17.30 η ώρα θα μιλήσω για την λογοτεχνία, τα Βαλκάνια, τη μνήμη και την Αβάσταχτη Ομοιότητα του Άλλου.  Παρακάτω, οι διευθύνσεις στα γαλλικά.

4 avril à 19h30 à la galerie La Petite Poule Noire, 12 Bd des Filles du calvaire, 75011 Paris.

6 avril à 17h30 à l’INALCO, PLC, Auditorium – 65, Rue des Grands Moulins, 75013 Paris.

ΥΓ. Τα βράδυα παρακολουθώ και την ελληνική επικαιρότητα. Παρακολουθώ μια χώρα που δυστυχώς βουλιάζει ολοταχώς στην παράνοια. Παρακολουθώ πολιτικούς και ιερείς (;) να παραληρούν. Ειδικά το ζεύγος Σαμαράς – Λοδέρδος = Σαλό ή 120 Μέρες στα Σόδομα… Παρακολουθώ και ψύχραιμες φωνές και έντιμες όπως αυτήν του κυρίου Στέφανου Μάνου. Τα κανάλια όμως δεν παίζουν τέτοιες φωνές. Μόνο Σαλό, dolby surround...

Κυριακή, Απριλίου 01, 2012

Καλή Πρωταπριλιά (σε νηστεύοντες και μη)



Παραιτήθηκε ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη κύριος Μιχάλης Χρυσοχοίδης. Ανάμεσα στα άλλα δήλωσε πως ορισμένοι κύκλοι μέσα και ειδικά έξω από την αστυνομία θέλουν να εκμεταλλευτούν το θέμα των παράνομων μεταναστών με σκοπό τον εκφασισμό της ελληνικής κοινωνίας. «Θέλουν να αποσπάσουν την προσοχή των Ελλήνων πολιτών από τα πραγματικά προβλήματα. Από την διαφθορά, την χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος, την καταλήστευση του δημοσίου» δήλωσε. Δήλωσε επίσης ότι δεν ευθύνονται οι μετανάστες για την χρεοκοπία της Ελλάδας, ότι αποτελούν πλούτο και ευκαιρία για την ελληνική κοινωνία. Πρόσθεσε ότι ο ίδιος πιστεύει πως η μετανάστευση αποτελεί τεράστια κοινωνική πρόκληση για την ελληνική και ευρωπαϊκή κοινωνία και πως δεν μπορεί να λυθεί με υστερίες, ψέματα και στρατόπεδα. «Χρειάζεται μακροπρόθεσμο και σοβαρό σχέδιο. Ας αρχίσουμε από το κέντρο της πόλης. Με την ανευθυνότητά μας, την διάλυση του συστήματος ασύλου θέλαμε και αφήσαμε να μετατραπεί το κέντρο της Αθήνας σε κόλαση» κατέληξε. «Παραιτούμαι και δηλώνω ταυτόχρονα ότι δεν σκοπεύω να είμαι υποψήφιος στις επόμενες εκλογές. Με αυτό τον τρόπο διαψεύδω όλους όσους ισχυρίζονται ότι τα κάνω όλα αυτά για να εκλεγώ». Ευχήθηκε τέλος και προκαταβολικά Καλό Πάσχα σε όλους, σε νηστεύοντες και μη. Υπάρχουν φήμες ότι ο πρώην Υπουργός προτίθεται να μεταναστεύσει προσεχώς σε χώρα του Αραβικού Συνδέσμου.


ΥΓ. Στιβαρή παρέμβαση στο "Μεταναστευτικό" έκανε επίσης και η Εκκλησία της Ελλάδας. Θυμίζοντας στους πιστούς το νόημα του Γολγοθά και της νηστείας του Πάσχα κάλεσε τους Έλληνες να θυμηθούν το δικό τους παρελθόν ως πρόσφυγες και ικέτες. "Να ανοίξουμε τις καρδιές και τα μυαλά μας" δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου της Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Καταδίκασε την αναπαράσταση ως τέρατα των μεταναστών από μεγάλη μερίδα του Ελληνικού Τύπου και από τις "διαρροές" της Αστυνομίας. "Δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι. Όλοι οι άνθρωποι είναι πλάσματα του Θεού... Το παρελθόν δείχνει ότι όταν μια κοινωνία εθίζεται στο μίσος και στην βία για το πλησίον τότε δημιουργεί τις βάσεις της αυτοκαταστροφής. Σήμερα οι μετανάστες, αύριο οι ομοφυλόφιλοι, μεθαύριο ο γείτονας;" κατέληξε ερωτώμενος με νόημα. Πριν από λίγο μαθεύτηκε ότι η Εκκλησία της Ελλάδας θα θέσει το θέμα του πραγματικού χωρισμού της Εκκλησίας από το κράτος, "ώστε να ανακτήσει την απολεσθείσα πνευματικότητα και οικουμενικότητά της". Θα διαθέσει επίσης μεγάλο μέρος της περιουσίας της για να προσφέρει βοήθεια προς τους κατατρεγμένους και τους φτωχούς της ελληνικής κοινωνίας, ανεξαρτήτως καταγωγής.  


ΥΓ1. Παρέμβαση για το θέμα είχαμε και από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο εκπρόσωπος της Κομισιόν θύμισε στους Έλληνες πολιτικούς ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι επίσης μια Ένωση αξιών και συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Όποιος δεν τις σέβεται θέτει τον εαυτό του εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρόσθεσε. Ο ίδιος χαιρέτισε τις δηλώσεις του πρώην Υπουργού κυρίου Μιχάλη Χρυσοχοίδη και δήλωσε συγκλονισμένος από το μάθημα ανθρωπιάς που δίνει η Εκκλησία της Ελλάδας. Το "Μεταναστευτικό" στην Ευρώπη θα είναι το κύριο θέμα συζήτησης στην επόμενη συνεδρίαση της Ευρωβουλής.

Paris, 1 Απριλίου, 2012