Παρασκευή, Μαΐου 25, 2012

Ιστορίες του κυρίου Κόινερ


Οταν βλέπω ματς όπου παίζει γερμανική ομάδα, θυμάμαι το στιγμιότυπο από τις «Ιστορίες του κυρίου Κόινερ» του Μπρεχτ. Ρώτησαν, λοιπόν, τον κύριο Κ.: «Με τι ασχολείσαι;» Ο κύριος Κ. απάντησε: «Δουλεύω σκληρά. Ετοιμάζω το επόμενο λάθος μου». Το ίδιο θυμήθηκα το βράδυ του τελικού Μπάγερν-Τσέλσι. Ετυχε να τον δω στις Βρυξέλλες, ακούγοντας γύρω μου πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες. Δέκα λεπτά πριν από το τέλος οι Γερμανοί είχαν τη νίκη στα χέρια τους. Με την αξία και τον ιδρώτα τους. Τότε έφαγαν γκολ από τον Ντρογκμπά, τον μόνο παίκτη της Τσέλσι που φαινόταν να κινείται κοντά στα τέρματα της Μπάγερν. Στον μόνο, δηλαδή, που δεν θα έπρεπε να επιτρέψουν να χτυπάει την μπάλα εκείνο το βράδυ (Η Συνεχεια ΕΔΩ)



Παρασκευή, Μαΐου 18, 2012

Δυο συναντήσεις σε Βρυξέλλες και Παρίσι

Η χθεσινή Le Monde αναφέρθηκε στο «Μικρό Ημερολόγιο Συνόρων»
Στις 26 Μαΐου ο καλός μου φίλος Νίκος Γραικός, στις 4 μ.μ. θα μιλήσει για το βιβλίο στο βιβλιοπωλείο «LImagigraphe», στο Παρίσι. Θα βρίσκομαι εκεί για όσους επιθυμούν να συζητήσουμε για το βιβλίο, την λογοτεχνία, τη μετανάστευση και την Ευρώπη.
L’ Imagigraphe, librairie indépendante, galerie d'art contemporain, création par Isabelle Leclerc, 84 Rue Oberkampf 75011 Paris 01 48 07 54 20   




Πριν όμως θα περάσω από την πρωτεύουσα της Ευρώπης, τις Βρυξέλλες, καλεσμένος του Ελληνικού Κύκλου Σύγχρονων Μελετών. Τους ευχαριστώ από την καρδιά μου για την τιμητική πρόσκληση και την φιλοξενία. Η κα. Μαρία Πατακιά θα μιλήσει και θα διαβάσει αποσπάσματα από το «Με λένε Ευρώπη». Το θέμα της συζήτησης αφορά την λογοτεχνία και την σύγχρονη ευρωπαική ταυτότητα.
Τις λεπτομέρειες της εκδήλωσης (ώρα και μέρος) υπάρχουν στην πρόσκληση.

Θα χαρώ να σας δω

Αυτό, παιδιά, λέγεται Δυστυχία


Άλλο ξεκίνησα να γράψω σήμερα, λίγο πιο χαρούμενο. Δεν σε αφήνει όμως η πραγματικότητα. Ο κύριος Niko Ago πήρε ειδοποίηση για απέλαση από την Ελλάδα. Στο παρακάτω κείμενο τα λέει ο ίδιος καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο. Εμένα απλά η είδηση μου προκάλεσε σοκ και απέραντη θλίψη. Πραγματικά έχω βαρεθεί να ακούω για το «μπάχαλο» και για τα «λάθη που γίνονται». Υπάρχει κάτι το πολύ αρρωστημένο στο Σύστημα και στον τρόπο λειτουργίας αυτής της χώρας που υπέρτατο σκοπό έχει να τσακίζει τις ζωές των ανθρώπων. Δεν υπάρχει φαίνεται ούτε πακέτο Ντελόρ, ούτε ευρωζώνη, ούτε Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε Μνημόνιο που μπορεί να το θεραπεύσει. Είναι κάτι σαν ανίατη ασθένεια.
Έρχεται κάποιος από το «πουθενά» και σου λέει «θέλω να σου δώσω τον εαυτό μου, την γνώση μου, την ψυχή μου, την ενέργειά μου» και το Σύστημα λέει «όχι, τσακίσου από εδώ, φύγε!». Αυτό, παιδιά, λέγεται Δυστυχία. Το χειρότερο είναι ότι κανείς από αυτούς που συνωστίζονται ψηλά στις δημοσκοπήσεις δεν θέλει να μεταρρυθμίσει  αυτό το αρρωστημένο Σύστημα, να το ανοίξει, να το θεραπεύσει. Έχω την εντύπωση ότι απλά θέλει να ελέγχει τα κουμπιά για να συνεχίσει να τσακίζει με δικά του συνθήματα. Καλά μας ξεμπερδέματα.
Καλό κουράγιο Νίκο!
ΥΓ. Ελπίζω οι συνάδελφοι του Νίκο εκτός απο τα αγγλικά του κ. Τσίπρα να ασχοληθούν και με αυτή την περίπτωση. Και όλοι εμείς να κάνουμε κάτι , έστω να γνωστοποιήσουμε το συμβάν.
Παρακάτω ακολουθεί το κείμενο του κυρίου Ago.

 "Σ'ευχαριστώ Ελλάδα"
του Niko Ago

"Συμπλήρωσα 20 χρόνια στην Ελλάδα και μπήκα αισίως στο εικοστό πρώτο. Εργάστηκα σε διάφορες δουλειές και μετά από πολύ κόπο και πολύ διάβασμα, έκανα το όνειρό μου πραγματικότητα, έμαθα την ελληνική γλώσσα, κυρίως να γράφω, και σήμερα είμαι δημοσιογράφος στα ελληνικά ΜΜΕ.
Σε πιο βαθμό καταφέρνω να κάνω καλή δημοσιογραφία, το κρίνετε εσείς και αυτοί που διαβάζουν αυτά που γράφει η ταπεινότητά μου. Μεγαλώνω δυο κόρες που σήμερα είναι 18,5 και 17,5 ετών.
Η μεγάλη ήρθε 5 μηνών, η μικρή γεννήθηκε στην Ελλάδα και δεν γνώρισε άλλη χώρα.  Προσέφερα λίγα η πολλά αλλά πάντως, δούλεψα και δουλεύω τίμια. Ποτέ και για κανένα λόγο, δεν απασχόλησα τις Αρχές της χώρας. Αφοσιώθηκα στο επάγγελμά μου αλλά και στην προσφορά υπέρ των δικαιωμάτων του Ανθρώπου. 
Αυτά με εκφράζουν, αυτά κάνω.
Η άνοδος της Χρ. Αυγής και οι απειλές που λαμβάνω για τη ζωή μου, συνέπεσαν με κάτι άλλο άσχημο. Δεν ξέρω αν αυτό το δεύτερο είναι το ίδιο με το πρώτο αλλά σίγουρα με πονά περισσότερο.
Σήμερα, το ελληνικό κράτος, με ειδοποίησε ότι εντός 30 ημερών, πρέπει να εγκαταλείψω την Ελληνική Επικράτεια, επειδή το έτος 2007-2008, περίοδο την οποία είχα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας, δεν μπόρεσα να συγκεντρώσω τον απαιτούμενο αριθμό ενσήμων για να ανανεώσω την άδεια παραμονής. Είχα γράψει κάποτε ένα άρθρο με θέμα "Σου χρωστάω ένα ευχαριστώ, Ελλάδα", το ίδιο μπορώ να επαναλάβω και σήμερα αλλά γεμάτος πίκρα: Σ'ευχαριστώ Ελλάδα!"





Τρίτη, Μαΐου 08, 2012

"Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι"

Μάνος Χατζιδάκης - πόσο μας λείπει; Ο ίδιος έδινε αντιναζιστική συναυλία το 1993. Σήμερα που οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής μπαίνουν στην Βουλή οι "άνθρωποι που πνεύματος" έχουν εξαφανιστεί, σιωπούν και όταν μιλούν διαλαλούν τα εθνικιστικά και ολοκληρωτικά τους οράματα.   

"Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και
αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν
περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη
έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο
στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν,
βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του.

Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι
η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η
πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη
συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί
αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την
ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές
παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους
και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των
κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική <<παράδοση>> η
πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση,
καθοδηγούνται, τιθασεύονται.

Ενώ τα πουλιά... Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί
αρμόζουν, με τις <<ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις>>. Κι είναι φορές
που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή
<<λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων>> σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους
νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει
θανατηφόρες επιδημίες.

Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός
μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν
ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ' αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία
πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η <<Δημοκρατία>>, εμείς
με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό,
σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον... νικήσαμε. Τι
ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του
κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη
εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ' αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό
αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας
υποτάξει.

Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους
ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί
<<Ελευθερίας>>, <<Δημοκρατίας>>, και <<λίκνων πνευματικών και μη>>, για τις
απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν
θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι,
που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους.

(Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω
από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις
αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του
βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον
εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της
απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως
τον Καντιώτη τον Φλωρίνης).
 
Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική
ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου
θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το
αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου
τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να
συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω.

Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν
όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι
και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι
αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια
επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία.
(Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα
άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για
τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους
περιοίκους).

Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των
στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης
και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για
την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή
των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο
προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι' αυτό και
σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος
κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να
διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη
ελευθερία.

Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με
το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν
ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο
φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι
έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο
αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και
ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε.

Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους.
Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής
που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή
τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα
σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και
τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται.

Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά
δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η
εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό
τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις,
μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με
τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και
της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη
σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας.

Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας - που ή
φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη.
Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος <<αρχηγός>> που θα ηγηθεί αυτό το
κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα 'ναι αργά για ν' αντιδράσουμε.
Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς - όπως στη γνωστή παράσταση του
Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να 'μαστε
απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο
<<ανθρώπινοι>> και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του
φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια.

Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν
είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς.
Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.


Μάνος Χατζιδάκις
Φεβρουάριος 1993
(Πρώτη δημοσίευση του κειμένου, στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας
που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων)

Τα πουλιά δίνουν το παράδειγμα


Αυτή την φωτογραφία την τράβηξα την ημέρα των εκλογών. Δυο περιστέρια που μοιράζονται το φαγητό τους: εκείνα ξέρουν τι σημαίνει «μοιράζομαι» και «συνεργάζομαι». Ενώ τους έβλεπα θυμήθηκα τους στοίχους του Ζακ Πρεβέρ: «Όλα τα πουλιά κάνουν ό, τι μπορούν καλύτερο/Δίνουν το παράδειγμα/Το παράδειγμα όπως πρέπει/ Παράδειγμα των πουλιών/ Παράδειγμα τα φτερά οι φτερούγες το πέταγμα των πουλιών/Παράδειγμα η φωλιά τα ταξίδια τα τραγούδια των πουλιών/ Παράδειγμα η ομορφιά των πουλιών/ Παράδειγμα η καρδιά των πουλιών/ Το φως των πουλιών»

Δευτέρα, Μαΐου 07, 2012

Μαύρη Νύχτα



7% πήραν οι ναζιστές της Χρυσής Αυγής στις χθεσινές εκλογές. Είναι η πρώτη φορά, μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που ένα καθαρό ναζιστικό κόμμα μπαίνει σε Κοινοβούλιο Ευρωπαϊκής χώρας. Κατά τα άλλα, έχω την βάσιμη υποψία ότι όσοι ψήφισαν Χρυσή Αυγή πάλι στο Δημόσιο ποντάρουν. Ελπίζουν να διοριστούν σε Στρατόπεδο Συγκέντρωσης…

Σάββατο, Μαΐου 05, 2012

Η καλη μετανάστρια από την κοιτίδα του πολιτισμού


Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε από την κα. Εύα Αυγερινού, διευθύντρια Λαϊκού Πανεπιστημίου στην Σουηδία. Τις προηγούμενες μέρες η ίδια συμμετείχε σε ανταλλαγή απόψεων (που στα ελληνικά φόρουμ μετατρέπεται συχνά σε «ανταλλαγή πυρών») πάνω σε ένα post που είχα δημοσιεύσει. Φεισμπουκικοί μου «φίλοι» την είχαν αποκαλέσει «υπάνθρωπο» λόγω των απόψεών της. Ως απάντηση η κα. Αυγερινού έγραψε το παρακάτω άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του Κέντρου Ελληνικού Πολιτισμού της Σουηδίας
 
της Εύας Αυγερινού
Παρακολουθώ τα ελληνικά νέα από τα ΜΜΕ του διαδικτύου αλλά και από συζητήσεις στα κοινωνικά ΜΜΕ, ανήσυχη για την ραγδαία ανάπτυξη του ρατσισμού στην Ελλάδα και για τις συντονισμένες δραστηριότητες των φασιστικών πολιτοφυλάκων και του ελληνικού κράτους που έχουν αρχίσει την εθνική κάθαρση της χώρας. Συμβαίνει συχνά να γράφω και να συμβάλλω σε συζητήσεις στην προσπάθειά μου να επέμβω και να υπογραμμίσω έντονα την κριτκή μου ενάντια στην πολύ συνηθισμένη φασιστοειδή, ρατσιστική και σεξιστική, λεκτική βία. Και πολύ συχνά υφίσταμαι τις συνέπειες, υπό τη μορφή βομβαρδισμού με ύβρεις και στιγματισμού μου ως προδότρια. Αυτά δεν συμβαίνουν σε τίποτα ύποπτα μέρη του ψηφιακού υπόκοσμου ούτε σε τίποτα δεξιοκρατούμενα, εθνικιστικά φόρουμ, αλλά σε υποτιθέμενους σοβαρούς χώρους, ελλάδας και σουηδίας, όπου συχνάζουν άνθρωποι που θεωρούν τους εαυτούς τους διανοούμενους, επιστήμονες, πολιτισμένους, αριστερούς και προοδευτικούς. Είναι οι λεγόμενοι συμπατριώτες μου (και όχι συμαπτριώτισσες, γιατί είναι πάντα άντρες που μου επιτίθενται). Ολ’ αυτά μου δίνουν την ευκαιρία γι’αλλη μια φορά να συλλογιστώ γύρω από την ελληνική διαλογική κουλτούρα αλλά και γύρω από το θέμα της καλής ελληνίδας μετανάστριας.
Διαπιστώνω αρχικά οτι αν κανείς κάνει κριτική  στη χώρα που λέγεται Ελλάδα και στους μύθους των ελλήνων για τον εαυτό τους, που δυστυχώς είναι διαποτισμένοι από ρατσισμό και εθνικισμό, τότε δεν είναι κανείς ιδιαίτερα δημοφιλής. Το να είσαι ελληνίδα και να κάνεις κριτική στην Ελλάδα δεν είναι καθόλου αποδεκτό με τον τρόπο που είναι αποδεκτό να κανεις κριτική στη Σουηδία αν είσαι  σουηδέζα. Και παρ’ολο που οι έλληνες περιλούζουν ο ένας τον άλλον με απερίγραπτες προσβολές για τις πολιτικές απόψεις τους, μόλις καποιος στρέφεται ενάντια στην πατρίδα ενώνονται ολες οι πλευρές ενάντια στον προδότη. Είμαι κι εγώ μια τέτοια προδότρια, έτσι μ’εχουν αποκαλέσει πολλές φορές και με πολλούς τρόπους. Και γνωρίζουμε τι παθαίνουν οι προδότες σε καιρούς πολέμου, ξέρω λοιπόν που θα βρισκόμουν κάτω από αλλες περιστάσεις. Κανένας δεν έχει δικαίωμα να κριτικάρει τους έλληνες, ομως το μεγαλύτερο έγκλημά μου δεν είναι οτι είμαι μια ελληνίδα που κάνει κριτική αλλά μια μετανάστρια που κάνει κριτική. 
Πρόκειται για μια φασιστοειδή κουλτούρα συνομιλίας όπου ο αποκλίνων, εκείνος που παραβιάζει τις καθιερωμένες αντιλήψεις, βρίσκεται αντιμέτωπος με συμπαγή λεκτική βία, κατι που δεν είναι τίποτε άλλο από συστηματικό εκφοβισμό. Οι απόψεις αντιμετωπιζονται με προσωπικές επιθέσεις του πλέον προσβλητικού και απανθρωποποιητικού είδους. Ο στόχος είναι να αποσιωπηθεί αυτός που έχει αντιθετη άποψη μέ οπλο τον διασυρμό, πράγμα που μπορει να καταλήξει, μετά από μια αναζήτηση στο Google, ακόμα και σε πραγματικές απειλές του τύπου «ξερουμε ποιά είσαι».
Εκείνο που είναι ακομα πιο ανησυχητικό είναι ολοι εκείνοι που γίνονται μάρτυρες του εκφοφισμού και διασυρμού χωρίς να διαμαρτύρονται. Προσβολές και προσωπικές επιθέσεις είναι ένας ομαλοποιημένος τύπος συνομιλίας και οι περισσότεροι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τον εκφοβιστή με λογικά επιχειρήματα χωρίς να αγγίζουν την συμπεριφορά του. Έτσι ο φασισμός βρίσκεται ενσωματωμένος στην κουλτούρα σαν καθημερινή πρακτική.  Και την ίδια στιγμή που ο φασισμός γινεται διαλογική πράξη,  περιγράφονται καποιοι  «αλλοι» ως φασίστες μια και «εμεις» είμαστε όχι μόνο προοδευτικοί αλλά και ιδιοκτήτες της κοιτης του πολιτισμού.
Αν είσαι μετανάστρια τότε επιτρέπεται να εχεις απόψεις για την Ελλάδα μόνο αν αυτές είναι θετικές και γεμάτες πόνο. Αν ένας σουηδός κανει κριτική τότε οι έλληνες του εξηγούν την «αλήθεια», αν μια ελληνίδα κάνει κριτική τότε εκφοβίζεται για να σιωπήσει. Εγώ δεν έχω δικαίωμα να εκφράζομαι εφ’όσον εγώ, ζώντας σε μια χώρα του βορρά, ανήκω στην παγκόσμια τάξη προνομιούχων (το οποίο  είναι πλέον έγκλημα, από την ημέρα που οι έλληνες έπαψαν να ανήκουν σ’αυτήν). Έτσι φαντάζονται οτι δίνουν μια ηρωική ταξική μάχη όταν κλωτσάνε εμένα ονομάζοντάς με προνομιούχα. Μέσα στο μίσος αυτό που στρέφεται ενάντιά μου δεν είναι δύσκολο να διακρίνει κανεις τον φθόνο. Φθόνο για κάποιαν που ζει σε μια χώρα όπου οι ίδιοι ονειερεύονται να ζούν αλλά που είναι ανίκανοι να χτίσουν αφού ασχολούνται μόνο με το να απαξιώνουν και να χτυπάνε ο ένας τον άλλον. Φυσικά δεν υπάρχει χρόνος ν’ασχολούνται με τη χώρα τότε. Ως προνομιούχα μετανάστρια θα πρέπει λοιπόν να το βουλώνω και να στέκομαι στο πλευρό της πατρίδας μου.
Εάν ήμουν άντρας δεν θα μου επιτιθενταν κανεις τόσο σκληρά ούτε τόσο προσβλητικά. Αλλά αυτή ειναι μια μάτσο, σεξιστική κουλτούρα που βασίζεται στην περιφρόνηση της γυναίκας. Εφ’ όσον είμαι γυναίκα νιώθει ο άλλος ελεύθερος , και παίρνει μόνος του το δικαίωμα, να με μεταχειρίζεται σαν άνθρωπο με μικρότερη αξία ή ακόμα και σαν υπάνθρωπο όταν παραβιάζω τη νόρμα.

Η καλή μετανάστρια...

Η καλή μετανάστρια υποφέρει κυρίως απο νοσταλγία. Η νοσταλγία δεν είναι μόνο ένα συναίσθημα, είναι ένα τελετουργικό που πρέπει να ασκείται επιδεικτικά. Πρέπει να επαναλαμβάνεται σαν μοτίβο στις συνήθειές σου, στον τρόπο που μιλάς, στην επιλογή θεμάτων συνομιλίας, στα γούστα σου. Πρέπει να δείχνεις οτι υποφέρεις απο τη μετανάστευση, από το να ζεις στα ξένα, από την ξενητειά. Πρέπει ν’ακούς τραγούδια της ξενητειάς, υπάρχουν αμέτρητα τέτοια τραγούδια αφού υπάρχουν τόσοι έλληνες στο εξωτερικό όσοι και στην Ελλάδα. Μια γιγάντια αγορά της νοσταλγίας.
Η καλή μετανάστρια πρέπει να είναι περήφανη για την υποτιθέμενη καταγωγή της. Δεν υπάρχει καμμία απόδειξη ότι είμαι συγγενής με τους έλληνες της αρχαιότητας όμως σαν καλή μετανάστρια πρέπει να προσποιούμαι οτι είμαι και να συμπεριφέρομαι σαν να ήταν οι αρχαίοι ξαδέρφια του πάππου μου ή κάτι παρόμοιο. Η καλή μετανάστρια πρέπει να κάνει διαφήμιση για τη χώρα της, κάνει μάρκετιγκ εθελοντικά και αφιολοκερδώς για τις επιχειρήσεις άλλων στο όνομα του πατριωτισμού. Δεν έχει καμμία σημασία εάν η ίδια η χώρα κάνει συνεχώς τον εαυτότ της ρεζίλι διεθνώς, εσύ θα στέκεσαι εκεί σαν κάστρο που υποστηρίζει το αντιθετο. Πρεπει να έχεις εικόνες με λευκά σπίτια και γαλανές θάλασσες στους τοίχους του σπιτιού σου και στο διαδίκτυο, πρέπει να κολυμπάς στο γαλανόλευκο σε όλες του τις μορφές. Γιατί το λευκό και το γαλάζιο είναι τα μόνα γνήσια χρώματα. Πρέπει ν’ακούς ελληνική μουσική γιατί είναι η πιο μελωδική μουσική του κόσμου. Πρέπει να είσαι άσσος στο ελληνικό φαγητό γιατί είναι το πιο γευστικό φαγητό του κόσμου. Τα παιδιά σου πρέπει να μιλάνε ελληνικά γιατί είναι η πιο εξελιγμένη γλώσσα του κόσμου. Κυρίως πρέπει να νοσταλγείς, και πρεπει να το δείχνεις. Όταν η Ελλάδα κερδίζει κύπελλο στο ποδόσφαιρο πρέπει να βγάζεις το ουρλιαχτό του νικητή, παρ’ολο που είναι εμφανέστατο οτι οι ντοπαρισμένοι παίκτες τρέχουν τοσο γρήγορα και τόση ώρα οσο δεν έχουν κάνει ποτέ, ουτε πριν ουτε μετά απ’αυτό το ματς. Πρέπει να κοκορεύεσαι όταν είναι Ολυμπιακοί στην Ελλάδα παρ’ολο που η χώρα αυτή δεν διαθέτε ούτε πρωταθλητές ούτε αθλητική κουλτούρα. Πρέπει να θριαμβολογείς όταν η Ελλάδα κερδίζει τη Γιουροβίζιον παρ’ολο που όλοι ξέρουν οτι το έκανε μ’ενα σουηδικό τραγούδι, μια σουηδέζα τραγουδίστρια και μια σουηδική παραγωγή. Πρέπει να προσποιείσαι οτι είσαι πολίτης σ’ενα νορμαλ κράτος παρ’ολο που όταν πηγαίνεις στο προξενείο της μπανανίας για να βγάλεις ένα μπανανοδιαβατήριο είναι κλειδαμπαρωμένο: κλειστό λόγω αποκάλυψης οργανωμένης απάτης με εισαγωγές αυτοκινήτων. Πρέπει να συναναστρέφεσαι τους συμπατριώτες σου και να απολαμβάνετε μαζί τη συλλογική μιζέρια της ξενητειας στην ελληνική κοινότητα χύνοντας βόθρο ύβρεων στους κομματικούς αντιπάλους και νιώθοντας ξύπνιοι και καπάτσοι που εξαπατούν το σουηδικό δημόσιο κάνοντας κομπίνες με τα διάφορα κοινωνικά επιδόματα.
Όταν αλλοι κάνουν κριτική στη χώρα σου πρέπει να υποστηρίζεις πεισματικά οτι το ελληνικό έθνος είναι ένα θύμα. Στην πραγματικότητα ολοκληρη η υφήλιος έχει επιτεθεί στους έλληνες, όλοι, σε όλες τις εποχές, τους φθονούσαν. Αν οι έλληνες καμμιά φορά έκαναν και καμμιά σφαγή (κι έχουν κάνει μπόλικες) τό έκαναν πάντα ως αυτοάμυνα, για να σώσουν όχι μόνο τη χώρα, την τιμή και την ταυτότητά τους, θυσιάστηκαν για να σώσουν τον παγκόσμιο πολιτισμό από τους βαρβάρους. Ο γενικός φθόνος απέναντι στους έλληνες οφείλεται στην ουσία στο ότι οι έλληνες είναι ο πιο ευφυής λαός του κόσμου, έχουν την ωραιότερη χώρα του κόσμου και την πιο εξελιγμένη γλώσσα. Και κυρίως γιατί είναι η κοιτιδα του πολιτισμού. 
Η καλή μετανάστρια πρέπει πάντα να νοσταλγεί και να αναζητά την επιστροφή στην πατρίδα και στον πολιτισμό και πρέπει πάντα να κάνει διακοπές στα πάτρια εδάφη. Οτιδήποτε άλλο είναι προδοσία. Η καλή μετανάστρια υποφέρει στα ξένα και πρέπει συνεχώς να περιγράφει και να αναπαριστά τον εαυτό της ως θύμα της ξενητειάς. Δεν έχει σημασία αν περνάει καλά, αυτη της την ευημερία πρέπει να την πληρώσει υποφέροντας από νοσταλγία. Δεν επιτρέπεται να χαίρεται που ζει στα ξένα. Αυτη η αυτολύπηση και μιζέρια είναι φυσικά ένας μηχανισμός αυτοάμυνας ενάντια στο φθόνο. Επειδή ο φθόνος καταφέρνει το πλήγμα του υπο τη μορφή της ενοχοποίησης εκείνου που εγκατέλειψε την ομάδα. Το να είσαι μια καλή ελληνίδα μετανάστρια είναι μια μπερδεμένη υπόθεση, βεβαρυμένη από ενοχές και ντροπή.

.... από την χώρα των παρθένων που απειλούνται με ξένη εισχώρηση

Πως εξηγείται το οτι αυτός ο καθόλα ανώτερος λαός δεν έχει την ηγεσία του κόσμου; Ο ελληνικος εθνικός μύθος έχει λύσει αυτό το παράδοξο μέσα από τη μορφή του Ζορμπά. Ο έλληνας ξέρει την τέχνη του ζειν.  Απολαμβάνει τη ζωή βρισκόμενος σε συνεχή στύση (ο έλληνας είναι άντρας, η γυναίκα είναι ένα αξεσουάρ). Αυτός είναι ο λόγος που δεν έχει την παγκόσμια ηγεσία, αντί γι’αυτό έχει επιλέξει ν’ απολαμβάνει τη ζωή, να ζει στο παρόν. Αυτοι εκεί στο βορρά, ίσως να έχουν ευημερία και οργανωμένες κοινωνίες αλλά αυτά τα έχουν γιατί δεν είναι άνθρωποι, είναι ρομπότ. Δουλεύουν τόσο πολύ που δεν χαίρονται τη ζωή, οι άντρες γίνονται ανίκανοι από την πολλή δουλειά, και γι’αυτό οι γυναίκες τους κατεβαίνουν κοπαδιαστά στην Ελλάδα τα καλοκαίρια να συναντήσουν χαρωπούς και ξεκούραστους ελληνικούς φαλλούς. Ελλειψει διανοητικής ή τεχνικής παραγωγής ανταγωνίζονται οι έλληνες τον υπόλοιπο σύγχρονο κόσμο με την σεξουαλική τους ικανότητα.
Η ελληνική πολιτισμική ταυτότητα είναι αμφίθυμη και ταλαντεύεται ανάμεσα στο θαυμασμό για τους ηγεμονικούς πολιτισμούς και το φθόνο απέναντί τους. Ανάμεσα στο κόμπλεξ κατωτερότητας και στην αλαζονεία, ανάμεσα στη ντροπή και στην απογοήτευση. Κυρίως είναι μια ταυτότητα που δεν διαθέτει αυτοεκτίμηση, στηρίζεται στο πως βλέπουν τον έλληνα οι άλλοι. Οι άλλοι, «οι ξένοι», οι πολιτισμικά ηγεμονικοί λαοί, αυτοί που ο έλληνας λατρεύει και μισεί. Αυτός είναι ο λόγος που οι έλληνες σήμερα είναι τόσο βαθιά απογοητευμένοι, ηθικά διαλυμένοι θα έλεγα, από την εικόνα των ελλήνων που περιγράφεται στα ευρωπαϊκά ΜΜΕ. Η τατότητα και η αυτοπεποίθησή τους είναι τελειώς εξαρτημένη από αυτή την εικόνα. Γι’αυτο βιώνουν τέτοια απελπισία όταν η εικόνα αυτή είναι αρνητική, με τον ίδιο τροπο που έρχονται σχεδόν σε οργασμό μόλις καποιος, οποιοσδήποτε,  απο την ηγεμονική δύση κάνει την παραμικρή θετική δήλωση γι’αυτούς.
Οταν ένας «παρεξηγημένος» λαός με κομπλεξ κατωτερότητας έχει βαυκαλιστεί πιστεύοντας οτι έχουν μπει στη λέσχη των πλούσίων και ανασάνει λίγο από τον αέρα τους, πέφτει απότομα απο τα ύψη των ψευδαισθήσεων στο βρωμερό έδαφος της πραγματικότητας, τότε η πτώση πονάει. Και είναι αυτή η στιγμή που η καλή μετανάστρια πρέπει να δώσει τη στήριξή της και ν’αποδείξει την ελληνικότητά της. Τώρα είναι η μάχη των Θερμοπυλών. Θρι Χαντρετ. Στους δύσκολους καιρούς αποδείχνετια ποιος είναι ο καθένας.  Αν οχι τώρα, πότε θα προσποιηθείς οτι είσαι εντελώς κατάπληκτη μ’αυτην την απρόβλεπτη και απίθανη κατστροφή που έχει πλήξει αυτήν την αθώα χώρα; Αν όχι τώρα, πότε θ’αποδειχτεί οτι οι έλληνες ΕΙΝΑΙ θύματα των ξένων, αθώα  θύματα μιας εκταταμένης, παγκόσμιας συνωμοσίας;
Οι παρθένες απειλούνται απο τα στίφη των ξένων εθνών που θέλουν να εισχωρήσουν στη χώρα τους, σωματικά, οικονομικά, πολιτισμικά, πολιτικά, κοινωνικά και να ρυπάνουν την φαντασιακή βιοπολιτσμική κληρονομιά τους. 
Εκείνος που στην κρισιμη ατυή στιγμή κανει κριτική στην ελληνικότητα και που δεν νιώθει καμμία έκπληξη μ’αυτά που έχουν αποκαλυφθεί στα μάτια του κόσμου αυτός είναι συνωμότης μαζί με την παγκόσμαι ελίτ που θέλει να καταβροχθίσει τη χώρα των παρεξηγημένων μεγαλοφυΪών. Οι έλληνες έχουν κατά τη γνώμη τους μεταβληθεί σε προλετάριους (που κατά τ’αλλα και ταυτόχρονα είναι μαύροι εργοδότες υπηρετριών και άλλων εργατών-δούλων). Οι καταπιεστές τους είναι το διεθνές κεφάλαιο (η Ελλάδα έχει μόνο μαύρο κεφάλαιο που δεν φαίνεται) καθώς και οι βρωμεροί μετανάστες (οι πραγματικοί έλληνες εργάτες, μαύροι κι αυτοί). Τα αισθήματα κατωτερότητας και αναξιότητας γεννούν το φθόνο. Γεννούν επίσης το μίσος γι’αυτούς που θα «πρεπει»να βρίσκονται ακόμα πιο κάτω, σ΄ενα κόσμο που λειτουργει σύμφωνα με την αρχή της έκφρασης «γλείφε προς τα πάνω και κλώτσα προς τα κάτω».
Η έλλειψη δημοκρατικής διαλογικης κουλτούρας σημαίνει οτι δεν υπάρχει η ικανότητα να σέβεσαι τον συνομιλητή σου ακόμα κι αν εκείνος έχει αντιθετες απόψεις. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς τι παθαίνουν οι αντιφρονούντες σε μια χώρα όπου το κόμπλεξ κατωτερότητας είναι συστατικό της εθνικής ταυτότητας και όπου ο εκφοβισμός και ο διασυρμός είναι ομαλότητες της καθημερινής ζωής και του δημόσιου λόγου. Εύκολα καταλαβαίνει επίσης κανείς τι συμβαίνει όταν μια ξεδιάντροπη μετανάστρια μπαίνει στον εθνικό λασπότοπο και τρυπάει τα μπαλόνια των εθνικών μύθων.
Μια «καθαρή» χώρα δεν είναι μόνο εθνικά καθαρή αλλά και καθαρή από κριτική. 

Παρασκευή, Μαΐου 04, 2012

Η τελευταία ευκαιρία



Το πιο ωραίο στιγμιότυπο από τη βυθισμένη στο φόβο Ευρώπη το είδα στην τηλεόραση πριν από δέκα ημέρες. Hταν οι 40.000 Νορβηγοί που μαζεύτηκαν κάτω από καταρρακτώδη βροχή στην κεντρική πλατεία του Οσλο και τραγούδησαν με πάθος το τραγούδι που μισεί ο ναζιστής Μπρέιβικ, ο Νορβηγός χρυσαυγίτης που σκόρπισε το θάνατο για να ξεβρομίσει ο (νορβηγικός) τόπος. Ο Μπρέιβικ είχε δηλώσει προηγουμένως στο δικαστήριο ότι μισεί εκείνο το τραγούδι που τα μικρά παιδιά στη Νορβηγία μαθαίνουν στα σχολεία. Επειδή, είπε, κάνει τα παιδιά μαλθακά και έτσι δεν μισούν εκείνους που μολύνουν το καθαρό νορβηγικό αίμα (Η Συνέχεια ΕΔΩ)

Πέμπτη, Μαΐου 03, 2012

Εκδίδομαι



Το δώρο των ελληνικών αρχών για την εργατική Πρωτομαγιά ήταν η δημοσιοποίηση των φωτογραφιών ένδεκα οροθετικών εκδιδόμενων γυναικών. Αυτές οι γυναίκες είχαν κάνει σεξ με τους πελάτες τους χωρίς προφυλακτικό, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο την ζωή έντιμων οικογενειών  - και οικογενειαρχών που είχαν την ατυχία να κάνουν σεξ χωρίς προφυλακτικό με τις συγκεκριμένες εκδιδόμενες. Με το που έγιναν δημόσιες, οι φωτογραφίες άρχισαν να κυκλοφορούν, κρυφά επί το πλείστον, από οικογένεια σε οικογένεια. Οι δυναμικές γυναίκες, άρχισαν να περνούν από ανάκριση τους συζύγους τους. Κουνώντας τον μάτσο των δημοσιοποιημένων φωτογραφικών μπροστά στα έκπληκτα μάτια των ανδρών τους, τους ρωτούν: «ξέρεις καμία από αυτές ρε;». Οι αντιδράσεις των γυναικών καθορίζονται ανάλογα με τις απαντήσεις των ανδρών. Οι γυναίκες που δεν τολμούν να τα βάζουν με τους άνδρες τους, κυκλοφορούν στην περιοχή των πορνείων με την φωτογραφία του ανδρός τους και μεταμφιεσμένες σε ζητιάνες ρωτούν κρυφά τους περαστικούς: «έχετε δει μήπως αυτό τον άνδρα να κυκλοφορεί σε αυτή την περιοχή;». Άλλες γράφουν επιστολές κατευθείαν στους κυρίους Λοβέρδο και Χρυσοχοίδη, υποσχόμενες την ψήφο τους σε όποιον από τους δυο τους προσφέρει πρώτος την απαιτούμενη ενημέρωση όχι μόνο για την συμπεριφορά αλλά και για τις αντιλήψεις των συζύγων τους σε σχέση με τα μπουρδέλα. Έτσι εξηγείται και η υπόγεια κόντρα που έχει ξεσπάσει ανάμεσα στους δυο πρώην δελφίνους του ΠΑΣΟΚ, κυρίων Χρυσοχοίδη και Λοβέρδο, με τον πρώτο να έχει το συγκριτικό πλεονέκτημα στο θέμα λόγω της πρόσβασης στους φακέλους της ΕΥΠ.
Οι δημοσκόποι, παρόλα αυτά, λένε ότι οι τελευταίες εξελίξεις έχουν προκαλέσει βαθειά αναστάτωση στους κόλπους της ελληνικής πυρηνικής οικογένειας αλλά και όλου του σογιού – στην περίπτωση που η οικογένεια έχει κρατήσει την παραδοσιακή της δομή. Ως συνέπεια, συνεχίζουν, κάτι τέτοιο μπορεί να επηρεάσει την εκλογική συμπεριφορά των ψηφοφόρων. Δηλαδή να κατευθύνονται οι τελευταίοι στην επιλογή κομμάτων που υπόσχονται όχι απλά την διαπόμπευση και φυλάκιση των οροθετικών γυναικών αλλά την δημόσια πυρπόλησή τους, σε περίπτωση που είναι αλλοδαπές (αρχικά).
Για να αποφύγουν ένα τέτοιο δυσάρεστο αποτέλεσμα στην κάλπη, που θα έθετε σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, τα δυο κόμματα εξουσίας, υπόσχονται πως εάν οι πρώην πελάτες τους, τους ξαναψηφίσουν θα ιδρύσουν το «Γραφείο Οικογενειακής Υποστήριξης»: θα ασχοληθεί με την ανάκριση των εκδιδόμενων ώστε να δώσουν τα ονόματα των πελατών τους. Σε περίπτωση που ο πελάτης είναι αλλοδαπός θα απελαθεί. Σε περίπτωση που είναι αλλοδαπός που πήρε την ελληνική ιθαγένεια θα του αφαιρεθεί η ελληνική ιθαγένεια και θα απελαθεί. Σε περίπτωση που είναι Έλληνας θα προσκληθεί με πλήρη διακριτικότητα να κάνει εξετάσεις έιντς. Το θέμα είναι ότι η Τρόικα στο νέο Μνημόνιο δεν έχει εγκρίνει και δεν προβλέπει το απαραίτητο κονδύλι για  την ίδρυση του εν λόγω Γραφείου – πράγμα που χρησιμοποιείται ως ένα επιπλέον επιχείρημα από τα κόμματα της (άκρας) αριστεράς και δεξιάς  για να πείσουν τους ψηφοφόρους τους ότι η χώρα βρίσκεται υπό «κατοχή».
Τέλος, υπάρχουν περιπτώσεις που δεν σου μένει παρά το μαύρο χιούμορ για να σχολιάσεις μια πραγματικότητα σκοτεινή, όλο και πιο μελανοχιτωνική…

Τετάρτη, Μαΐου 02, 2012

Στην καρδιά σου κράμπα...



Τις προάλλες πήγαινα να κουρευτώ, σε έναν φίλο μου που έχει κομμωτήριο στα Σεπόλια. Με το που βγαίνω από την στάση του Μετρό πέφτω στο παραπάνω σύνθημα: «Αλβανοί φίδια». Πόσο δυστυχισμένη πρέπει να είναι μια χώρα όπου είκοσι ένα χρόνια γράφονται τα ίδια μισαλλόδοξα συνθήματα στους τοίχους; Τα «αιώνια μισαλλόδοξα συνθήματα» είναι και αυτά μέρος της πνευματικής και οικονομικής Ακινησίας και Σαπίλας. Φωτογραφίζοντας το σύνθημα, η μνήμη μου με πήγε στους πρώτους μήνες στην Ελλάδα, τότε που δεν ήξερα ούτε μια λέξη στα ελληνικά και μάζευα με λαιμαργία άγνωστες λέξεις, εκφράσεις, «κανονικές» και αργκό. Ήμουν σαν τον διψασμένο που βρίσκεται στην έρημο και οι άγνωστες λέξεις που μάθαινα ήταν οι οάσεις μου. Μάζευα τα πάντα, διάβαζα τα πάντα, τις ταμπέλες των μαγαζιών, τις διαφημίσεις, τα συνθήματα. Ακόμα και το σύνθημα Έξω οι Αλβανοί για μένα ήταν, στην αρχή, γνωστικό αντικείμενο.
Τα συνθήματα Έξω οι Αλβανοί άρχισαν τότε (φθινόπωρο του 1991) να πληθαίνουν και στους εξωτερικούς τοίχους της Φιλοσοφικής Σχολής όπου φοιτούσα. Μετά από λίγο καιρό κατέκτησαν και τους εσωτερικούς τοίχους. Μαζί με το Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ έγιναν τα επικρατέστερα συνθήματα. Θυμάμαι πως φιληθήκαμε για πρώτη φορά με την Ευρώπη ενώ καθόμασταν σε ένα παγκάκι όπου αναγραφόταν το σύνθημα Η Μακεδονία είναι ελληνική. Δίπλα της, με βιαστική γραφή, το σύνθημα Ειμαστε γαύροι απ’ τον Πειραιά, γαμάμε Τούρκους, βαζέλες και Βορρά. Η μνήμη μου ήταν σαν σφουγγάρι εκείνο τον πρώτο καιρό. Ακόμα και τα χρώματα και τους χαρακτήρες της γραφής των συνθημάτων αποτύπωνε. Το σύνθημα Η Μακεδονία είναι ελληνική γραφόταν συνήθως με μπλε γράμματα, κεφαλαία, άκαμπτα, σαν στρατιώτες σε παρέλαση. Το ίδιο και το Έξω οι Αλβανοί, το οποίο έβρισκες όλο και πιο συχνά στην παραλλαγή Έξω οι βρομοαλβανοί. Είχες την εντύπωση ότι τα έγραφε το ίδιο χέρι. Μόνο που για το δεύτερο, εκτός από το μπλε, χρησιμοποιούσαν κι άλλα χρώματα, όπως μαύρο, πράσινο και κόκκινο. Σε κάποια στάση λεωφορείου το πέτυχα ακόμα και με ροζ χρώμα. Με τα χρόνια, πάντως, έκαναν την εμφάνισή τους και συνθήματα που υπερασπίζονταν τους Αλβανούς και τους άλλους μετανάστες. Το πιο γνωστό ήταν το Μετανάστες, μη μας αφήνετε μόνους με τους Ελληνάρες. Το σύνθημα Έξω οι Αλβανοί ήταν φανερό για μένα τι σήμαινε. Δε χρειαζόμουν εξηγήσεις. Υπήρχαν όμως λέξεις που με μπέρδευαν στα συνθήματα. Μου πήρε κάποιο χρόνο μέχρι να καταλάβω τη διαφορά ανάμεσα στον ΠΑΟ, τον ΠΑΟΚ και το ΠΑΣΟΚ. Ή τη διαφορά ανάμεσα στο ΚΚΕ, το ΚΚΕ Εσωτερικού, το ΚΚΕ (μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ. 
Με αυτές τις αναμνήσεις μπήκα στο κομμωτήριο του φίλου μου, μέλος και αυτός της ομάδας των «Φιδιών». Μετά το κούρεμα πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Σε μια γωνία συνάντησα ένα καινούργιο σύνθημα.



Το αφιερώνω σε όλους τους ξενέρωτους, στους ρατσιστές και τα αρρωστημένα μυαλά, τους μίζερους, σε όλους αυτούς που αντί να το δημιουργήσουν το μέλλον προσπαθούν να το σκοτώσουν, σε αυτούς που αντί να συνυπάρχουν με το διπλανό τους θέλουν να το εξοντώσουν, στους πολιτικούς απατεώνες κάθε είδους, στους μισαλλόδοξους, στους πολιτικούς εμπόρους της πνευματικής Σαπίλας και Βίας, σε αυτούς που ουρλιάζουν χτυπώντας ταμπούρλα και κραδαίνοντας συρματοπλέγματα «Είμαστε Πολλοί!»: είστε πολύ άθλιοι και το τελικό σας «όραμα» είναι να την ευνουχίζετε αυτή την χώρα για δεκαετίες. Εύχομαι ο αυριανός κόσμος και η αυριανή Ελλάδα να μοιάζει με τον χειρότερο εφιάλτη σας. Γιατί θα είναι λίγο πιο ανθρώπινη και λιγότερο καταθλιπτική...