Δευτέρα, Δεκεμβρίου 31, 2012

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 20, 2012

«Στα βήματα της Γερμανίας του Αντενάουερ η Ελλάδα"



«Στα βήματα της Γερμανίας του Αντενάουερ η Ελλάδα" είπε τις προάλλες ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας κ. Αντώνης Σαμαράς. Την ίδια μέρα που η Διεθνής Αμνηστία δημοσίευε έκθεση για την κατάσταση των μεταναστών και των προσφύγων στην Ελλάδα που θυμίζει το σημερινό Ιράν και την Γερμανία όχι του Αντενάουερ αλλά της Βαϊμάρης…
Διαβάστε ΕΔΩ:
Θα μου πείτε ποιος δίνει δεκάρα τώρα που τώρα με την κρίση έχουμε αρχίσει όλοι να μοιάζουμε με μετανάστες και πρόσφυγες; Το θέμα είναι ότι και πριν την κρίση η αντιμετώπιση των μεταναστών και των προσφύγων από το ελληνικό κράτος ήταν πολύ κοντά σε η ίδια. Απλά τώρα έχουν προστεθεί τα μαχαίρια και τα τσεκούρια των ναζί της Χρυσής Αυγής. Τον Ιανουάριο του 2009 είχα περάσει μια νύχτα με τους πρόσφυγες στην Πέτρου Ράλλη. Τις σημειώσεις μου απο εκείνη την νύχτα μπορείτε να την διαβάστε παρακάτω. Τελικά, όπως έχω ξαναγράψει, ο Άλλος δεν είναι ξένος αλλά ένας καθρέφτης όπου προβάλλονται σε υπερμεγέθη οι εφιάλτες και οι αρετές του Εαυτού.
«Είναι Παρασκευή βράδυ. Η οδός Πέτρου Ράλλη έχει πνιγεί στο θόρυβο των αυτοκινήτων, που περνούν γρήγορα σαν να βιάζονται να ξεφύγουν μια ώρα αρχύτερα από το κρύο... Στο αμαξοστάσιο της ΕΘΕΛ τα λεωφορεία μπαινοβγαίνουν όλο και πιο σπάνια. Στην άδεια στάση του λεωφορείου, δίπλα, μια διαφήμιση για τσίκλες υπόσχεται καθαρά δόντια και αίσθηση φρεσκάδας. Η στάση βρίσκεται μπροστά στο πίσω προαύλιο του κτιρίου της Υποδιεύθυνσης Αλλοδαπών. Φωνές από τον δεύτερο ή τον τρίτο όροφο ακούγονται ξαφνικά, σε πολλές ακαταλαβίστικες γλώσσες. Είναι οι μετανάστες χωρίς χαρτιά που περιμένουν την απέλαση. Τις Παρασκευές το Αλλοδαπών «περικυκλώνεται» από εκατοντάδες πρόσφυγες που έρχονται εδώ για να κάνουν αίτηση νομιμοποίησης, προσπαθώντας να αποφύγουν το ίδιο τέλος. Οι κρατούμενοι τους στέλνουν «φωνητικά μηνύματα» από τα κελιά τους. Σαν μπουκάλια, με ακαταλαβίστικα μηνύματα, που έριχναν οι ναυαγοί τον παλιό καιρό στη θάλασσα...
Οι ομάδες των προσφύγων αρχίζουν και έρχονται από τις 10 το βράδυ. Αφγανοί, Πακιστανοί, Μπανγκλαντεσιανοί, Σομαλοί... Θα διανυκτερεύσουν απόψε εδώ, ελπίζοντας ότι το πρωί θα είναι ανάμεσα στους 300 τυχερούς που θα πάρουν το «μαγικό χαρτάκι». Κάθε χάραμα Σαββάτου- και μόνο τα Σάββατα- η Υποδιεύθυνση Αλλοδαπών μοιράζει 300 χαρτάκια στους 2.000- 3.000 πρόσφυγες που περιμένουν για να κάνουν αίτηση για πολιτικό άσυλο.
Οι μετανάστες στρίβουν δίπλα στο αμαξοστάσιο και χάνονται πίσω από μια γιγαντοαφίσα που διαφημίζει μια διεθνή έκθεση τουριστικής βιομηχανίας. Ακολουθώ την ίδια διαδρομή. Πίσω από την τουριστική διαφήμιση, στις δυο όχθες ενός βαθέος ρέματος, ανάμεσα στην Πέτρου Ράλλη και τη Σαλαμινίας, ξεδιπλώνεται κάτι σαν την άλλη όψη τού «ζήσε-τον-μύθο-σου-στην-Ελλάδα». Τσιμεντόλιθοι, συρματοπλέγματα, σκουπίδια και δίπλα τους ομάδες Πακιστανών, Αφγανών, Μπανγκλαντεσιανών, γύρω από μικρές εστίες φωτιάς, προσπαθούν να εξορκίσουν το κρύο.

Οι ήχοι μιας Μπόλιγουντ μουσικής φθάνουν στα αυτιά μου. Λέω «σελάμ αλέκουμ» σε μια από τις ομάδες. Μου επιστρέφουν ένα εγκάρδιο «αλέκουμ σελάμ». Ο Ιρφάν είναι ο μόνος που μιλάει, έστω και σπαστά, ελληνικά. Φοράει κόκκινο σκούφο, γκρι μπουφάν, κίτρινο πουλόβερ και τζιν. Είναι 25 χρόνων και βρίσκεται στην Ελλάδα 2 χρόνια. Είναι η τριακοστή Παρασκευή που διανυκτερεύει δίπλα στο ρέμα, ελπίζοντας ότι το πρωί θα πάρει το «μαγικό χαρτί». Ο Ιρφάν είδε με τα μάτια του τον 30χρονο Χουσεΐν Ζαντιντούλ από το Μπανγκλαντές όταν τον έβγαλαν νεκρό από το ρέμα, τα ξημερώματα του προπερασμένου Σαββάτου. Μου δείχνει με το χέρι το σημείο όπου τον βρήκαν, ακριβώς πίσω από την τουριστική γιγαντοαφίσα. Τον ρωτάω αν ξέρει πώς έπεσε. Σηκώνει τους ώμους. Ίσως ζαλίστηκε, λέει. Πιάνει το κεφάλι του, κλείνει τα μάτια και κάνει πως πέφτει. Είναι ο τρίτος μετανάστης που πέφτει στο ρέμα του Βοτανικού μέσα σε 3 μήνες. Στις 27 Οκτωβρίου είχε ανασυρθεί νεκρός ο 21χρονος Μουχάμαντ Ασράφ.Ύστερα από μερικές εβδομάδες ένας άλλος Πακιστανός, 28 χρόνων, βρέθηκε στη μέση του ρέματος. Τώρα βρίσκεται σε κωματώδη κατάσταση στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νικαίας. Κανείς δεν ξέρει πώς βρέθηκαν όλοι τους εκεί κάτω. Εάν περπατήσεις νύχτα εδώ, φλερτάρεις με τον θάνατο. Αλλά εδώ, δίπλα στο ρέμα του θανάτου, είναι το καλύτερο μέρος για διανυκτέρευση, λέει ο Ιρφάν. «Όταν γίνεται μεγάλη φασαρία η Αστυνομία μάς διώχνει» συνεχίζει. Σηκώνει το χέρι του και κάνει σαν να χτυπά με γκλομπ. «Εμείς τρέχουμε από εδώ για να βγούμε στην Πέτρου Ράλλη»...

Βγαίνω στη Σαλαμινίας. Στη σιδερένια πόρτα μιας εταιρείας μεταφορών 2 τσοπανόσκυλα γαβγίζουν με άγριες διαθέσεις. Στον σκοτεινό, λασπωμένο δρόμο 5 Αφρικανοί προχωρούν κρατώντας ηλεκτρικούς φακούς. Όλη η αριστερή πλευρά του δρόμου, μέχρι κοντά στην είσοδο του Αλλοδαπών, είναι γεμάτη πρόσφυγες. Μια απόσταση περίπου 300 μέτρων. Κάθονται πάνω σε χαρτόνια, φύλλα εφημερίδων, τυλιγμένοι με τα κασκόλ τους. Ένας νεαρός με κόκκινο μπουφάν βγάζει κάθε τόσο, με συνωμοτικό ύφος, ένα μπουκάλι από κάτω και το φέρνει στα χείλη του. Τον πλησιάζω, ενώ με κοιτά δύσπιστα. Τον λένε Ράτζα, είναι από το Πακιστάν. «Πώς να αντέξεις το κρύο;» λέει και πίνει άλλη μια γουλιά. Τα ελληνικά του είναι πολύ καλά. Ο Ράτζα ζει 5 χρόνια στην Ελλάδα. «Τέσσερις μήνες έρχομαι εδώ πέρα», λέει, «και δεν μπορώ να πάρω το χαρτί». Πλήρωσε 8.000 ευρώ για να φθάσει στην Ελλάδα. Το ταξίδι Πακιστάν, Ιράν, Τουρκία, Ελλάδα διήρκεσε 7 μήνες. Γιατί να δώσεις 8.000 ευρώ για να έρθεις στην Ευρώπη; τον ρωτάω. Σηκώνει τους ώμους. Οι περισσότεροι από τους πρόσφυγες το ξέρουν ότι η αίτησή τους θα απορριφθεί σε 6 μήνες. Δεν έχουν όμως άλλο τρόπο να υπάρχουν, έστω και για λίγο, νόμιμα. Μετά την απόρριψη θα κάνουν προσφυγή που θα πάρει έναν χρόνο να εξεταστεί. Με το «ροζ χαρτάκι» που παίρνουν μετά την αίτηση, ανοίγουν ΑΦΜ, έχουν στοιχειώδη περίθαλψη, μπορούν να βρουν μια δουλειά στοιχειωδώς αξιοπρεπή. «Όταν είσαι παράνομος σε μεταχειρίζονται σαν ζώο οι εργοδότες» λέει ο Ράτζα. Επιπλέον, χρειάζονται το «ροζ χαρτάκι» για τους συχνούς ελέγχους της Αστυνομίας, για να μην περάσουν 3 μήνες στο κελί, σε άθλιες συνθήκες. Αρκετοί βλέπουν την Ελλάδα ως μεταβατικό στάδιο. Ελπίζουν ότι θα μαζέψουν κάποια χρήματα και θα βρουν τον «σωστό δουλέμπορο» για να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς Ιταλία, Γαλλία, Γερμανία, Σουηδία, Βρετανία. «Εκεί σου συμπεριφέρεται ανθρώπινα το κράτος» λέει ο Ράτζα. Άλλος ένας μύθος, ίσως, που τον κάνει να συνεχίζει το ευρωπαϊκό του ταξίδι...
 

Αθήνα, Ιανουάριος 2009»

Τρίτη, Δεκεμβρίου 18, 2012

Τόσο δα...


Όταν ακούω ανθρώπους δημοκρατικούς να λένε "οι Χρυσαυγίτες τον Στρατούλη βρήκαν να χτυπήσουν!" με πιάνει απελπισία. Είναι δυνατόν να είναι τόσο ρηχή η πολιτική σκέψη; Είναι δυνατόν να ψάχνουμε εξισώσεις του τύπου "τι Στρατούλης τι Χρυσαυγίτες;". Ούτε εγώ συμπαθώ τον κ. Στρατούλη αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να σκέφτομαι ότι ο Στρατούλης σήμερα, εσύ αύριο και εγώ μεθαύριο. Δεν υπερασπιζόμαστε τον ΣΥΡΙΖΑ όταν υ
περασπιζόμαστε τον κ. Στρατούλη που δέχθηκε επίθεση απο την ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής. Για όσους επικρίνετε την Αριστερά στην Ελλάδα (και απευθύνομαι σε πραγματικούς δημοκράτες φυσικά και όχι στους ακροδεξιούς που έχει μαζέψει η ΝΔ, οι οποίοι  ονειρεύονται την αποκατάσταση του μετεμφυλιακού ακροδεξιού κράτους), με την στάση σας υιοθετείτε την χειρότερη και πιο επαρχιώτικη εκδοχή της. Εύχομαι, έστω για μια φορά, να μην μοιάζει η Ελλάδα με ένα καφενείο όπου οι άνθρωποι ορίζουν τις πολιτικές τους συμπεριφορές αποκλειστικά σύμφωνα με τα παιδικά τους βιώματα ή τα εφηβικά τους απωθημένα. Λίγο πιο πέρα απο τη μύτη μας, λιγάκι πιο πέρα, τόσο δα...

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 17, 2012

Μια παλιά (;) ιστορία...


Παλιός φίλος, άγρια χαράματα (εκεί) και άγρια μεσάνυχτα εδώ, πήγε και ξέθαψε αυτή την παλιά ιστορία (;) και με πήγε πίσω στον χρόνο, το 2003. Αναρωτιέμαι, αυτός ο πρακτορίσκος τι να απέγινε άραγε; Και τι ψηφίζει σήμερα; Απο τον εξαιρετικό "Ιό της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας"



ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΑ ΤΟΥ ΒΟΛΟΥ

Η ΕΥΠ ως σχολικός σύμβουλος


Υπάρχει ακόμα η Ελλάδα του χαφιέ και της δίωξης φρονημάτων. Μια "επίσκεψη" πράκτορα της ΕΥΠ σε σχολείο της Ν. Ιωνίας Μαγνησίας αποκαλύπτει πλευρές του σύγχρονου αυταρχισμού με πρόσχημα τον "μεταναστευτικό κίνδυνο".
 

Στις 19 του περασμένου μήνα ο νέος διευθυντής του 3ου Δημοτικού Σχολείου Ν. Ιωνίας Τάσος Μουράτογλου, (είχε αναλάβει τα καθήκοντά του αμέσως μετά το Πάσχα), δέχτηκε μια αναπάντεχη επίσκεψη. Ενας υπάλληλος της τοπικής ΕΥΠ, ο Οθωνας Μετζαφός, αφού του επέδειξε την υπηρεσιακή του ταυτότητα, του ζήτησε πληροφορίες για τα -κατά τη γνώμη της υπηρεσίας του- "εθνικά θέματα" που σχετίζονται με το πρόγραμμα του υπουργείου Παιδείας για την "Πολυπολιτισμικότητα και την άρση του κοινωνικού αποκλεισμού". Ο κ. Μετζαφός δεν έκρυψε τους φόβους της υπηρεσίας του για την παρουσία των Αλβανών στην Ελλάδα. Ολοκληρώνοντας την αποστολή του ο τοπικός Τζέιμς Μπόντ άφησε την κάρτα του, ελπίζοντας ενδεχομένως σε μια τακτικότερη και βαθύτερη επαφή με τον εκπαιδευτικό προς άντληση πληροφοριών για τα διαπολιτισμικά προγράμματα και τις σχέσεις των σχολείων με τις μεταναστευτικές κοινότητες.

Το συγκεκριμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που εντάσσεται στην "Ολυμπιακή Παιδεία" (της υφυπουργού Ελένης Κούρκουλα) ήταν ήδη γνωστό στην τοπική κοινωνία. Ο καθένας στο Βόλο και την Ν. Ιωνία ήξερε ότι σε λίγες μέρες, στις 28/5 το βραδάκι, στο χώρο "Μεταξουργείο" του Δήμου Ν. Ιωνίας, επρόκειτο να πραγματοποιηθεί μεγάλη εκδήλωση για την πολυπολιτισμικότητα στο σχολείο, την οποία διοργάνωναν δάσκαλοι, γονείς και μαθητές δεκαέξι δημοτικών σχολείων της περιοχής. Υπήρχε μάλιστα και η σχετική αφίσα από την οποία (μαζί με το ρητό του Σωκράτη: "Πότε μη λές ότι είσαι Αθηναίος ή Κορίνθιος, αλλά πολίτης του Κόσμου"), ο κάθε ενδιαφερόμενος θα μάθαινε ποια σχολεία συμμετέχουν και ποιοι ήταν οι προσκεκλημένοι εισηγητές των θεμάτων. Συνεπώς ο σκοπός της επίσκεψης του πράκτορα της ΕΥΠ δεν ήταν η ενημέρωσή του για κάτι που το ήξερε ήδη όλος ο κόσμος.

Δεν χρειάζεται να επικαλεσθούμε τις μαρτυρίες των δασκάλων με τους οποίους μιλήσαμε για το τι πραγματικά απασχολούσε τον κ. Μετζαφό. Αρκεί η παράθεση ενός αποκαλυπτικού δημοσιεύματος της "Απογευματινής της Κυριακής" (8/6) που μάλιστα γράφτηκε -μετά το θόρυβο που ξέσπασε- για να υπερασπιστεί το "δικαίωμα" της ΕΥΠ να παρεμβαίνει στο εκπαιδευτικό και κοινωνικό έργο των δασκάλων: "Με αφορμή την ιστορία του Βόλου" -σημειώνει ο ανώνυμος σχολιογράφος της "Απογευματινής" - "όπου ερευνήθηκε από την υπηρεσία η δραστηριότητα ενός αλλοδαπού, ο οποίος απασχολεί εδώ και καιρό το υπουργείο Δημόσιας Τάξης, το θέμα γίνεται εκ νέου επίκαιρο. Διότι ο εν λόγω αλλοδαπός μετείχε σε εκδηλώσεις που έγιναν σε σχολείο της περιοχής και δεν καταλαβαίνει κανείς γιατί θεωρείται 'πρακτοριλίκι' η ενέργεια της ΕΥΠ κι όχι σωστή ενέργεια". Αναμφίβολα, λοιπόν, ο υπάλληλος του κλιμακίου Θεσσαλίας της ΕΥΠ ενδιαφερόταν για τον "ύποπτο αλλοδαπό" Αλβανό ομιλητή της συγκεκριμένης εκδήλωσης στη Ν. Ιωνία Μαγνησίας", που δεν ήταν άλλος από τον Γκαζμέντ Καπλάνι.

Η σκευωρία 

Η υπόθεση Καπλάνι δεν είναι άγνωστη στους αναγνώστες μας. Πρόκειται για ένα, μικρό έστω, πολιτικό σκάνδαλο, μια πραγματικά καφκική ιστορία, που φανερώθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο όταν με βάση ένα έγγραφο του Τμήματος Αλλοδαπών της Ασφάλειας, από το οποίο υποτίθεται πως "προκύπτει ότι υφίστανται λόγοι που άπτονται της Δημόσιας Τάξης και Ασφάλειας", η Νομαρχία Αθηνών αρνήθηκε να ανανεώσει την άδεια παραμονής του μετανάστη. Οι λόγοι τάξεως και ασφαλείας παραμένουν, παρά τις προβλέψεις του Συντάγματος, απόρρητοι, η ζωή και το μέλλον ωστόσο του κ. Καπλάνι, ο οποίος είναι υποψήφιος διδάκτορας στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Νεότερης Ιστορίας του Παντείου και εργάζεται ως δημοσιογράφος στα "Νέα" και στην ΕΡΑ, έχει ανατραπεί. Βρίσκεται στις λίστες των "ανεπιθυμήτων αλλοδαπών" όχι μόνο των ελληνικών αρχών, αλλά και σε όλο το σύστημα πληροφοριών SIS της "συνθήκης Σένγκεν" και παρότι έχει πετύχει δικαστικά να αναστείλει προσωρινά την εναντίον του απόφαση της Νομαρχίας, κανείς δεν του εγγυάται ότι σε μια από τις επόμενες επιχειρήσεις-σκούπα θα γλιτώσει την "επαναπροώθηση".

Το προηγούμενο διάστημα έγιναν πλήθος διαβήματα στην ελληνική κυβέρνηση από διάφορες πλευρές (ερωτήση στη Βουλή της Μαρίας Δαμανάκη, καταγγελίες του Παντείου και τριών Τμημάτων του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, της Διεθνούς Αμνηστίας, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, του Human Rights Watch, του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι, του Δικτύου Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, της ΑΕΚΑ, του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Πολιτών, του Δικτύου Ανεξάρτητης Δημοσιογραφίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης και πολλών άλλων). Η ίδια η γενική γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας παρενέβη ζητώντας από την ελληνική κυβέρνηση και τον κ. Χρυσοχοϊδη "είτε να τεκμηριώσουν τις εναντίον του κ. Καπλάνι κατηγορίες, είτε να ανανεώσουν άμεσα την άδεια παραμονής του στην Ελλάδα". Σε συνέντευξη τύπου που πραγματοποιήθηκε στις 6/5 στο Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών τονίστηκε ότι "δημιουργείται η εντύπωση πως τα μέτρα εναντίον του κ. Καπλάνι λαμβάνονται εξαιτίας των διακηρυγμένων απόψεών του και των δραστηριοτήτων του υπέρ των μεταναστών" (Δ. Γουσέτης, ελληνικό τμήμα Διεθνούς Αμνηστίας).

Κανένα μέσο ενημέρωσης δεν αναπαρήγαγε τις ανυπόστατες και ανόητες φήμες εναντίον του κ. Καπλάνι που διακινούσαν αστυνομικές και ΚΥΠΑτζήδικες "πηγές" για να νομιμοποιήσουν με τη μέθοδο Γκέμπελς την αυθαιρεσία τους, με εξαίρεση τις τερατολογίες της περιθωριακής ακροδεξιάς εφημερίδας "Στόχος" και κάτι απίθανα που γράφτηκαν στον "Ελεύθερο Τύπο". "Αλβανολαγνεία από τους άπλυτους και τους αριστερόπληκτους για τον Καπλάνι. Ξεσηκώθηκαν κατά των αρχών που αυτή τη φορά έκαναν καλά τη δουλειά τους. Να απελαθεί αμέσως ο αιώνιος Αλβανός φοιτητής που έσπευσε να στηρίξει Γιωτόπουλο, αφού πρώτα δώσει κατάθεση στις αστυνομικές αρχές για τις θέσεις του για την Τσαμουριά ο πράκτορας του Αλία", έγραφε πρωτοσέλιδα ο "Στόχος" (8/5), συνδυάζοντας τη ρατσιστική μισαλλοδοξία με τα πιο χοντρά ψέματα. Και στον "Ελ. Τύπο" (11/5), ένας αστυνομικός ρεπόρτερ ξεπέρασε κάθε όριο ...δεοντολογίας: "Οπως διατείνονται αξιωματικοί και παράγοντες του υπουργείου Δημόσια Τάξης, ο Καπλάνι ουδέποτε έχει υποβάλει αίτημα για τη χορήγηση άδειας παραμονής του στη χώρα και απολαμβάνει ένα ειδικό καθεστώς ασυλίας, καθώς για την παρατεταμένη, από το 1991 διαμονή του στην Ελλάδα, έχει επικαλεστεί λόγους ...σπουδών, αν και από τη σχετική έρευνα των αστυνομικών δεν προέκυψε κάτι σχετικό" (!). Στο ίδιο κείμενο αμφισβητείται έως και το γεγονός ότι ο κ. Καπλάνι έχει πάρει το πτυχίο του από τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και ότι εκπονεί τη διατριβή του στο Πάντειο. Με φανερή αμηχανία ο δαιμόνιος συντάκτης του "Ελ. Τύπου" καταλήγει ότι "σύμφωνα με τις διαβεβαιώσεις για το θέμα του 'επαναπατρισμού' ή όχι δεν έχει ληφθεί κάποια απόφαση, ενώ αναμένεται να γίνουν σχετικές εισηγήσεις στον κ. Χρυσοχοϊδη, από τους εκπροσώπους των αστυνομικών αρχών σε αρχικό στάδιο και από τους επικεφαλής της ΕΥΠ στη συνέχεια, ώστε να κριθεί μετά την εξέταση όλων των παραμέτρων αν συνεχιστεί η νομιμοποιημένη παραμονή του ή όχι". Η αγωνία όσων στήνουν την σκευωρία είναι έκδηλη, και το "εθνικό θέμα" πρέπει να συντηρηθεί πάση θυσία με τις υπόγειες μεθόδους της σπίλωσης και της παραπληροφόρησης.

ΕΥΠ και Τύπος

Για του λόγου το αληθές, ας ξαναγυρίσουμε στο Βόλο. Στις 2/6, την επομένη της καταγγελίας των τριών δασκάλων για την προκλητική παρουσία του ΕΥΠίτη Οθωνα Μετζαφού (που δημοσιεύουμε στη διπλανή στήλη), δύο δημοσιογράφοι της Δημοτικής Ραδιοφωνίας Βόλου, η Λίτσα Οικονόμου και η Εύη Καρυδάκη -στην καθημερινή τους εμπομπή "Καλημέρα Γείτονα" - έβγαλαν στο αέρα όλες τις πτυχές του σκάνδαλου. Αν και εκείνο το πρωϊνό δεν είχε ακόμα αναφερθεί το όνομα του υπαλλήλου της ΕΥΠ, ο πράκτορας έπιασε δουλειά ακαριαία για να εξασφαλίσει τη σιωπή των μέσων ενημέρωσης, συνεχίζοντας τη διασπορά φημών περί του "αντεθνικού ρόλου του Αλβανού" προσκεκλημένου των δασκάλων. "Μετά την ανάδειξη του θέματος από την εκπομπή μας", μάς λένε οι κυρίες Οικονόμου και Καρυδάκη, "υπήρξε τηλεφωνική παρέμβαση του συγκεκριμένου προσώπου της ΕΥΠ προς τον Δήμαρχο Βόλου Κυριάκο Μήτρου και τον διευθυντή της Δημοτικής Ραδιοφωνίας Βόλου Γιάννη Νικολόπουλο". Και δεν ήταν μόνο αυτό. Συνομιλώντας με πολλούς δημοσιογράφους των τοπικών εφημερίδων διαπιστώσαμε ότι ο κ. Μετζαφός συνοδευόμενος από συνάδελφό του, του κλιμακίου της Λάρισας -και σε μία τουλάχιστον περίπτωση, έχοντας και τις συστάσεις του Διοικητή Ασφαλείας Βόλου Βασ. Κιού- προσπάθησε να θολώσει τα νερά. Στον ένα ισχυριζόταν ότι ο Γκαζμέντ Καπλάνι είναι ανεπιθύμητος στην Ελλάδα γιατί ανακινεί θέμα Τσαμουριάς, στον άλλο ότι είναι πράκτορας των Αμερικανών κ.ο.κ. Με λίγα λόγια πουλούσε ως "εθνική πληροφορία" τις μπούρδες του "Στόχου". 

Δυστυχώς, σε ένα βαθμό και για λίγα μόνο 24ωρα, κατάφερε να βραχυκυκλώσει τα ΜΜΕ. Ο σχολικός σύμβουλος, πρώην διευθυντής του σχολείου στο οποίο έγινε η επίσκεψη του πράκτορα της ΕΥΠ, Γιάννης Τζήκας, από τους υπεύθυνους του Προγράμματος Πολυπολιτισμικότητας, δίνει την εικόνα των πραγμάτων: "Η καταγγελία της 'επίσκεψης' υπαλλήλου της ΕΥΠ, που υπογραφόταν από τα τρία μέλη της επιτροπής υλοποίησης του διαπολιτισμικού προγράμματος, ήρθε στη δημοσιότητα από τη Δημοτική Ραδιοφωνία Βόλου. Μετά τη δημοσιοποίηση αυτή, δύο άλλοι δημοσιογράφοι, τοπικών εφημερίδων, έκαναν σχετικό ρεπορτάζ επικοινωνώντας τηλεφωνικά μαζί μας και μας διαβεβαίωσαν πως την επόμενη μέρα θα δημοσιευτεί. Την επόμενη μέρα όμως δεν δημοσιεύτηκε απολύτως τίποτα. Το θέμα 'θάφτηκε', αφού, βεβαίως, έγιναν οι σχετικές παρεμβάσεις από 'κύκλους' που ενδιαφέρονταν να μην πάρει διαστάσεις το θέμα. Συνέπεια αυτού του 'θαψίματος' της είδησης ήταν να μείνουν μετέωροι και χωρίς στήριξη -η δημοσιότητα σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι το καλύτερο στήριγμα- οι εκπαιδευτικοί που υπέγραψαν την καταγγελία αλλά και οι δύο δημοσιογράφοι, οι κυρίες Οικονόμου και Καρυδάκη, του Δημοτικού ραδιοφώνου που έφεραν το θέμα στη δημοσιότητα. Και αν το ζήτημα δεν έφτανε στις αθηναϊκές εφημερίδες και δεν ακολουθούσε η ομόφωνη απόφαση-καταγγελία του Δ.Σ του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Μαγνησίας και οι ερωτήσεις στη Βουλή, πολύ φοβόμαστε ότι θα παρέμενε 'θαμμένο' και οι εκπαιδευτικοί που το κατήγγειλαν απροστάτευτοι, οι υπάλληλοι, αυτού του είδους, της ΕΥΠ, ασύδοτοι και, βεβαίως, οι εκπαιδευτικοί ευάλωτοι στις όποιες εξωθεσμικές παρεμβάσεις".

Η άποψη του πράκτορα

Εχοντας στα χέρια μας την καρτ-βιζίτ με τον αριθμό του κινητού τηλεφώνου του υπαλλήλου της ΕΥΠ (την οποία όπως είπαμε ο ίδιος είχε αφήσει στο διευθυντή του σχολείου), δεν μπορούσαμε να αποφύγουμε τον πειρασμό για μια συνομιλία με τον κ. Μετζαφό. Σε αντίθεση με όσα διαπιστώσαμε ότι διέδιδε προς διάφορες άλλες κατευθύνσεις, σε μας ισχυρίστηκε ότι η πρόθεσή του ήταν να προστατέψει την εκδήλωση με τους μετανάστες και τον κ. Γκαζμέντ Καπλάνι από αγανακτισμένους με τους Αλβανούς και τα αλβανόπουλα, Ελληνες γονείς! Ηταν φανερά θορυβημένος που οι δάσκαλοι έκαναν φέιγ-βολάν το όνομά του, όπως είπε. Φαινόταν να φοβάται για το μέλλον του στην υπηρεσία. Επανέλαβε αμέτρητες φορές ότι δεν έκανε τίποτε επιλήψιμο, ότι νοιάζεται για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα όσο και 'μεις στον "Ιό". Στο τέλος μας πούλησε και εκδούλευση. Ο τρομερός κυνηγός του "υπόπτου" Καπλάνι και των "αντεθνικών" κινήσεων των δασκάλων και των μεταναστών στη Θεσσαλία, μας ενημέρωσε εμπιστευτικά ότι ...δεν τρέχει τίποτα με τον Καπλάνι. Οτι η ιστορία έχει τελειώσει. Και για περισσότερες πληροφορίες μας παρέπεμψε στα κεντρικά της υπηρεσίας!

Δεν έμενε καμιά αμφιβολία. Η υπηρεσία και οι πράκτορες της ΕΥΠ παίζουν το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι. Επινοούν "εθνικούς κινδύνους", εντοπίζουν πρόσωπα που αντιπαθούν για τη δημόσια δράση τους και τα τοποθετούν στο κέντρο του ενδιαφέροντός τους. Σκευωρούν, και συστηματικά απομονώνουν τους ανθρώπους-στόχους τους από τον κοινωνικό τους περίγυρο, ενσπείροντας φήμες, αμφιβολίες και ψέματα. Οπως είχαμε σημειώσει στις 3/5 οι αιτίες του σκηνικού που στήνεται σε βάρος του Καπλάνι, βρίσκονται σε ό,τι αντιπροσωπεύει: Είναι διανοούμενος, είναι πολιτικοποιήμενος, είναι πετυχημένος στα πράγματα που διάλεξε να κάνει στη ζωή του, γράφει και λέει τις απόψεις του συχνά και με πειστικό τρόπο, χωρίς να φοβάται κανένα, και όμως είναι ...ένας Αλβανός. Και στη χώρα μας, ιδίως μέσα στους κατασταλτικούς μηχανισμούς, το στερεότυπο του Αλβανού είναι το ακριβώς αντίθετο: Να δουλεύει χωρίς δικαιώματα, να υφίσταται αδιαμαρτύρητα τα κάθε είδους καψόνια και συνάμα να ...αποτελεί κατά καιρούς "εθνικό κίνδυνο", όποτε βολεύει τους εθνικορατσιστικούς μηχανισμούς προπαγάνδας. Πότε να γίνεται "Ουτσεκάς", πότε υπεύθυνος για την εγκληματικότητα, πότε εκείνος που αλλοιώνει τη φυλή κ.λπ. Και όπως μας είπε ο καθηγητής του κ. Καπλάνι στο Πάντειο, ο Αλκής Ρήγος "αν σ' ένα γνωστό μέλος της αλβανικής κοινότητας που ζεί και εργάζεται νόμιμα στη χώρα μας μπορεί να συμβεί τέτοια αυθαιρεσία, το εύλογο συμπέρασμα-μήνυμα προς όλους τους άλλους μετανάστες είναι σαφέστατο".

Ωρα για εξηγήσεις

Επιστρέφοντας στην Αθήνα ξανακοιτάξαμε τις ρατσιστικές κινδυνολογίες του "Στόχου", τις ίδιες που ανακυκλώνουν (ή του υπαγορεύουν) και ορισμένοι κύκλοι στην Αστυνομία και την ΕΥΠ. Στο στόχαστρο της φυλλάδας βρέθηκε και η Αν. Καθηγήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Α.Π.Θ, κ. Ευαγγελία Τρέσσου, η οποία σε μια παιδαγωγική συνάντηση στο 88ο Δημοτικό Σχολείο της Θεσσαλονίκης, διέπραξε τό εξής "ανθελληνικό αδίκημα", κατά τον "Στόχο": "Κάποια στιγμή η Αν. Καθηγήτρια Τρέσσου άρχισε να διαβάζει ένα κείμενο στα γαλλικά. Μόλις τελείωσε, με ύφος εκατό καρδιναλίων για το κατόρθωμά της, ρώτησε τους παρευρισκόμενους εάν κατάλαβαν κάτι. Η απάντηση σχεδόν όλων ήταν όχι. Και τότε η καθηγήτρια πέταξε το εξής αμίμητο: 'Ετσι αισθάνονται και οι Αλβανοί μαθητές με τη γλώσσα μας'". Μια παράγραφο πιο κάτω η "εθνική προδοσία" της καθηγήτριας θα συνδυαζόταν βεβαίως με τον Καπλάνι. "Την ίδια ώρα άλλοι κουλτουριάρηδες", συνεχίζει ο "Στόχος", "συμπάσχουν με τον αλβανό φοιτητή Καπλάνι, που του έχει λήξει η άδεια παραμονής και όπου βρεθεί μιλάει για το θέμα των Τσάμηδων (...) Δεν κοιτάζουν όλοι αυτοί ότι οι Αλβανοί διεθνοποιούν το θέμα της Τσαμουριάς, ούτε τους περνάει από το νου ότι σε λίγο θα είμαστε όλοι υπάλληλοι των Αλβανών. Ομως οι Ελληνόψυχοι ξέρουν και ποιοι είναι οι εχθροί της Ελλάδας και πως θα τους αντιμετωπίσουν. Ερχεται η ώρα!".

Κατά σύμπτωση σκαλίζοντας το αρχείο μας εντοπίσαμε ένα παλιό δημοσίευμα της "Ε" του Μαϊου 1998, τότε που τα μέλη του Φόρουμ των Αλβανών Μεταναστών στην Αθήνα είχαν υιοθετήσει οικονομικά μια 15χρονη πάμπτωχη ορθόδοξη Σέρβα που είχε χάσει τον πατέρα της στον πόλεμο της Βοσνίας. Πρόεδρος εκείνη την εποχή του Φόρουμ των Αλβανών ήταν ο κ. Καπλάνι. "Αυτή μας η κίνηση", έλεγε, "δεν θέλει να πουλήσει φτηνό διεθνισμό. Απλώς θέλει να δείξει ότι η αλληλεγγύη και η συμπάθεια δεν πρέπει να έχουν ιδεολογικά, εθνικά και φυλετικά σύνορα. Η απόφαση που πήραμε λόγω της κατάστασης στο Κόσοβο, δεν ήταν εύκολη". Εννοούσε ότι τότε είχε δεχτεί τις πιέσεις των "δικών του". Είχε κατηγορηθεί από τους εθνικιστές της πατρίδας του για φιλοσερβισμό, για ανάρμοστη σχέση με αλλόδοξους. Πού να 'ξερέ ότι θα έφτανε κι η ώρα που κάποιοι υπηρεσιακοί δικοί μας εθνικόφρονες θα του κολλούσαν τη ρετσινιά του Αλβανού "εθνικιστή", που αγωνίζεται για τη μεγάλη Τσαμουριά;

Οι μελαγχολικές σκέψεις έμελλε να διαλυθούν, όταν στο φαξ της εφημερίδας άρχισαν να έρχονται το ένα μετά το άλλο τα αισιόδοξα μηνύματα μιας κοινωνίας που τελικά έχει δημοκρατικά ανακλαστικά: Δεκάδες ψηφίσματα, κείμενα διαμαρτυρίας κοινωνικών οργανώσεων και πολιτών, δημοσιεύματα και ερωτήσεις των βουλευτών για ό,τι έγινε στα σχολεία του Βόλου και για ό,τι τραβάει ο Γκαζμέντ Καπλάνι, επιβεβαιώνουν ότι υπάρχει αντίσταση στον αγριανθρωπισμό του μπάτσου και του χαφιέ.

Σε λίγες μέρες ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Μιχάλης Χρυσοχοϊδης, ως πολιτικός προϊστάμενος τόσο εκείνων που δεν ανανεώνουν την άδεια παραμονής του κ. Καπλάνι, όσο και εκείνων του κλιμακίου Θεσσαλίας της ΕΥΠ που εκφοβίζουν ή παραπλανούν εκπαιδευτικούς και δημοσιογράφους και παρακολουθούν τις πρωτοβουλίες των δασκάλων, θα κληθεί να δώσει καθαρές εξηγήσεις στη Βουλή. Οφείλει να απαντήσει στα σχετικά ερωτήματα που του θέτουν οι βουλευτές της Αριστεράς Νίκος Γκατζής, Τάκης Τσιόγκας, Αντώνης Σκυλλάκος (του Κ.Κ.Ε), Μαρία Δαμανάκη και Φώτης Κουβέλης (του ΣΥΝ), και να πάρει μέτρα. 

Υποθέτουμε επίσης ότι πρέπει να λογοδοτήσει και στην ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, που έχει την ευθύνη του Διαπολιτισμικού Εκπαιδευτικού Προγράμματος της "Ολυμπιακής Παιδείας", στις συνδικαλιστικές οργανώσεις των Δασκάλων και των Καθηγητών, καθώς και σε ολόκληρο το δημοκρατικό και αντιρατσιστικό κίνημα αυτής της χώρας.

Ελευθεροτυπία, 15/6/2003

Τρίτη, Δεκεμβρίου 11, 2012

Μαμά έχω άλλη μια απορία...


- Τελικά, μαμά, η Χρυσή Αυγή είναι το πρόσωπο της Ελλάδας που έρχεται ή που πηγαίνει;

- Μάλλον που πηγαινοέρχεται, αγόρι μου...

Κυριακή, Δεκεμβρίου 09, 2012

Εκσυγχρονισμός χωρίς ανάπτυξη



Άκουσα τον Φ. Φουκουγιάμα τις προάλλες, καλεσμένος στο Χάρβαρντ να μιλάει για τις εθνικές ταυτότητες στην σημερινή εποχή. Απολαυστικός και συνάμα επιφανειακός είπε τα βασικά και υπεργενίκευσε με μαεστρία. Ένα είδος ανάλυσης op-ed με λίγα λόγια. Σε ένα σημείο όμως στάθηκε στην περίπτωση της Ελλάδας και είπε κάτι που έχει ενδιαφέρον. Το πρόβλημα της Ελλάδας λέγεται «εκσυγχρονισμός χωρίς ανάπτυξη» (modernization without development), είπε. Η χώρα διεκδίκησε με ζήλο μια θέση ανάμεσα στα σύγχρονα αναπτυγμένα ευρωπαικά κράτη (κυρίως προτάσσοντας τα αρχαία κλέη για να εξασφαλίζει την εύνοια των Δυτικών/"αφεντικών"-"δανειστών", παρά επενδύοντας σε εκσυγχρονισμό και αναδιάρθρωση, προσθέτω εγώ) χωρίς όμως να καταφέρει ποτέ να αναπτυχθεί οικονομικά στα πρότυτα των αναπτυγμένων χωρών. Σαφώς το θέμα σηκώνει συζήτηση. Σκέφτομαι μόνο πως εάν η χώρα έφτασε σε αυτό το σημείο λόγω του «εκσυγχρονισμού χωρίς ανάπτυξη» που μπορεί να καταλήξει άραγε με «εκσυγχρονισμό με βαθειά ύφεση»;

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 07, 2012

Αηδία...



Ήσυχο πρωινό στην Βοστόνη, με τον ουρανό συννεφιασμένο και εμένα να ετοιμάζομαι να παίξω ποδόσφαιρο σε ματς φοιτητών του Χάρβαρντ: Ιράν – Αμερική. Εγώ θα παίξω με τους Ιρανούς γιατί τους λείπει ένας παίχτης. Την επόμενη φορά θα είμαι στην ομάδα των Αμερικανών - για να αποκτήσω εκείνο το «διπλό βλέμμα» που μας επιτρέπει να καταλάβουμε καλύτερα όχι τους άλλους αλλά τους εαυτούς μας.
Και εκεί που δοκίμαζα το αθλητικό σόρτς μου ένα τηλεφώνημα απο την Ελλάδα. Απο μεγάλη εφημερίδα ζητούν μια άποψη για την άνοδο του ναζισμού στην Ελλάδα. Είμαι ένας απολυμένος δημοσιογράφος (πριν απο δυο χρόνια, πρώτος στην σειρά των απολυμένων δημοσιογράφων στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ) που έγραφα συχνά πυνκνά για θέματα μεταναστών και ρατσισμού για δώδεκα χρόνια, "κατέχοντας" έτσι και για χρόνια περίοπτη θέση στο στόχατρο των μισαλλόδοξων. Με απέλυσαν με ένα τηλεφώνημα: «δεν μας κάνουν αυτά που γράφεις. Απολύεσαι!».
«Ποια είναι η γνώμη σας για την άνοδο του ναζισμού;» με ρωτάει η δημοσιογράφος. Δεν ξέρω γιατί, δεν ξέρω πως αλλά πρέπει να το ομολογήσω το αίσθημα που ένιωσα εκείνη την στιγμή: αηδία...

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 05, 2012

Ζητώ την βοήθεια σας...


Ψάχνω έναν ορισμό για έναν ειδικό τύπο ανθρώπου που ευδοκιμεί τελευταία. Έχει τα εξής κύρια χαρακτηριστικά. Αγαπά τους μαύρους όταν ζουν στην Αμερική και μισεί τους ναζί όταν βρίσκονται στην Γερμανία. Μισεί όμως τους μαύρους και συμπαθεί τους ναζί όταν βρίσκονται στην χώρα του. Δεχτές μόνο σοβαρές προτάσεις...