Τρίτη, Δεκεμβρίου 10, 2013

Σωμα μου φτιαγμένο με Pillow


Διαβάζω πως το αδιαχώρητο στην κυριολεξία έγινε τις προάλλες στο νυχτερινό κέντρο 'Εναστρον" όπου έκανε πρεμιέρα ο Νότης Σφακιανάκης με τους Goin' Through. O κόσμος άρχισε να φθάνει στο μαγαζί από τις 11 και στις 12 ήταν ασφυκτικά γεμάτο από θαυμαστές του τραγουδιστή, που όλη τη νύχτα δεν σταμάτησαν να τον χειροκροτούν και να φωνάζουν "πατριωτικά", "αντιστασιακά" συνθήματα.
Τα στέκια των ναζί στην Γερμανία του 1920 ήταν οι φτηνές μπυραρίες του Μονάχου. Το στέκι των φιλοναζί στην Ελλάδα του 2013 είναι το ακριβό σκυλάδικο της Αθήνας. Τα πολιτικά και πολιτιστικά συμπεράσματα δικά σας…
(ΥΓ. Λέγεται πάντως πως μια ομάδα αναρχικών που περνούσε έξω απο το σκυλάδικο τραγουδούσε τους εξης επαναστατικούς στίχους: "σώμα μου, σώματάρα μου φτιαγμένο με Pillow/ και το μυαλό μου ένας κουβάς Skatow")

Τρίτη, Οκτωβρίου 08, 2013

Το κεφάλι στην Άμμο

"Μια ζωή στρουθοκαμηλίζω. Και τώρα με ειδοποιούν ότι ήταν σκατά, δεν ήταν άμμος"

Αφιερωμένο στο έντιμο ελληνικό πολιτικό και μιντιακό σύστημα (και σε εκείνο το κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας) που ανακάλυψαν μια ωραία πρωία ότι οι νεοναζί είναι... ναζί.

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 22, 2013

Θαίμα


Ο Θέμος είναι καλός χριστιανός. Είναι και λαθρέμπορας. Ο Θέμος είναι φοβερός πατριώτης. Κάνει και πλύσιμο μαύρου χρήματος. Ο Θέμος κάνει φοβερά νούμερα στη TV. Είχε κάποτε και ένα βίντεο και νταλαβεριζόταν με έναν Έλληνα Πρωθυπουργό. Ο Θέμος είναι καταφερτζής, ξέρει να πουλά και να πουλιέται. Είναι το όνειρό σου. "Αγαπημένο παιδί" όλου του σημερινού μιντιακού κατεστημένου. Ο Θέμος με μια κυβέρνηση της Χρυσής Αυγής θα γινόταν τουλάχιστον Πρόεδρος της Ελλάδας Καθαρόαιμων Ελλήνων Χριστιανών. Ο Θέμος είναι Πρώτο Θαίμα και Πρώτο Κάθαρμα. Απο τον Θέμο σε σώζει μόνο η αυτογνωσία και η παιδεία. Η σωτηρία είναι πάντα δύσκολη υπόθεση...

Σάββατο, Μαΐου 25, 2013

Γκουλάγκ και γέλιο

«Παραδέχομαι το σφάλμα μου, αλλά το σχόλιο μου ήταν ξεκάθαρα σαρκαστικό. Τι θα μπορούσαν να πιστέψουν όσοι με άκουσαν; Ότι πραγματικά συμβούλευα το ΣΥΡΙΖΑ να φτιάξει γκουλάγκ;»


Με μερικά πράγματα tova-rich δεν κάνεις πλάκα. Έπρεπε οι δημοσιογράφοι να στο πουν αυτό - και να πουν επίσης στην "επαναστάτρια ιδιοκτήτριά" τους να πλήρωσει τους εργαζόμενους, στους οποίους έφαγε την αποζημίωση. Τέλος πάντων. Εσύ είσαι ένας χαρισματικός καραγκιοζάκος. Εγώ ανησυχώ γιατί δεν ξέρω εάν ο Αλέξης κατάλαβε ότι έκανες πλάκα. Να του το πεις τουλάχιστον ότι έκανες πλάκα. Εννοείται ότι η ΝΔ δεν καταλαβαίνει απο χιούμορ, ούτε μαύρο ούτε άσπρο: εκείνοι φτιάχνουν ήδη γκουλάγκ για τους μετανάστες στην Ελλάδα...

Πέμπτη, Μαΐου 23, 2013

(ΧΑ)ανθρωπινος διάλογος


"Υπάρχει έκτακτο πρόβλημα ρατσισμού στην χώρα μας"

"Τίποτα το έκτακτο δεν υπάρχει. Όλα γίνονται κανονικά, σύμφωνα με το πρόγραμμα"



(ΧΑ)ανθρωπος 1: Ρε συ πατριώτη τι είναι αυτό το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, καταλαβαίνεις τίποτα;

(ΧΑ)ανθρωπος 2: Να ρε συ, άμα κάνεις κέφι να'ούμε και δείρεις κάνα Αράπη μπορεί, λέει, να σε βάλουν μέσα...

(ΧΑ)ανθρωπος 1: Πλάκα κάνεις έτσι; Και ποιος μαλάκας είχε αυτή την ιδέα;
(ΧΑ)ανθρωπος 2: Ποιος άλλος ρε μαλάκα, οι μασόνοι και οι Εβραίοι που ελέγχουν την Ευρώπη
(ΧΑ)ανθρωπος 1: Γαμώ την Ευρώπη τους γαμώ! Δεν φθάνει που δεν μας αφήνει να βάλουμε πια τα παιδιά στο δημόσιο, θέλει να μας τα στείλει και στη στενή τώρα.
(ΧΑ)ανθρωπος 2: Μαλάκα είναι σοβαρά τα πράγματα. Πρέπει να πούμε το μεγάλο ΟΧΙ
(ΧΑ)ανθρωπος 1: Ακριβώς! Όπως το είπαμε το ΄40 στους φασίστες!

Κυριακή, Μαΐου 12, 2013

XENOI

Κατόπιν της μεγάλης προσέλευσης του κοινού και της εξάντλησης των εισιτηρίων, η παράσταση "Ξένοι" που πραγματοποιεί το Θέατρο Κωφών Ελλάδος, παρατείνεται.
Λόγω ανειλημμένων επαγγελματικών υποχρεώσεων συντελεστών της ομάδας, οι παραστάσεις που ως σήμερα πραγματοποιούνταν Παρασκευή έως Κυριακή θα διεξάγονται ΔΕΥΤΕΡΑ και ΤΡΙΤΗ.
Η παράταση των παραστάσεων ισχύει από 13 έως 28 Μάιου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.
Κρατήσεις: μέσω γραπτού μηνήματος (sms) : 6985765550
τηλεφωνικώς : 6945390799



Video απο την παράσταση: Ξένοι


(Στιγμή από την παράσταση 'Ξένοι' του Θεάτρου Κωφών Ελλάδος. Ο Απόστολος Γιαννόπουλος ερμηνεύει στη νοηματική το τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη, 'Σαν απόκληρος γυρίζω'. 
Τραγουδά η Νατάσα Μηνδρινού).

Σάββατο, Μαΐου 11, 2013

Τόσα άστρα...



"Τόσα άστρα και εγώ να λιμοκτονώ/ κάνε λοιπόν κύριε/ να ‘χει κανείς ένα φίλο/

δος του ένα σκυλί/ ή ένα φανάρι του δρόμου/γιατί χειμώνιασε"

Τετάρτη, Μαΐου 08, 2013

Η Αστόρια που χάσαμε


Στην Ελλάδα παρελαύνουν οι νεοναζί και οι "υπερασπιστές" της Δημουλά βλέπουν "αντιρατσιστικό μακαρθισμό". Επειδή η Ελλάδα είναι χώρα έντονα θρησκευόμενη ταιριάζει μάλλον η φράση: μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι...

Αυτά είπε η κυρία Κική Δημουλά τις προάλλες- "Μην ξεχνάμε πως οι ξένοι που βρέθηκαν εδώ ήταν λόγω της φτώχειας των χωρών εκείνων. Ηλθαν να ζήσουν εδώ πέρα. Οι ξένοι (οι Αλβανοί τουλάχιστον) επιστρέφουν βέβαια στις πατρίδες τους. Το μόνο που κάνω για την Κυψέλη είναι να ζω ακόμη εκεί.
Θα πρέπει να το πούμε πάντως και αυτό, πρέπει να πω όμως ότι είναι και ένας συνεχής κίνδυνος, κινδυνεύουν οι ντόπιοι από κλοπές φοβερές ακόμη και στον δρόμο.
Σας λέω ένα πάρα πολύ συγκεκριμένο πράγμα: Πυθίας 42 ήταν το πατρικό μου όπου ζει σε ένα διαμέρισμα η αδελφή μου. Δύο φορές την πήγαν στο νοσοκομείο, δύο φορές την παραμόρφωσε ένας έξω από το σπίτι διότι δεν έβρισκε τα κλειδιά για να μπει μέσα...
Την πρώτη φορά και εκείνη και τον άνδρα της επί δύο ώρες τους έκλεισαν το στόμα, τους έκλεισαν στο μπάνιο και έκλεβαν το σπίτι ανενόχλητοι.
Περιορισμένα περιστατικά ναι αλλά ο φόβος είναι απεριόριστος. Δεν θέλω να πω ότι οι ξένοι της Κυψέλης είναι και ληστές.
Πάντως εάν πάει κανείς στην πλατεία της Κυψέλης, δεν έχει χώρο να πατήσει. Στα δε παγκάκια κάθονται άνθρωποι ξένοι - πολύ φυσικό βέβαια πώς να περάσουν την ώρα τους - και παίζουν κάτι δικά τους χαρτιά και με χαρτάκια γεμίζει ο τόπος"


Ας το ξαναδιαβάσουμε σε αυτή την εκδοχή: "Μην ξεχνάμε πως οι Έλληνες που βρέθηκαν εδώ ήταν λόγω της φτώχειας που έπεσε σε αυτή την χώρα. Ηλθαν να ζήσουν εδώ πέρα. Οι Έλληνες επιστρέφουν βέβαια στις πατρίδες τους. Το μόνο που κάνω για την Αστόρια είναι να ζω ακόμη εκεί.
Θα πρέπει να το πούμε πάντως και αυτό, πρέπει να πω όμως ότι είναι και ένας συνεχής κίνδυνος, κινδυνεύουν οι ντόπιοι από κλοπές φοβερές ακόμη και στον δρόμο.
Σας λέω ένα πάρα πολύ συγκεκριμένο πράγμα: Λινκολν 42 ήταν το πατρικό μου όπου ζει σε ένα διαμέρισμα η αδελφή μου. Δύο φορές την πήγαν στο νοσοκομείο, δύο φορές την παραμόρφωσε ένας έξω από το σπίτι διότι δεν έβρισκε τα κλειδιά για να μπει μέσα...
Την πρώτη φορά και εκείνη και τον άνδρα της επί δύο ώρες τους έκλεισαν το στόμα, τους έκλεισαν στο μπάνιο και έκλεβαν το σπίτι ανενόχλητοι.
Περιορισμένα περιστατικά ναι αλλά ο φόβος είναι απεριόριστος. Δεν θέλω να πω ότι οι Έλληνες της Αστόρια είναι και ληστές.
Πάντως εάν πάει κανείς στην πλατεία της Αστόρια, δεν έχει χώρο να πατήσει. Στα δε παγκάκια κάθονται οι Έλληνες - πολύ φυσικό βέβαια πώς να περάσουν την ώρα τους - και παίζουν κάτι δικά τους χαρτιά και με χαρτάκια γεμίζει ο τόπος" - Μαριάν Θάτσερ (Αμερικανίδα ποιήτρια που ζει στην Αστόρια). 

(Βάλε τον εαυτό σου στην θέση του Άλλου και θα τον καταλάβεις καλύτερα - και τον Άλλον και τον εαυτό σου)

Το άθρο της Άννας Δαμιανίδου για όσα είπε η κυρία Κική Δημουλά

"Η κοινοτοπία του ρατσιστικού λόγου"

Πήγαμε μεγάλη παρέα στην περιήγηση των Ατενίστας στην Κυψέλη. Είχαν δουλέψει ανιδιοτελώς, όπως πάντα, για να αναδείξουν την πόλη που ζούμε, μπας και τη σεβαστούμε, μπας και την αγαπήσουμε. Είχαν βρει τον αρχιτέκτονα που ξέρει τα στιλ των σπιτιών της, τον σκηνοθέτη που έχει χρησιμοποιήσει τις εικόνες της, μια θεατρική ομάδα που έγραψε επί τούτου μικρά δρώμενα για να παιχτούν στη βόλτα, είχαν τυπώσει πληροφορίες, και ζήτησαν από δυο λογοτέχνες να μιλήσουν για τη γειτονιά τους. Την Κική Δημουλά και τον Μένη Κουμανταρέα. Τη διακεκριμένη ποιήτρια και τον διακεκριμένο πεζογράφο. Στο τέλος της περιήγησης, στην αυλή ενός σχολείου, περιμέναμε ν’ ακούσουμε κάτι ωραίο κι αξέχαστο από τα χείλη πνευματικών ανθρώπων. Και τι είπε η ποιήτρια: Δεν αντέχει τους μετανάστες στην Κυψέλη, τόσοι πολλοί που είναι, πιάνουν και τα παγκάκια, δεν βρίσκεις να καθίσεις στην πλατεία, άσε που κλέβουν και φοβάται πια να βγει από το σπίτι της, α-πα-πα! χάλια.

Εντάξει, δεν χρειαζόταν να είσαι διακεκριμένη ποιήτρια για να πεις τέτοια. Τα λένε κάθε μέρα γριές στο τρόλεϊ για να πιάσουν κουβέντα. Και ούτε καν όλες, κάμποσες έχουν καταλάβει ότι δεν μπορείς να γενικεύεις έτσι, συγκρατούνται. Ξέρω πολλές που αν μιλούσαν σε πλήθος για τη γειτονιά τους θα έβρισκαν κάτι πιο πρωτότυπο. Ακόμα και για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους από μια τόσο μπανάλ εικόνα.

Ο Μένης Κουμανταρέας και ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης, που βρίσκονταν στο πάνελ, προσπάθησαν να την προστατέψουν. «Στην Κυψέλη μένουν κυρίως οικογενειάρχες που προσπαθούν να ενσωματωθούν», είπαν, προσπαθώντας ν’ αλλάξουν κουβέντα. Σιγά- σιγά σηκωθήκαμε να φύγουμε, το έργο το είχαμε ξαναδεί. Περιμέναμε από μια διακεκριμένη ποιήτρια κάτι πιο βαθύ, πιο ανθρωπιστικό; Κάτι φωτεινό, που θα βοηθούσε τη συνύπαρξη με μετανάστες, θα μαλάκωνε τους ανθρώπους; Λάθος μας.

Η ποιήτρια επιβεβαίωσε ότι στην Ελλάδα η μπαναλιτέ του ξενοφοβικού λόγου δεν γνωρίζει σύνορα, ταξικά και άλλα. Με άνεση μπορείς να γενικεύεις, να βγάζεις τον ρατσισμό σου χωρίς άγχος, ακόμα και δημόσια, ακόμα και σε πρωτοποριακές συναντήσεις γνωριμίας με τον χώρο και τους γείτονες. Αλίμονο, τι είναι η πολιτική ορθότης για μια ποιήτρια που έφτασε στην κορυφή; ξενέρωτες αμερικανιές.

Συχνά οι λογοτέχνες απογοητεύουν στις δημόσιες παρουσίες τους. Δεν πρέπει να τους ξεσυνερίζεται κανείς όταν εξαναγκάζονται να βγουν από το εργαστήρι τους, να φερθούν σαν ρήτορες η πολιτικοί, να κάνουν δηλαδή δουλειά που δεν ξέρουν. Το θλιβερό δεν είναι αυτά που ακούσαμε, αλλά η άνεση με την οποία ο καθένας λέει τέτοια, οπουδήποτε. Η επικράτηση του ρατσιστικού λόγου χωρίς αιδώ και περίσκεψη. Η έλλειψη της παιδείας που θα τον συγκρατούσε.

Λένε πως είναι εξαιρετική ποιήτρια η Δημουλά. Το πιστεύω, όταν συναντώ ποιήματα της μου φαίνονται ωραία, αλλά διάλεξα να διαβάσω κάτι τις άγιες τούτες μέρες που δεν ήταν ποίημα. Διάλεξα ένα κείμενο πιο ποιητικό απ’ όλα τα ποιήματα, πιο επαναστατικό απ’ όλες τις επαναστάσεις, πιο ουτοπικό απ’ όλες τις ουτοπίες, πιο ιστορικό απ’ όλες τις ιστορίες, τη Χάρτα του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τη βρήκα στο Ιντερνετ και μελέτησα την ημέρα του ορθόδοξου Πάσχα, πλημμύρισα κατάνυξη, ανατρίχιασα από δέος".

Παρασκευή, Μαΐου 03, 2013

Πασχαλινά αυγά...


Έχω μια απορία: τα Πασχαλινά αυγά που μοίρασε στο Σύνταγμα η Χρυσή Αυγή στους "καθαρόαιμους Έλ" ήταν μαύρο βαμμένα;

Τετάρτη, Απριλίου 10, 2013

Αντίσταση...


"Τη στιγμή που η Χρυση Αυγη ακομα και σήμερα υποστηρίζει τη στείρωση των ανθρώπων με αναπηρία, στο Θέατρο Κωφών Ελλάδος, ο κόσμος γεμίζει το θέατρο σε κάθε μας παράσταση. Ας είναι αυτό μια κάποια απάντηση", γράφει ο σκηνοθέτης της παράστασης Βασίλης Βηλαράς. Για αυτή την παράσταση θα μιλήσω και απόψε στην παρουσίασή μου στο Χάρβαρντ (ΕΔΩ). Τέτοιες απαντήσεις, σε μια Ελλάδα όπου οι νεοναζί ονειρεύονται ανοιχτά την εξουσία, πρέπει να ξεπερνούν τα σύνορα της Ελλάδας...

Δευτέρα, Απριλίου 08, 2013

Free Athens from the Greek nazis


Διαβάζω την παρακάτω είδηση: "Ομοφοβική επίθεση δέχτηκε ελληνοσουηδός πρώην βουλευτής, σύμφωνα με τη σουηδική εφημερίδα Aftonbladet. Όπως καταγγέλει ο Τάσος Σταφυλίδης το περιστατικό συνέβη πριν λίγες ημέρες στο κέντρο της Αθήνας. 

Ο ίδιος είχε έρθει στην Αθήνα κατά τη διάρκεια των διακοπών του καθολικού Πάσχα. Ένα βράδυ και ενώ επέστρεφε μαζί με φίλο του από διασκέδαση, δέχτηκε επίθεση από τρεις μαυροντυμένους μασκοφόρους.

«Στην αρχή νομίζαμε πως θα μας ληστέψουν» δήλωσε ο κ. Σταφυλίδης. Ωστόσο, οι άγνωστοι τους έβριζαν, φωνάζοντας «Παλιόπ****ς», ενώ στην συνέχεια άρχισαν να τους κλωτσάνε και να τους γρονθοκοπούν.

Οι μασκοφόροι τους εγκατέλειψαν αιμόφυρτους, χωρίς να κλέψουν τίποτε…"

Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση. Ναζί και ρατσιστές υπάρχουν παντού. Αλλά στην Ελλάδα η αστυνομία δεν τους βρίσκει σχεδόν ποτέ (πως να τους βρει άλλωστε αφού τους ψηφίζει;). Μου έκανε εντύπωση ότι το συμβάν συνέβη στην Ελλάδα και αναδημοσιεύτηκε ως είδηση απο Σουηδική εφημερίδα. Το μεγαλύτερο κομμάτι των σοβαρών ρεπορτάζ για την Χρυσή Αυγή έχουν δημοσιευθεί απο τον ευρωπαικό Τύπο. Οι δικοί μας φοβούνται, φαίνεται, μη τους κατουρήσουν οι ναζί χρυσαυγίτες τις ωραίες τζαμαρίες.
Απο εκεί και πέρα, όσοι έχουμε ακόμα ιστορική μνήμη, γνωρίζουμε ότι απέναντι στους ναζί είμαστε όλοι γκέι, Εβραίοι, μαύροι, μετανάστες και τσιγγάνοι...

Παρασκευή, Απριλίου 05, 2013

Εμπειρίες από την Ελλάδα...


Hellas 2013: Έχω ακούσει και καταγράψει ο ίδιος επί χρόνια μαρτυρίες κακοποίησης και βασανισμού μεταναστών στην Ελλάδα. Αλλά αυτή η μαζική και αχαλίνωτη αγριότητα θυμίζει τις αφηγήσεις των Βορειοαφρικανών μεταναστών που έπιανε και φυλάκιζε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ο Καντάφι. Η Ελλάδα παραμένει ακόμα στο ευρώ αλλά φαίνεται πως δυστυχώς έχει αποχαιρετήσει πλέον κάθε έννοια πολιτισμένου κράτους. Απέραντη ντροπή και θλίψη

Στις αρχές Μαρτίου είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ και να συνομιλήσω με συναδέλφους που εργάζονται στο Civico Zero. Πρόκειται για ένα κέντρο υποδοχής στην Ρώμη που απευθύνεται σε ασυνόδευτους ανήλικους, στη μεγάλη τους πλειοψηφία αφγανικής καταγωγής. Το κέντρο έχει φορέα διαχείρισης τον ομώνυμο συνεταιρισμό και χρηματοδοτείται από την ΜΚΟ Save the children.
Μεταξύ των πολλών πρωτοβουλιών που έχουν αναπτύξει υπάρχει και μια που αφορά και την Ελλάδα.
Εκδίδουν ένα περιοδικό, το Griot. Τα Griot είναι η μνήμη του λαού και τραγουδούν τις ιστορίες, τραγουδούν τα τραγούδια που αφορούν στον πόλεμο, την παράδοση, το σεβασμό. Στις αφρικανικές γλώσσες χρησιμοποιούνται κι άλλες λέξεις που σημαίνουνGriot: djeli, djali, igiim, είναι αραβικοί όροι. Η λέξη djeli σημαίνει μετάδοση διαμέσου του αίματος και αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο οι γνώσεις των Griot μεταδίδονται από πατέρα σε γιο. Τα Griot θεωρούνται επίσης ως αποθήκες της ιστορίας και μεγάλοι γνώστες του παρελθόντος. Σε αυτά τα περιοδικά λοιπόν δημοσιεύονται εμπειρίες που εξιστορούν τα ίδια τα παιδιά. Μου έδωσαν μερικά “τεύχη” του περιοδικού.
Είναι εντυπωσιακό ότι οι περισσότερες ιστορίες που οι νεαροί από το Αφγανιστάν αφηγούνται (τα κείμενα δημοσιεύονται στην γλώσσα του αφηγητή ενώ στη διπλανή στήλη υπάρχει η μετάφραση στα ιταλικά) αφορούν στις (αρνητικές) εμπειρίες τους στην Ελλάδα. Ζήτησα την άδεια από τον συντονιστή του κέντρου να μεταφράσω (από τα ιταλικά) και να δημοσιεύσω αποσπάσματα από αυτές τις αφηγήσεις θεωρώντας σκόπιμο να έχουμε γνώση αυτών που διαπραγματεύονται. Κάποιες από αυτές τις ιστορίες είναι ενυπόγραφες και άλλες ανυπόγραφες. Η άδεια μου δόθηκε, με την επισήμανση να αναφέρω την πηγή. Η ευθύνη για την ακρίβεια της μετάφρασης είναι του υπογράφοντος αυτό το σημείωμα.
Αθήνα 1η Απριλίου 2013
Νίκος Γκιωνάκης
Κέντρο Ημέρας Βαβέλ
PatraSSo
…Είναι αδύνατο να αντέξεις, και δεν ξέρω πώς τα κατάφερα εγώ για περισσότερο από ένα χρόνο… Να σε αφήσουν 20 χλμ από την Πάτρα, χωρίς παπούτσια, είναι η μικρότερη ποινή που η αστυνομία μπορεί να σου επιβάλει. Πέρα από τα καθημερινά βασανιστήρια έπρεπε να αντιμετωπίσουμε κι άλλα παρόμοια πράγματα, το πρώτο ήταν να φάμε, επί ώρες μπροστά στους κάδους απορριμμάτων κοντά στα σούπερ μάρκετ με την ελπίδα ότι θα πετάξουν κάτι ή στις υπαίθριες αγορές προσπαθώντας να συλλέξουμε πράγματα που είχαν ξεδιαλέξει, αλλιώς δεν είχαμε τη δύναμη να τα βγάλουμε πέρα για μια ολόκληρη ημέρα στο λιμάνι προσπαθώντας ν” αφήσουμε την Ελλάδα κι όλα αυτά επειδή δεν είχαμε λεφτά και η αστυνομία εμπόδιζε όποιον ήθελε να μας φέρει φαγητό και μάλιστα όταν έκαναν τις επιθέσεις στο εργοστάσιο και οπουδήποτε μαζεύονταν οι Αφγανοί, κατέστρεφαν τα πάντα, κουβέρτες, ρούχα, σκηνές καμένες, το φαγητό πεταμένο χάμω και διώχναν τα παιδιά και οι πιο τυχεροί επέστρεφαν μετά από λίγες ώρες ή ημέρες πρησμένοι από τις κλωτσιές ή οι πιο άτυχοι πήγαιναν στο νοσοκομείο. Θυμάμαι ακόμη ένα αγόρι που συνέλαβαν στο λιμάνι, το μετέφεραν στο φορτηγό της αστυνομίας και τα υπόλοιπα μπορούσαμε μονάχα να τα φανταστούμε, μετά από λίγο σαν να ήταν πτώμα το έσερναν και το παράτησαν στην άκρη του δρόμου και ήρθε το ασθενοφόρο και το πήραν από εκεί.
Μια ημέρα έκανα κουράγιο και με ένα άλλο παιδί μπήκαμε στο λιμάνι, εγώ κρυμμένος κάτω από ένα τιρ περιμένοντας να αναχωρήσει, ήρθε η αστυνομία με τον σκύλο και μου επιτέθηκε σκίζοντάς μου το παντελόνι και εγώ μέσα στον πανικό προσπάθησα να το σκάσω από την άλλη μεριά του τιρ αλλά αμέσως μόλις βγήκα κάποιος με ψέκασε με σπρέι στο πρόσωπο, σαν μια φωτιά και σαν να μην έφτανε αυτό με άρχισαν στα χτυπήματα με τα γκλομπ, ένιωθα να καίει το πρόσωπό μου, προπάντων τα μάτια μου, πέρασαν 8 ώρες πριν μπορέσω να ανοίξω τα μάτια μου και τα παιδιά έλεγαν ότι μια κυρία με είχε δει να μπαίνω κάτω από το φορτηγό και ειδοποίησε την αστυνομία, το άλλο παιδί ακόμη χειρότερα, το έσυραν κάτω από τον φράκτη με το συρματόπλεγμα καθώς προσπαθούσε να ξεφύγει, προκαλώντας του τραύματα στο πρόσωπο και το κεφάλι χτυπώντας τον βίαια, μεταξύ των αστυνομικών βρισκόταν κι ένας που του είχαμε δώσει το όνομα “my friend” επειδή δεν χτυπούσε κι όταν μας έπιανε μόνος μας έλεγε: “όταν με βλέπετε πρέπει να φεύγετε γιατί αλλιώς οι συνάδελφοί μου με κατηγορούν ότι είμαι ήπιος μαζί σας”.
Τα χειρότερα έρχονταν το χειμώνα όταν μαζί με τη βία το κρύο γινόταν ένα ακόμη όπλο στα χέρια της αστυνομίας. Μας υποχρέωναν να στεκόμαστε για τουλάχιστον μισή ώρα στο παγωμένο νερό με όλα μας τα ρούχα ή στο λεωφορείο της αστυνομίας με τον κλιματισμό αναμμένο στο μάξιμουμ.
Μοχαμάντ Αλιζαντέχ, 11/10/2012

Οι πιο άσχημες αναμνήσεις με συνοδεύουν από την Ελλάδα. Υπάρχουν άτομα που για κάποιο λόγο δεν μπορούν να φύγουν από αυτή την καταραμένη χώρα και κάποια στιγμή καταλήγουν στα χέρια λύκων που διψούν για το αίμα τους. Όταν οποιοσδήποτε αισθάνεται ότι κινδυνεύει για οποιοδήποτε λόγο απευθύνεται στην αστυνομία γιατί έτσι καθησυχάζεται, στην Ελλάδα όμως όχι…
…Για κακή μου τύχη στην πρώτη μου προσπάθεια (να φύγω ΣΣ) για Ιταλία με συνέλαβε (η αστυνομία ΣΣ) και τότε είναι που δεν είσαι καθόλου ευτυχής να βλέπεις την αστυνομία, το αντίθετο, προσπαθείς να βρίσκεσαι όσο πιο μακριά της γίνεται για να μην σου επιτεθούν. Μετά τη σύλληψη με μετέφεραν στο αστυνομικό τμήμα και μετά από 3 ημέρες με μετέφεραν μαζί με άλλους 8 Αφγανούς σε μια φυλακή στην Καλαμάτα. Φτάνοντας μας μέτρησαν και έλεγξαν τα στοιχεία της ταυτότητάς μας και μετά μας περιέλαβαν οι άγγελοι της φυλακής δηλ. οι φύλακες με γροθιές και κλωτσιές παντού. Το επόμενο πρωί αφού ξύπνησα προσπάθησα να δω από τα κάγκελα της πόρτας του κελιού μου ποιος ήταν στο διάδρομο, μόλις ακούμπησα τα κάγκελα με έπιασε ένας φύλακας και μαζί του ήταν ένας αλβανός κρατούμενος που έσβησε το τσιγάρο του στο χέρι μπροστά στο φύλακα και μετά με άρχισε στα χαστούκια. Όταν βγήκαμε για τον περίπατο διηγήθηκα όσα συνέβησαν στον υπεύθυνο της βάρδιας αλλά δεν ωφέλησε γιατί ήταν χειρότερος από τους υπόλοιπους φύλακες και άλλοι Αφγανοί μου έλεγαν να προσπαθήσω ν” αντέξω μέχρι να με αφήσουν ελεύθερο. Τρώγαμε δύο φορές την ημέρα αλλά αυτοί μας υποχρέωναν να υπογράφουμε για τρία γεύματα. Στο κελί εκτός από εμένα ήταν άλλα 8 παιδιά από το Αφγανιστάν και μια ημέρα όταν μας έδωσαν το χαρτί που υπογράφαμε για να φάμε μερικά από τα παιδιά κοιμόντουσαν και άλλα συζητούσαν και γι” αυτό ένα από τα παιδιά υπέγραψε και για τους άλλους, ένας αλβανός κρατούμενος που το είδε το είπε στο φύλακα που είχε βάρδια και εκείνος μας πήρε και μας πήγε στην κεντρική αίθουσα και άνοιξε όλα τα κελιά ώστε όλοι οι κρατούμενοι να μπορούν να δουν όσα θα μας έκανε. Μας ανάγκασε να γδυθούμε χτυπώντας μας άγρια, ένα παιδί μετά από μια κλωτσιά που του έδωσε ο φύλακας χτύπησε με βία στον τοίχο και έσπασε το πόδι του. Όλα αυτά συνέβησαν τις τρεις πρώτες ημέρες από τους 2 μήνες που έμεινα στη φυλακή στην Ελλάδα…… και τώρα φτάνει, κουράστηκα να διηγούμαι αυτή την άσχημη εμπειρία.
Ονομάζομαι Ετσατουλά από το Γιακούρι και αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στην Ιταλία. Προ τριμήνου αναχώρησα για την Ευρώπη και αυτό το διάστημα κατόρθωσα να φτάσω μονάχα μέχρι την Ιταλία, ευχαριστώ τον θεό αλλά έχω άσχημες αναμνήσεις που θα σας διηγηθώ ευθύς αμέσως: από την Πάτρα έφυγα για την Ηγουμενίτσα, εκεί δεν είχα που να κοιμηθώ και υπήρχαν και πολλοί άλλοι αφγανοί που τη νύχτα προσπαθούσαν να αφήσουν την Ελλάδα μέσα ή κάτω από ένα φορτηγό και την ημέρα κρύβονταν στα βουνά. Δεν υπήρχε τίποτε, ούτε για να φάμε ούτε για να πιούμε! Αν κατεβαίναμε η αστυνομία μας συλλάμβανε και μερικές φορές μάλιστα ανέβαιναν (στο βουνό ΣΣ) και πυροβολούσαν στον αέρα. Μια μέρα που δεν βλέπαμε αστυνομικούς κατέβηκα και κρύφτηκα σε ένα φορτηγό, ο οδηγός δεν με αντιλήφθηκε αλλά στο λιμάνι στον έλεγχο με ανακάλυψαν, πέρασα 15 ημέρες στη φυλακή και μετά με απελευθέρωσαν, άλλες τρεις φορές κατέληξα στη φυλακή με αυτόν τον τρόπο. Στη φυλακή μας φέρονταν σαν να ήμασταν δολοφόνοι και κλέφτες, έβριζαν εμάς και το έθνος μας, μας χτυπούσαν, δεν μπορούσαμε να πλύνουμε τα ρούχα μας ούτε να φάμε .
Είναι πραγματικά ντροπιαστικό για την Ελλάδα που την θεωρούν ισότιμη με τα άλλα ευρωπαϊκά έθνη, δεν περίμενα τέτοια συμπεριφορά από το λαό και το ελληνικό κράτος…
Με σεβασμό
Ετσατουλά, 09.2012

Όταν μπήκα στην Ελλάδα με πήγαν σε ένα μέρος κλειστό, που έμοιαζε περισσότερο με φυλακή παρά με κέντρο υποδοχής και μετά από 20 ημέρες αφού ήμουν κάτω από 18 ετών με άφησαν και πήγα στην Αθήνα. Η Αθήνα είναι μια πόλη πάρα πολύ δύσκολη και ιδιαίτερα αν είσαι μετανάστης, έχασα πολύ χρόνο εκεί, δεν έκανα άλλο από το να αναζητώ και να έρχομαι σε επαφή με διακινητές για να φύγω από την Ελλάδα, πλήρωνα 80 ευρώ το μήνα για ένα δωμάτιο με άλλα 7-8 άτομα και για να φάω πήγαινα σε ένα από εκείνα τα λιγοστά δημόσια εστιατόρια όπου έπρεπε να κάνεις μια τεράστια ουρά για να φας και μερικές φορές δεν κατόρθωνες ούτε να φας γιατί συχνά ξέσπαγαν καυγάδες και ερχόταν η αστυνομία και μας έδιωχνε όλους. Πέρασαν 8 μήνες έτσι μέχρι που δεν είχα πια χρήματα για να πληρώνω εκεί που κοιμόμουν, στην Αθήνα δεν υπήρχε δουλειά και πήγαινα να κοιμηθώ σε ένα δημόσιο πάρκο όπου εκτός από εμένα βρίσκονταν πολλές οικογένειες από το Αφγανιστάν με γυναίκες και παιδιά που κοιμόντουσαν σε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου, εντυπωσιακό! Το να τους βλέπω με έκανε να ξεχνώ τα δικά μου προβλήματα. Κάθε βράδυ ερχόταν πολύς κόσμος από διάφορες οργανώσεις και τηλεοράσεις, μας ‘παίρναν συνεντεύξεις και βιντεοσκοπούσαν τα πάντα και έφευγαν χωρίς να τους ξαναδούμε πια ούτε μπορούσαν να μας βοηθήσουν. Μετά από 45 ημέρες σε εκείνο το πάρκο με φώναξε ένας φίλος και μου είπε ότι υπήρχε μια ευκαιρία για δουλειά και έτσι έφτασα σε ένα νησί που το λένε Κέρκυρα. Στην αρχή δούλευα στο μάζεμα των πορτοκαλιών, 15 ευρώ για 9 ώρες δουλειάς αλλά όταν τέλειωσε η περίοδος ο τύπος μας πρότεινε να δουλέψουμε στο δάσος να κόβουμε τα δέντρα αλλά όχι πια με τα ίδια ωράρια, δουλεύαμε από τις 7 το πρωί έως τις 6 το βράδυ πάντα για 15 ευρώ την ημέρα και μόνο 2-3 ημέρες την εβδομάδα. Δεν άντεχα πια, το πιο δύσκολο ήταν το πρωινό ξύπνημα, ήμουν γεμάτος κοψίματα και πονούσε όλο μου το κορμί, χτυπούσαμε γιατί ήταν βαριά δουλειά και δεν είχαμε καν γάντια. Η σκέψη που συχνά μου ερχόταν στο μυαλό ήταν να επιστρέψω στο Αφγανιστάν. Πέρασαν έτσι 4 μήνες και μετά πήγα στην Πάτρα με την ελπίδα να μπορέσω να φύγω από την Ελλάδα αλλά δεν τα κατάφερα, μετά από μερικούς μήνες επέστρεψα στην Κέρκυρα και μετά και πάλι στην Αθήνα απ΄ όπου αποφάσισα να πάω πάλι στην Πάτρα. Κι εκεί χειρότερα από την Αθήνα, όταν ήταν η ώρα ν” αναχωρήσουν τα πλοία ήμασταν εκεί γύρω προκαλώντας την τύχη μας και τις υπόλοιπες ώρες κρυβόμασταν στα δάση για να ξεφύγουμε από την αστυνομία και τους φασίστες. Έχουν περάσει περισσότερα από δυο χρόνια απ” όταν άφησα το σπίτι μου και μου λείπει πολύ η οικογένειά μου.
Ρώμη, 09.2012
Ονομάζομαι Μοχαμέντ Μααντί και κατάγομαι από το Γιακούρι του Αφγανιστάν. Έχω μια άσχημη ανάμνηση κατά τη διάρκεια της σύντομης παραμονής μου στην Ελλάδα. Μια βραδιά στην Αθήνα με μερικούς φίλους επιστρέφαμε στο σπίτι μας και κάποια στιγμή αντιληφθήκαμε ότι μας ακολουθούσε μια ομάδα ατόμων, ήταν οι φασίστες! Οι φίλοι μου μπόρεσαν και ξέφυγαν χωρίς να τους χτυπήσουν, εγώ όμως όχι!
Κρατούσαν μπαστούνια και χτυπούσαν χωρίς να κοιτάνε, από το στόμα μου έτρεχε αίμα και ακόμη και στο κεφάλι έφαγα κλωτσιά, δεν ξέρω πώς αλλά στο τέλος κατάφερα να ξεφύγω. Στο νοσοκομείο βρίσκονταν πολλοί αστυνομικοί αλλά δεν με ρώτησαν καν τι είχε συμβεί γιατί ήταν φανερό πως το ήξεραν…
04/04/2012
Στο όνομα του Θεού
… Διασχίσαμε νύχτα το ποτάμι με ένα φουσκωτό. Έκανε κρύο και έβρεχε. Περπατήσαμε όλη τη νύχτα κάτω απ’ τη βροχή και φτάσαμε σε μια συνοριακή πόλη, την Αλεξανδρούπολη. Όταν φάνηκε το πρώτο φως της ημέρας συναντήσαμε δυο ανθρώπους και τους ζητήσαμε να καλέσουν την αστυνομία για να μας οδηγήσουν στο κέντρο. Την επόμενη ημέρα η αστυνομία μας έδωσε έγγραφο απέλασης και μας έστειλε στην Αθήνα όπου συνάντησα παιδιά από την πόλη μου. Ήθελα να φθάσω στην Ιταλία … όμως με κορόιδεψαν και πήραν τα 3.000 ευρώ που είχα γι’ αυτό και εξαφανίστηκαν… πήγα στην Πάτρα όπου έμενα στο εργοστάσιο σε συνθήκες πολύ δύσκολες. Η αστυνομία ερχόταν κάθε μέρα, έπαιρνε τα παιδιά και τα ξανάστελνε στην Αθήνα… μετά από εφτά μήνες χρειάστηκε να αντιμετωπίσουμε άλλη μια καταστροφή δηλαδή σκότωσαν έναν έλληνα και μετά απ’ αυτό ένα βράδυ ήρθε η αστυνομία και μας ζήτησε να εγκαταλείψουμε το εργοστάσιο. Μας είχαν περικυκλώσει οι φασίστες και ήθελαν να εισβάλουν όμως η αστυνομία είχε έρθει να εγγυηθεί την ασφάλειά μας… Εγώ με μερικά ακόμη παιδιά δεν βγήκαμε από το εργοστάσιο. Αφού ο περισσότερος κόσμος έφυγε μπήκε μέσα η αστυνομία για να μας συλλάβει, χρησιμοποιούσε δακρυγόνα. Μερικοί από εμάς παραδόθηκαν, εγώ όμως μαζί με άλλους πήγαμε στο λόφο και μείναμε εκεί για μερικές ημέρες. Πέρασαν κάποιες ημέρες και κατεβήκαμε στο φανάρι και καθώς προσπαθούσαμε να ανέβουμε σε μια νταλίκα γύρω στους 30 φασίστες μας περικύκλωσαν, εγώ με άλλα τρία παιδιά κατορθώσαμε να το σκάσουμε όμως τα υπόλοιπα παιδιά έμεινα εκεί περικυκλωμένα. Όταν έφτασε η αστυνομία τους πήρε από εκεί και το βράδυ τους ξαναάφησε. Μετά από ένα μήνα η κατάσταση ηρέμησε, εμείς κάθε μέρα πηγαίναμε στο φανάρι…
Σαγιέντ Μουσταφά Χοσάινι, 2012

Κατάγομαι από την επαρχία του Γκάζνι και είμαι ο κύριος Χ.
Υπέφερα καθ’ όλη την περίοδο που έζησα στην Ελλάδα, από την πρώτη ημέρα της άφιξής μου, τις νύχτες έκανε κρύο χωρίς να υπάρχει ένα μέρος να κοιμηθώ, η πείνα, να κοιμάσαι έξω στη βροχή και ο φόβος.
Μια νύχτα στην Πάτρα καθώς κοιμόμουν ένας αστυνομικός με ξύπνησε με κλωτσιές και περνώντας μου χειροπέδες με πήρε από εκεί. Η αστυνομία όταν σταματούσε τα παιδιά στην Πάτρα τα έφερνε στην Αθήνα και τα άφηνε στο δρόμο, εμένα με πήραν και με άφησαν στην εξοχή κοντά στην Αθήνα, για να φτάσω στην πόλη χρειάστηκε να περπατήσω τουλάχιστον δύο ώρες, γιατί πολλά παιδιά όπως εγώ δεν είχαμε καθόλου χρήματα, υπήρχαν παιδιά που είχαν κάνει τέσσερις και πέντε ημέρες περπάτημα για να επιστρέψουν στην Πάτρα.
Τα παιδιά τα μαχαιρώνουν φασίστες αστυνομικοί στην Πάτρα, είδα με τα μάτια μου δυο παιδιά να μαχαιρώνονται από αστυνομικούς και να μεταφέρονται στο νοσοκομείο. Ενώ ετοιμάζαμε το τσάι ή μαγειρεύαμε, έρχονταν οι αστυνομικοί και ποδοπατούσαν τα πράγματά μας, εμένα πολλές φορές μου συνέβη αυτό. Θα ήθελα να πω ότι η ζωή ήταν δύσκολη και προβληματική. Από τη μια μεριά ήταν οι φασίστες, από την άλλη η αστυνομία και οι αστυνομικοί με πολιτικά οι οποίοι μας είχαν φτάσει στο σημείο να μας είναι αδύνατο να τριγυρνάμε στην Πάτρα. Όταν οι φασίστες συναντούν τα παιδιά τα μαχαιρώνουν ενώ όταν τα συναντά η αστυνομία τα χτυπά με τα γκλομπ.
Εμένα με χτύπησαν άσχημα πολλές φορές οι αστυνομικοί, έχω στο κεφάλι τουλάχιστον οκτώ χτυπήματα από γκλομπ, πολλές φορές στο κρύο του χειμώνα με κράτησαν μέσα στο νερό. Αφού μας χτυπούσαν και μας κρατούσαν στο νερό μας άφηναν να φύγουμε. Εγώ για να στεγνώσω πήγαινα από δω κι από κει μαζεύοντας ξύλα. Περίμενα αρκετά μέχρι να στεγνώσουν τα ρούχα μου γιατί έκανε πολύ κρύο. Χειμωνιάτικα με είχαν πετάξει τρεις φορές στο νερό. Όποιος είχε κινητό τηλέφωνο, του το έπαιρναν το πέταγαν κάτω και το έσπαγαν ποδοπατώντας το. Τα παιδιά που προσπαθούσαν να κρυφτούν κάτω από τις νταλίκες, στο λιμάνι τα δάγκωναν τα σκυλιά της αστυνομίας. Πολλά παιδιά τραυματίστηκαν από σκύλους. Εγώ τη χρονιά που ήμουν στην Πάτρα βίωσα πολλές δυσκολίες. Όσοι βρίσκονται ακόμη εκεί έχουν μια και μόνη επιθυμία να απελευθερωθούν από την Ελλάδα και τη δύσκολή κατάστασή τους.
Κύριος Χ, Civico Zero, 2012
ΠΗΓΗ: http://www.unhcr.gr
http://www.unhcr.gr/1againstracism/εμπειρίες-από-την-ελλάδα/?doing_wp_cron=1365075946.0670349597930908203125










Τετάρτη, Απριλίου 03, 2013

ΞΕΝΟΙ

Από το Περιοδικό "Κ" της Καθημερινής (31/3/13)

Η παράσταση "ΞΕΝΟΙ" δεν είναι μόνο μια απο τις καλύτερες και πρωτότυπες παραστάσεις της φετινής θεατρικής σεζόν αλλά καθώς μαθαίνω και απο τις πιο πετυχημένες. Με λίγα λόγια είναι μια παράσταση sold out. Πέρα απο την σπουδαία καλλιτεχνική αξία της, προσωπικά, αντιλαμβάνομαι αυτή την παράσταση ως μια αισθητική και ηθική αντίσταση στην λαίλαπα της παρακμής και του χρυσαυγίτικου μίσους που έχει κατακλύσει την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Είμαστε και θα είμαστε ακόμα ζωντανοί. 
(Ελπίζω μόνο και οι κριτικοί θεάτρου, κάποια στιγμή, να πάνε να δουν την παράσταση και να την κρίνουν με καθαρά καλλιτεχνικά κριτήρια).

ΥΓ. Οι παραστάσεις συνεχίζονται κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Η παράσταση πραγματοποιείται στη νοηματική γλώσσα με ταυτόχρονη απόδοση στην ομιλουμένη από ακούοντες ηθοποιούς. Απευθύνεται, κυρίως, σε ακούοντες θεατές και σε όσους δεν θέλουν να κλείσουν τα μάτια και τα αυτιά τους μπροστά σε όσα συμβαίνουν γύρω μας
ΩΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ: 21:15 ΧΩΡΟΣ: ΘΕΑΤΡΟ ΚΩΦΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΣΑΧΤΟΥΡΗ 8-10 ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΥ ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 65’ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ (ΜΟΝΟ sms): 6985765550 ΤΗΛ.ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: 6945390799

Κυριακή, Μαρτίου 31, 2013

Το παιδί και ο διχαστής


  • Μαμά ποια είναι η διαφορά μου που γεννήθηκα και ζω στην Ελλάδα απο τον δικαστή του ΣτΕ που θέλει να παραμείνω για πάντα ξένος;
  • Εσύ είσαι Έλληνας πολίτης που δεν σε αναγνωρίζει το ελληνικό κράτος. Εκείνος είναι Έλληνας καραρατσιστής που αποφασίζει τι θα κάνει με σένα το ελληνικό κράτος...

Κυριακή, Μαρτίου 24, 2013

Όλα ρέουν...


Επειδή η κατάσταση σε όλη την Ευρώπη θυμίζει Γολγοθά και το καθολικό Πάσχα πλησιάζει... 

Οπως γνωρίζουν οι περισσότεροι, (πιστεύω), η λέξη Πάσχα είναι εβραϊκής καταγωγής (Πεσάχ) και σημαίνει «πέρασμα», «μετάβαση», «περνάω απέναντι». Περνάω από μια κατάσταση στην άλλη. Λίγες φορές όπως φέτος η αρχική σημασία της λέξης είναι τόσο συγκλονιστικά ταιριαστή με την εποχή. Η ελληνική κοινωνία βιώνει το πιο σκληρό πέρασμα στη νεότερη ιστορία της. Και είναι ακόμα πιο σκληρό το πέρασμα, γιατί κανείς δεν ξέρει τι θα βρούμε απέναντι. Για αυτό μάλλον αφθονούν αυτή την εποχή τα Μέντιουμ στα Πατήσια και οι «προφήτες» στα mainstream ΜΜΕ και στα μπλογκς.
Οι μεταβάσεις είναι πάντα επώδυνες, αλλά και λυτρωτικές. Εάν δεν τις δοκιμάζεις, δεν ωριμάζεις ποτέ. Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή πολλοί το βλέπουν σαν την κραυγή ενός οργανισμού που ξεψυχάει. Προσωπικά θέλω να το δω σαν τις οδύνες μιας καινούργιας γέννας. Γιατί η μόνη βεβαιότητα είναι ότι θα αλλάξουμε. Ισως σε κάποια πράγματα προς το χειρότερο, μάλλον προς το καλύτερο σε πολλά άλλα. Κανείς από μας έπειτα από αυτή την κρίση δεν θα είναι πια ο ίδιος άνθρωπος που ήταν πριν. Ακόμα και εκείνοι που αρέσκονται να ζουν ακόμα με ψευδαισθήσεις ότι τίποτε δεν άλλαξε. «Ολα ρέουν, δεν μπορείς να μπεις δυο φορές στον ίδιο ποταμό», έλεγε ο Ηράκλειτος. Εδώ που τα λέμε, αυτό που υπήρχε μέχρι τώρα δεν ήταν ποταμός. Κατάντησε βάλτος. Εάν το νιώθουν αυτό πραγματικά οι περισσότεροι πολίτες, τότε το πέρασμα έχει πολλές πιθανότητες να γίνει δημιουργικό. Εάν όμως βουλιάξουμε στη νοσταλγία για ένα φαντασιακό παρελθόν, εάν το εξωραΐζουμε με ψέματα και προβολές, γιατί δήθεν τότε όλα ήταν τέλεια, γιατί ήμασταν μεταξύ μας, χωρίς μετανάστες και χωρίς τον έξω κόσμο, τότε πιθανόν θα γκρεμοτσακιστούμε.
Στις μεταβάσεις και στα περάσματα αφθονούν συνήθως οι «λαθρέμποροι». Αυτοί που σου υπόσχονται εύκολα περάσματα και χωρίς σκοτούρες. Αυτοί που προτείνουν το μίσος για τον άλλον, για τον ξένο, για τον «αντίπαλο», ως μαγικό φάρμακο για τις αγωνίες και τους φόβους που γεννάει το άγνωστο αύριο. Είναι η μαγική φόρμουλα της αυτοκαταστροφής. Μια κοινωνία που εθίζεται στο μίσος για τον πλησίον, κάποια στιγμή αυτό το μίσος, πολλαπλασιασμένο, θα της έρθει πίσω σαν μπούμερανγκ. Σήμερα είναι ο μετανάστης, αύριο ο ομοφυλόφιλος, μεθαύριο ο οπαδός της αντίπαλης ομάδας ή του αντίπαλου κόμματος.
Θα αλλάξουμε και εμείς και θα αλλάξει και όλη η Ευρώπη. Εάν δεν θέλει να καταντήσει μουσείο για Κινέζους τουρίστες. Απέναντι, μας περιμένει μια εποχή σκληρή, αλλά και συναρπαστική. Είναι κρίμα να χαραμίζουμε το χρόνο μας κυνηγώντας φαντάσματα, μιζεριάζοντας και μεμψιμοιρώντας…

Πέμπτη, Μαρτίου 21, 2013

Αντίσταση

Επειδή,με την ευκαιρία του αυτοκαταστροφικού "ΌΧΙ" των Κυπρίων, βλέπω ότι κάποιοι άρχισαν ξανά να εξυμνήσουν τις "αρετές της αντίστασης της ενάρετης Ελληνικής φυλής", ξαναδημοσιεύω ένα όχι και τόσο παλιό μου κόμματι στη Metropolis περί "αντίστασης" και άλλων δαιμόνων


«Αντίσταση» είναι μια λέξη «μπεστ σέλερ» στην Ελλάδα. Επειδή ζούμε σε καιρούς δύσκολους, διαισθάνομαι ότι σύντομα θα υπάρξει πληθωρισμός των λέξεων «αντίσταση» και «αντιστασιακός». Για αυτό θα ήθελα να πω δυο λόγια για το πώς φαντάζομαι τον πραγματικό αντιστασιακό του σήμερα και του αύριο. Πραγματική αντίσταση σήμερα στην Ελλάδα είναι να μην παραδίνεσαι στην επικρατούσα αισθητική του τσαμπουκά, της μαγκιάς και του φθόνου.
Να αντιστέκεσαι στο ρατσισμό και στη ρατσιστική βία. Απέναντι στο ρατσιστή να νιώθεις Πακιστανός, Αλβανός, Εβραίος, γκέι, κακοποιημένη γυναίκα, άστεγος. Με λίγα λόγια, Ανθρωπος. Να αντιστέκεσαι όχι μόνο στη φυλετική βία, αλλά και στην ιδεολογική. Γιατί ρατσιστής και μισαλλόδοξος είναι και ο φανατικός που σε θεωρεί εχθρό εάν δεν συμφωνείς με τη γνώμη του ή εάν δεν ανήκεις στο συνάφι του - και ας κυματίζει σημαίες αντιρατσιστικές και διεθνιστικές.
Η πραγματική αντίσταση στην Ελλάδα του σήμερα είναι να μην προσπαθείς να βρεις άλλοθι για τις αποτυχίες και το αίσθημα μειονεξίας απέναντι στο σήμερα πιασμένος με παιδιάστικο πείσμα από το άδειο πουκάμισο των «ένδοξων προγόνων». Αντίσταση είναι να λες: «Εγώ και μόνο εγώ είμαι υπεύθυνος για τη μοίρα μου». Αντίσταση είναι να μη βολεύεσαι με τον πανεύκολο ρόλο του θύματος και να μην ατροφήσεις το μυαλό σου με θεωρίες συνωμοσίας.
Αντίσταση είναι να μην κάνεις ιδανικό σου το Ακίνητο, να μη φοβάσαι την αλλαγή και το διαφορετικό. Αντίσταση είναι να ξέρεις να ακούς, να μην κλειστείς στο καβούκι σου, να αφήσεις ανοιχτή την πόρτα του μυαλού σου και ας σου λέει ο μπαμπάς, η μαμά και όλο το σόι ότι έτσι θα «πουντιάσεις». Να σιχαίνεσαι τους ξερόλες και να έχεις περισσότερες απορίες παρά απαντήσεις. Αντίσταση σημαίνει να μην παραδίνεσαι στο λαϊκισμό, να μην μπερδεύεις την ατελή δημοκρατία με τη χούντα. Αντίσταση είναι να μη συνηθίζεις το πρόσωπο του Τέρατος.
Να μην περιμένεις τη σωτηρία σου από τους σωτήρες, αλλά να χτίζεις το μέλλον με υπομονή και κόπο, μαζί με τους διπλανούς σου. Αντίσταση είναι να αγαπάς χωρίς συμπλέγματα την πατρίδα σου, να μη φοβάσαι την ευθύνη, να φοβάσαι τους ανεύθυνους, τους βίαιους, τους πατριδοκάπηλους, τους θρησκόληπτους, τους ανθρώπους που τόσα χρόνια έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι... "και μία ωραία πρωία -μεσούντος κάποιου Ιουλίου- βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας «Δώστε τη χούντα στο λαό» ...

Δευτέρα, Μαρτίου 18, 2013

Η "κρυφή Ελλάδα"



Πόσες φορές έχω ακούσει την φράση: «υπάρχει και μια άλλη Αλβανία, μια «κρυφή Αλβανία». Στην Ελλάδα το ίδιο άκουσα και ακούω και μάλιστα με πολύ μεγαλύτερη συχνότητα: «Υπάρχει και μια άλλη Ελλάδα, μια «κρυφή Ελλάδα». Μα γιατί ο,τι καλύτερο έχουν αυτές οι χώρες προτιμάει να φύγει ή να μείνει “κρυφό”; Ποιους φοβάται και σιχαίνεται; Στην απάντηση, λοιπόν, μπορούμε ίσως να βρούμε που «κρύβεται» η Ελλάδα…